ژیان

.

🤌🏻🤌🏻

‏هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده، ولی بالاخره خسته میشه، از حسِ اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌دادنِ خودش، از برطرف‌کردنِ سوتفاهما؛ کاسه صبرِ آدمای زندگیتونو لبریز نکنید، ممکنه برای همیشه از دستشون بدید.

💕

چقد خوب گفتی ..🥲💕

کنکور نزدیکه... و شاید این روزها خیلی‌هامون بیشتر از همیشه تحت فشاریم؛ از ساعت‌هایی که درس خوندیم، از تست‌هایی که نزدیم، از فصل‌هایی که هنوز بلد نیستیم، از ترسِ نتیجه، از مقایسه شدن، از «اگه قبول نشم چی؟»... اما وسط تمام این ترس‌ها، یه چیزی رو نباید فراموش کنیم: کنکور تهِ ماجرا نیست. نه رتبه‌ات تمامِ ارزش توئه، نه درصدات میزانِ هوش و توانایی‌هاتن، و نه نتیجه‌ی یک آزمون می‌تونه تمام مسیری که اومدی رو اندازه بگیره. ممکنه قبول بشی؛ ممکنه دقیقاً همون چیزی بشه که ماه‌ها براش جنگیدی و این قبولی، شروع یکی از قشنگ‌ترین فصل‌های زندگیت باشه. اما شاید هم قبول نشی... و شاید باورش سخت باشه، ولی حتی قبول نشدن هم می‌تونه حکمتی داشته باشه. شاید قرار باشه یک سال دیگه، با آدمی قوی‌تر، پخته‌تر و آماده‌تر از امروزت، به چیزی برسی که امروز هنوز آمادگی داشتنش رو نداری. شاید مسیری که فکر می‌کردی تنها راه خوشبختیته، اصلاً مسیر واقعی تو نباشه. شاید یک «نشد» قرار باشه تو رو به جایی برسونه که اگر همه‌چیز دقیقاً طبق خواسته‌ات پیش می‌رفت، هیچ‌وقت پیداش نمی‌کردی. ما خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم هر چیزی که بهش نرسیدیم، یعنی شکست خوردیم؛ در حالی که بعضی وقت‌ها، زندگی با نرسوندنمون به چیزی که می‌خواستیم، داره ما رو به چیزی می‌رسونه که حتی نمی‌دونستیم بهش نیاز داریم. اما این حرف‌ها قرار نیست بهونه‌ای برای تلاش نکردن باشه. نه. تا آخرین لحظه بجنگ. تمام تلاشت رو بکن. هرچی در توانته بذار وسط. فقط نتیجه رو به اندازه‌ی تمام زندگی‌ات جدی نگیر. چون ممکنه قبول بشی، و این شروع یک فصل فوق‌العاده باشه. و ممکنه قبول نشی، و این پایان چیزی باشه که فکر می‌کردی همه‌ی زندگیته، اما شروع چیزی بشه که بعدها بابتش خدا رو شکر کنی. صبحِ بعد از اعلام نتایج، زندگی همچنان ادامه داره. خورشید دوباره طلوع می‌کنه. آدم‌ها دوباره رویا می‌سازن، دوباره تلاش می‌کنن، دوباره عاشق می‌شن، شکست می‌خورن، بلند می‌شن و از نو شروع می‌کنن. پس این روزهای آخر رو زندگی کن و بجنگ؛ نه از ترس اینکه اگر نشد، همه‌چیز تمام می‌شود، بلکه برای اینکه وقتی به عقب نگاه کردی، بتونی با خیال راحت به خودت بگی: «من تمام تلاشم رو کردم.» بعد هر اتفاقی که افتاد، بذار اتفاق بیفته. شاید قبولی، حکمتی باشه که امروز برای رسیدنش می‌جنگی؛ شاید هم قبول نشدن، حکمتی باشه که امروز هنوز نمی‌فهمیش. اما در هر دو حالت، داستان تو تموم نشده. کنکور فقط یک ایستگاهه، نه مقصد زندگی. یک آزمونه، نه امتحانِ ارزشمند بودنِ تو. پس نفس عمیق بکش... و به خودت یادآوری کن: هر نتیجه‌ای که رقم بخوره، من بیشتر از یک رتبه‌ام. و زندگی من، خیلی بزرگ‌تر از یک کنکوره. و حتی اگر نتیجه آن چیزی نشد که می‌خواستی، باز هم زندگی منتظر توست. 🤍

و یادت نره شاید قشنگ‌ترین فصل زندگی‌ات، درست بعد از همین روزهایی شروع شود که فکر می‌کنی آخر دنیاست.

