k
Закритий канал
Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
209
Підписники
+124 години
+37 днів
-1930 днів
Архів дописів
209
بابا لنگ دراز عزیزم؛
امروز سومین روزیه که مریضم، گه گاهی میرم تو آشپزخونه آبجوش میریزم و جلوی در حیاط میشینم، غصه و آبجوش رو باهم قاطی میکنم، دکتر تایید نکرد که واسم خوبه یا نه ولی حداقل از درد جسمی که دارم بهتره، میلی به غذا خوردن ندارم فقط باعث میشه بدتر بشم. فکر کنم نزدیک به 46 بار گوشی مو چک کردم تا ببینم نوتیفی دارم یا نه، از غر شنیدن خستم. دوست دارم صندلی جلوی ماشین بشینم پنجره رو باز کنم و بذارم باد بپیچه، نمیفهمم این سنگینی روی قفسه سینه ام، غم و غصه اس؟ بخاطر مریضیه؟ چی شده ؟ انگار بعد از شیش هفت ماه دوباره اون سنگینی برگشته. چیزی که ماه ها واسش تلاش کرده بودم تا خوب بشم تا دیگه برنگرده، فکر کردم تونستم مومیایش کنم فکر کردم خاکسترشو چال کردم و دیگه قرار نیست سر و کله اش پیدا بشه ولی الان رو به روم وایستاده و من حتی یه شمشیر هم ندارم که باهاش بجنگم، جنگ بشدت ناعادلانه ایه چون حتی دارو ها هم کمکی بهم نمیکنن. از خواب پریدم ساعت 4:00 میرم آشپزخونه توی ماگ سبز همیشگی آبجوش میریزم، و جلوی در حیاط میشینم. بچه ها بهم زنگ میزنن تا بازجوییم کنند، منم مثل یه احمقی که کارهای بدشو انگار میکنه میگم نمیدونم، آره شاید؟ نمیدونم نشد دیگه، لابد قسمت نیست. بعدشم منو میبرن توی انفرادی درو پشت سرم میبندند، از دستم دلخور میشن چرا هیچ حرفی نمیزنم چرا میگم اشکال نداره چرا میگم عیب نداره درست میشه. تماس قطع میشه روحیه شادی که داشتم رو خاموش میکنم. روی موکت توی حیاط دراز میکشم و آسمون رو نگاه میکنم، مامان گفت : شب میریم بیرون لباس بپوش و آماده باش، منم التماسش میکنم که لطفا نه. میخوام خونه بمونم. مرداد زشت ترین ماهی بود که توی تابستون اتفاق افتاده، هرچه قدرم که خواست سفید باشه خوب و گذرا باشه، فقط خاکستری بود و دیرتر میگذشت.
209
I overdosed
Should’ve known your love was a game
Now I can’t get you out of my brain
Oh, it’s such a shame
That we don’t talk anymore
Like we used to do
What was all for it for?
