دومآن.

🕯️.

W/Dude🩷

بسیاری از سؤال‌هایم، حاصلِ زندگیِ نزیسته‌ام بودند؛ آدم وقتی واقعاً زندگی می‌کند، دیگر برای زیستن، این‌همه سؤال نمی‌پرسد...! — هَسْتی‌ـشِناسی

روح‌های عمیق، همان‌هایی هستند که سخت‌ترین نبردها را سکوت کردند و حالا ساده‌ترین زیبایی ها را می‌پرستند.

زندگی بیشتر از آن‌که مجموعه‌ای از انتخاب‌ها باشد، مجموعه‌ای از چیزهایی‌ست که انتخاب نکرده‌ای. با آدم‌هایی که نماندی، شهرهایی که نرفتی، حرف‌هایی که نگفتی، و زندگی‌هایی که می‌توانستی داشته باشی؛ اما نداشتی. _ف.

خاطره‌ها عجیب‌اند؛ نه می‌شود نگهشان داشت، نه می‌شود دورشان ریخت. یک بو، یک آهنگ، گوشه‌ای از یک خیابان کافی‌ست تا سال‌ها را در چند ثانیه به یادت بیاورند. شاید گذشته نمی‌خواهد برگردد؛ فقط گاهی می‌آید مطمئن شود هنوز جایی در تو زنده است. _ف.

آن‌قدر وسیع بود که زمانی که دیگری اشتباه می‌کرد، به جای گناهکار دیدن او، در پی فهمیدن حالش می‌رفت.

خطوطِ سَرکش.

خواب‌های بد من تمامی ندارد، اما این‌بار کابوس تا بیداری ما رخنه کرده. _عباس کیارستمی

چیزهای ساده‌ای می‌خواهم. شب‌های آرام، صدای باران و کتاب‌هایم.

آناکارنینا❌ جم‌تیوی✅

هرچه بیشتر نگاه می‌کنم، بیشتر به این فکر می‌کنم که شاید بعضی آدم‌ها با مقدار بیشتری از احساس به دنیا می‌آیند؛ بیشتر می‌بینند، بیشتر لمس می‌کنند، بیشتر درگیر می‌شوند و شاید عمیق‌تر از آنچه ظرفیتشان اجازه می‌دهد، احساس می‌کنند. به همین دلیل است که بعضی از آن‌ها به هنر پناه می‌برند؛نه لزوماً برای اینکه هنرمند بودن آن‌ها را نجات می‌دهد،بلکه برای اینکه هنر راهی‌ست برای بیرون ریختنِ چیزی که درونشان بیش از حد زیاد است. — هَسْتی‌ـشِناسی

و آن خوشی که از دلیل حاصل شود را بقایی نباشد. _فیه‌مافیه / مولانا

می‌گردی، بین فلسفه می‌گردی، لابه‌لای ادبیات می‌گردی، درون سینما می‌گردی، میان موسیقی می‌گردی، بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد، فیلمسازی تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد. آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است؛ می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود.

وقتی حرف کم میاری:

🐅.

آخرین بار می‌بینی‌شان و هیچ‌کدامتان نمی‌دانید که دیگر قرار نیست تکرار شود. _ف.