uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

𝗪𝗼𝘂𝗻𝗱𝗲𝗱 𝗦𝗺𝗶𝗹𝗲❤️‍🩹

𝗪𝗼𝘂𝗻𝗱𝗲𝗱 𝗦𝗺𝗶𝗹𝗲❤️‍🩹

Відкрити в Telegram

زندگی زیباست،چشمی باز کن.

Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
1 778
Підписники
-3124 години
-1977 днів
-1 46830 днів
Архів дописів
گاهی در دل بعضی خانه‌ها، اتاق‌هایی هست که بیشتر از هر خیابانی سکوت را بلدند. اتاق‌هایی که چراغشان روشن می‌ماند، نه برای اینکه کسی منتظر است، برای اینکه خاموشی‌شان هم کسی را خبر نمی‌کند. در بعضی فصل‌ها، آدم‌ها زودتر از سن‌شان بزرگ می‌شوند؛ نه با جشن تولد، با فهمیدن اینکه بعضی لبخندها قرار نیست سهم آن‌ها باشد. کم‌کم یاد می‌گیرند که چطور با سایه‌ی خودشان قدم بزنند و چطور به جای صداهای آشنا، با صدای نفس کشیدنشان کنار بیایند. می‌گویند تنهایی گاهی خوب است؛ شاید حق داشته باشند، تنهایی بلد است آدم را محکم کند، بلد است از دل سکوت، یک جهان تازه بسازد. اما کسی نمی‌گوید که بعضی شب‌ها، همین تنهایی چطور مثل یک دیوار بلند جلوی آدم می‌ایستد و نمی‌گذارد حتی یک قدم از اتاق بیرون بروی. آدم‌هایی هستند که از کودکی یاد گرفته‌اند به جای تکیه دادن، صاف بایستند. به جای شنیدن یک «آفرین»، خودشان را قانع کنند که کافی‌اند. به جای اینکه کسی دستشان را بگیرد، دست‌هایشان را مشت کنند و ادامه بدهند. این‌ها همان‌هایی‌اند که صبح‌ها زودتر بیدار می‌شوند، شب‌ها دیرتر می‌خوابند، و در میان همه‌ی شلوغی دنیا، یک گوشه‌ی آرام برای خودشان می‌سازند؛ جایی که کسی نمی‌پرسد چرا ساکتی؟ و کسی نمی‌گوید چیزی نیست، درست میشه گاهی آدم‌ها از نبودن‌ها، یک جهان پر از بودن می‌سازند. از بی‌توجهی‌ها، یک قلب مقاوم. از سکوت‌ها، یک صدای آرام که فقط خودشان می‌شنوند. و شاید همین کافی باشد؛ که در میان همه‌ی نادیده گرفتن‌ها، کسی باشد که هنوز ادامه می‌دهد، بی‌هیچ لبخندی، بی‌هیچ همراهی، اما با یک قدرت پنهان که هیچ‌کس نمی‌بیند. 🕊️.
26 серп, 11:07

25 серп, 12:39

فاصله‌ها بی‌صدا می‌آیند. هیچ شکاری نبود. هیچ درد ندیدی. فقط کم‌کم، کسی برای گپ زدن نماند. دیگران با گروه‌هایشان هستند. تو با سکوت. سکوت همراه ثابت تو شد. تنهایی با یک لحظه شروع می‌شود. چیز را می‌خواهی بگویی. نمی‌دانی به چه کسی. نه خشم. نه درد. فقط حسِ نبودنِ کسی که بفهمد. یاد می‌گیری با خودت تنها باشی. یاد می‌گیری بدون دیگری زنده بمانی. شاید این، بزرگ شدن است. گاهی وسط همه، تنها می‌مانی. نه خودت خواستی. فقط واقعیت، آرام آمد.
25 серп, 10:06

من جواب خیلیارو تو‌ذهنم میدم ولی ارسال نمیکنم‌:)
24 серп, 18:46

پولشو برداره بده من🔥.
24 серп, 13:56

خیلی دلم تنگ شده مثل قدیم براتون چیزی بنویسم ولی اینقدر فکرم درگیره که نمی‌دونم چی بنویسم و هیچی به ذهنم نمیاد اگه پیشنهادی و سوالی داشتید حتما ازم بپرسید.
24 серп, 09:55

24 серп, 04:41

photo content
+1
22 серп, 11:41

21 серп, 20:51

21 серп, 20:38

sticker.webp0.00 KB
21 серп, 20:37

Dragon Queen.
21 серп, 16:36

گاهی آدم متوجه می‌شود که فاصله‌ها چطور بی‌صدا شکل می‌گیرند. نه اتفاق خاصی افتاده، نه مشکلی پیش آمده؛ فقط کم‌کم می‌بیند که دیگر کسی برای حرف زدن نیست. همه کنار دوستانشان‌اند، جمع‌های خودشان را دارند، و آدم می‌ماند با سکوتی که به مرور تبدیل می‌شود به یک همراه ثابت. تنهایی همیشه با یک لحظهٔ ساده شروع می‌شود؛ لحظه‌ای که می‌خواهی چیزی را بگویی اما نمی‌دانی به چه کسی. نه گلایه است، نه شکایت… فقط یک حس آرامِ نبودنِ کسی که حرف‌ها را بفهمد. آدم یاد می‌گیرد خودش با خودش کنار بیاید، یاد می‌گیرد بدون حضور کسی هم ادامه بدهد، و شاید همین، بخشی از بزرگ شدن باشد. گاهی بین همه، آدم باز هم تنها می‌ماند؛ نه از روی انتخاب، بلکه از روی واقعیتی که آرام و بی‌صدا اتفاق می‌افتد.
21 серп, 12:37

sticker.webp0.02 KB
20 серп, 20:03

🤌🤌🤌
20 серп, 17:07

sticker.webp0.00 KB
20 серп, 17:06

photo content
20 серп, 17:04

photo content
+1
20 серп, 09:16

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی کی بود؟ کجا رفت؟ چرا بود؟ چرا نیست؟
19 серп, 17:32

اما عزیزِ من، شاید تو واقعا برای عاشق شدن زاده نشدی.
19 серп, 17:29