The 23yr Lawyer
Відкрити в Telegram
قاب‌هایی از روزها، گوشه‌هایی از دنیای وکالت، و لحظه‌هایی که دوست دارم بمانند. https://t.me/SendHarfBot?start=34bde341f0ad
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
691
Підписники
-124 години
+177 днів
+4430 днів
Архів дописів
Repost from - یک‌عدد‌حقوق‌خوان -
می‌تونستم به گزینه‌های خیلی ساده‌تری اصرار کنم اما دلم می‌خواست یک بار برای همیشه، تا تهش پیش برم و نهایت توان و ظرفیتم رو بسنجم. تا جایی که چیزی برای حدس زدن درباره خودم و قدرت‌هام باقی نمونه.
این روزها با خودم به صلح رسیدم؛ دیگه فقط منتظرم ببینم پاییز و زمستون، منو مهمون کدوم شهر می‌کنن.
Repost from متانویا*
دوره غمت هم تموم میشه عزیزم. با آدم‌های جدید آشنا می‌شی، کارهای جدید می‌کنی، تجربه‌های جدید برات پیش میان و مسیرت عوض میشه کم‌کم. دور می‌شی از غمت. دور می‌شی از تاریکی. بغلت میکنم و می‌گم "زیاد نگرانش نباش"🤍
این روزا تقریباً هیچی دست خودم نیست؛ نه می‌دونم چی میشه، نه می‌دونم باید چیکار کنم. فقط چای دم میکنم که حداقل یه چیزی تحت کنترل خودم باشه.
یادم افتاد یبار تو دانشگاه درو بستم خورد تو صورت پسره، برگشت گف «این»چقد بیشعوره "من به این باشعوری!!!!!!!!دوستم درو باز کرد با عصبانیت گفت این به درخت میگن:)
Repost from ⊹ ࣪ ˖ About Atriya ⊹
حقیقتش اینکه اگه میخوایید تو زندگی رو به جلو باشید و دائما درحال پیشرفت، یکی از کاتالیزورهاش اینه که با پر رویی کاراهایی رو که فکر می‌کنید نمی‌تونید و در حد توانتون نیست انجام بدید و شروعش کنید و از رفتن توی دل قضیه و خروج از منطقه امن نترسید.
ظرفیتمون بیشتر از چیزیه که فکرشو می‌کنیم.
بله! چون می‌دونم مثل همیشه، خدا همه‌چیز رو به بهترین شکل ممکن برام درست می‌کنه؛ ولی بازم تا وقتی درست بشه، بندبند وجودم از استرس فلج میشه.
All that time I sat alone in my tower You were just honing your powers Now I can see it all (See it all) Late one night You dug me out of my grave and Saved my heart from the fate of Ophelia (Ophelia) Keep it one hundred on the land (Land), thе sea (Sea), the sky Pledge allegiance to your hands, your team, your vibes Don’t care where the hell you’ve been (Been) ’cause now (Now), you’re mine It’s ’bout to be the sleepless night you’ve been dreaming of The fate of Ophelia
«زنده‌شور» رو دیدم و کل مدت فیلم گریه کردم.با خودم فکر میکنم: من با چه روحیه‌ای این شغلو انتخاب کردم و گرایش موردعلاقم جزا و جرم شناسیه؟یه جا بهرام افشاری به کسی که تازه وارد این کار شده می‌گه:
«فکر کردی دوبار بگذره عادت می‌کنی؟ فقط بدتر میشه، هر شب خواب و خوراکو ازت می‌گیره.»
و فکر میکنم واقعاً بعضی چیزها هیچ‌وقت عادی نمی‌شن. اینکه یک آدم جلوی چشم تو بره بالای طناب دار، چیزی نیست که بشه بهش عادت کرد.آخرش هم می‌گه:
«حکمشو یکی دیگه می‌ده، ولی عذاب وجدانش مال ماست.»چقدر سخته بین «اجرای قانون» و «انسان موندن» تعادل پیدا کنی.
