𝗼𝘃𝗲𝗿𝘁𝗵𝗶𝗻𝗸

نیاز دارم‌ یه چند وقت دی‌اکتیو کنم، از مجازی، واقعیت، آدم‌ها، وظایف، دغدغه‌هام، کلا از هر جایی که وجود دارم.

دپرس بودنم این روزها صد از ده.

یه حرفی بود میگفت کل عمرت رو داری آدم جمع می‌کنی برای مراسم خاکسپاریت

یه بازنده یه تنها یه بزدل که وانمود به قوی بودن میکنه يه عوضی دو رو وقتی به آینه نگاه میکنم این کسیه که من هستم. حتی از گریه کردن هم متنفرم، پس لبخند زدم. اما هیچکس حتی اینم نفهمید گاهی وقتا این آسمون آبی رو مقصر میدونم گاهی میخوام با یه خداحافظی همه چیز رو تموم کنم با این‌حال امیدوارم زمانی‌که این مسیر به پایان رسید بتونم بدون پشیمونی چشمام رو ببندم.

همه‌ چیز غمگینه، خیابون غمگینه، خونه غمگینه، فیلم‌ها و سریال‌ها غمگینن، آهنگ‌ها غمگینن، قلبم غمگینه و روحم خسته و داغونه.

‏آدم ذره ذره به اینکه اتفاق‌های زندگیش رو به هیچکس نگه عادت میکنه.

اینترنت درست شد،زندگیمون چی.؟

پایسیز، تو به اونا تجربه یِ زیبایی بخشیدی.

خودمونیما ولی من توی همه چیز بد شانس بودم چه رفاقت ها چه رابطه ها

یه پایان تلخ بهتر از یه تخلیه بی پایانه