Faded Memories

‏ناراحت میشم وقتی مجبورم بگم باشه اوکیه، در حالیکه دلم میخواد صندلی رو سمتشون پرت کنم.

میدونی کجا تباه شدی ؟ اونجا که کسی نگاهش نمیکرد ولی تو کردی.

انگار خاطرات قلبی دارند که فقط شب‌ها می‌تپند

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

یه پرامپتی نیست بدیم به خدا کشور محل زندگی یا حداقل طبقه اجتماعی‌مون رو عوض کنه؟

‏ناخودآگاه میبینم یه پستی رو تو لایک کردی به نظرم اون پست ارزون و بی ارزش میاد دیگه لایک نمیکنم.

اگه یه روز دلت برام تنگ شد بدون من همونقدر دورم که تو خواستی.

عیب نداره،توام يه نشدن لاى نشدن هاى ديگه.

عزیزم تو اونقدر مهم نیستی که بخوام برات توضیح بدم، اشتباه برداشت کن بره.

هیچکس هیچوقت درباره‌ی این حرف نمیزنه که بعداز اینکه با کسی که بخشی از برنامه روزانت بود دیگه حرف نمیزنی، روزت چقدر خالی و پوچ بنظر میرسه.

دیگه نه خودت مهمی و نه آهنگ مورد علاقت.

می‌گفت نجات دهنده در آینه است ولی بیاید قبول کنیم نجات دهنده گاهی خانواده است، رفیقه، یه کتابه، یه پادکسته، یه مهارته، یه پیاده رویه، یه قهوست، یه حمومه، گاهی آشنایی با آدم‌ها و تجربه‌های جدیده، شاید یه فیلم یا سریاله، موسیقیه، تراپیسته، همیشه دنبال نجات دهنده تو آینه نگرد، اون هم گاهی خسته می‌شه و از پس خودش بر نمیاد.