کنکور نزدیکه... و شاید این روزها خیلی‌هامون بیشتر از همیشه تحت فشاریم؛ از ساعت‌هایی که درس خوندیم، از تست‌هایی که نزدیم، از فصل‌هایی که هنوز بلد نیستیم، از ترسِ نتیجه، از مقایسه شدن، از «اگه قبول نشم چی؟»... اما وسط تمام این ترس‌ها، یه چیزی رو نباید فراموش کنیم: کنکور تهِ ماجرا نیست. نه رتبه‌ات تمامِ ارزش توئه، نه درصدات میزانِ هوش و توانایی‌هاتن، و نه نتیجه‌ی یک آزمون می‌تونه تمام مسیری که اومدی رو اندازه بگیره. ممکنه قبول بشی؛ ممکنه دقیقاً همون چیزی بشه که ماه‌ها براش جنگیدی و این قبولی، شروع یکی از قشنگ‌ترین فصل‌های زندگیت باشه. اما شاید هم قبول نشی... و شاید باورش سخت باشه، ولی حتی قبول نشدن هم می‌تونه حکمتی داشته باشه. شاید قرار باشه یک سال دیگه، با آدمی قوی‌تر، پخته‌تر و آماده‌تر از امروزت، به چیزی برسی که امروز هنوز آمادگی داشتنش رو نداری. شاید مسیری که فکر می‌کردی تنها راه خوشبختیته، اصلاً مسیر واقعی تو نباشه. شاید یک «نشد» قرار باشه تو رو به جایی برسونه که اگر همه‌چیز دقیقاً طبق خواسته‌ات پیش می‌رفت، هیچ‌وقت پیداش نمی‌کردی. ما خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم هر چیزی که بهش نرسیدیم، یعنی شکست خوردیم؛ در حالی که بعضی وقت‌ها، زندگی با نرسوندنمون به چیزی که می‌خواستیم، داره ما رو به چیزی می‌رسونه که حتی نمی‌دونستیم بهش نیاز داریم. اما این حرف‌ها قرار نیست بهونه‌ای برای تلاش نکردن باشه. نه. تا آخرین لحظه بجنگ. تمام تلاشت رو بکن. هرچی در توانته بذار وسط. فقط نتیجه رو به اندازه‌ی تمام زندگی‌ات جدی نگیر. چون ممکنه قبول بشی، و این شروع یک فصل فوق‌العاده باشه. و ممکنه قبول نشی، و این پایان چیزی باشه که فکر می‌کردی همه‌ی زندگیته، اما شروع چیزی بشه که بعدها بابتش خدا رو شکر کنی. صبحِ بعد از اعلام نتایج، زندگی همچنان ادامه داره. خورشید دوباره طلوع می‌کنه. آدم‌ها دوباره رویا می‌سازن، دوباره تلاش می‌کنن، دوباره عاشق می‌شن، شکست می‌خورن، بلند می‌شن و از نو شروع می‌کنن. پس این روزهای آخر رو زندگی کن و بجنگ؛ نه از ترس اینکه اگر نشد، همه‌چیز تمام می‌شود، بلکه برای اینکه وقتی به عقب نگاه کردی، بتونی با خیال راحت به خودت بگی: «من تمام تلاشم رو کردم.» بعد هر اتفاقی که افتاد، بذار اتفاق بیفته. شاید قبولی، حکمتی باشه که امروز برای رسیدنش می‌جنگی؛ شاید هم قبول نشدن، حکمتی باشه که امروز هنوز نمی‌فهمیش. اما در هر دو حالت، داستان تو تموم نشده. کنکور فقط یک ایستگاهه، نه مقصد زندگی. یک آزمونه، نه امتحانِ ارزشمند بودنِ تو. پس نفس عمیق بکش... و به خودت یادآوری کن: هر نتیجه‌ای که رقم بخوره، من بیشتر از یک رتبه‌ام. و زندگی من، خیلی بزرگ‌تر از یک کنکوره. و حتی اگر نتیجه آن چیزی نشد که می‌خواستی، باز هم زندگی منتظر توست. 🤍

و یادت نره شاید قشنگ‌ترین فصل زندگی‌ات، درست بعد از همین روزهایی شروع شود که فکر می‌کنی آخر دنیاست.

«گاهی آدم، کسی را از دست نمی‌دهد؛ فقط رؤیایی را از دست می‌دهد که با حضورِ او ساخته بود.»

امیدوارم هیچ وقت منطقتون به احساستون نگه : دیدی گفتم ؟:)))

🤌🏻

🫠

🚶🏻‍♀

من آدم صبوری‌ام ولی اگه از چیزی بگذرم، برای همیشه گذشتم.

نزار قبانی میگه: «یبحث عنک كما لو كان يبحث عن شيء ثمین ضاع منه» کسی که دوستت داره جوری دنبالت می‌گرده که انگار ارزشمندترین چیز زندگیشو گم کرده.

يكى بهم گفت امروز غمگین به نظر مى رسى؟ گفتم هر روز همينه،. فقط امروز انرژی كافى برا پنهون كردنش نداشتم.

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین می‌شم.

:)