LordTvhm

Wlc lord

۵۰ درصد باقیشم میندازیم گردن منی که واقعا تنهاس

مثلا منی که فک میکنه تنهاس مقصره ۵۰ درصده بگاییه

حالا تو بنظرت این گناهارو مساوی باید تقسیم کرد برین شخصیتا یا درصد بندی؟

یا مثلا میتونم تقصیر همچیو بندازم گردن یکیش ولی اگه دیدی خیلی سنگین شد میشه لای چن تا شخصیتم تقسیمشون کنیم

کدوم من از هزاران منی که تو این ذهن زنده اس میتونه این حرفارو گردن بگیره؟

ولی تقصیره من که نبوده

من از خودم شرمندم که نتونستم

داستانو موقعی میفهمی چی به چیه که یه کتاب ۱۰۰ صفحه ای گرفتیو شروع کردی خوندن که صفحه اول میبینی نوشته صفحه بعدی همچیو میفهمی هر صفحه کتابو که ورق میزنی فقط نوشته صفحه بعدی تا وقتی که میرسی صفحه ۹۹ میبینی نوشته تبریک شما با صبر کامل این ماجراجویی را تمام کردید فیلان بیسار که میبینی صفحه اخر نیس پاره شده

حالا اینارو اگه سواله واستون چرا میگم چون دلم میخواد

بحث اصلی اینه که دوپامین ترشح شده از بردن یه ادم دیگه در اصل فقط واسه موفقیت خودت نیس علاوه بر این یه مقداریشم بخاطر باختن حریفه که خیلی بخوام ریشه یابی کنیم میرسیم به همون داستان انسال اولیه و مزایای شکارچی برتر بودن

این کسشرارو نمیگم کشف علمی کنم اینا ساده ترین مثال هایی بود که رسید ذهنم در مورد یه سری چیزای روانشناختی

میشه تقریبا گفت لذت اصلی این قضیه برده نیس باختنه حریفه

وقتی تنهایی خودت داری بازی میکنی در هر صورت بازم نتیجه برد و باختی وجود داره نسبت به ترجیح خود ادم حالا کسی که جلو رقیبش بازی میکنه و واقعا میبره تو این برد علاوه بر موفقیت یه حس دیگه ای هم بدست میاره که

مث هر بازی این بازیم یه بازنده داشت همیشه و اونم طبیعتا باز خودم بودم ولی سوال اصلی اینه که

همیشه یعنی حتی وقتی حوصله بازی ام نداریو همون اول انصارف میدی بازم بازیو تهش تو ببری

همیشه من برنده میشدم

چون دیگه واسم فرقی نمیکرد سفید وزیره سیاهو زده یا سیاه سربازشو میخواد برسونه ته وزیر کنه

اگه بازی بازی گفتم من بازیم نتیجه اش همش همون بود