بوّابة|دروازه

بعضی جنگیدنها ارزش نداره بباز بیا بیرون

هنگامی که زن ازدواج می‌کند، شوهرش نسبت به او اختیار بیشتری از پدر و مادرش دارد، و اطاعت از شوهر بر او واجب‌تر است.

■ابن تیمیه

بزرگوار ما که انگلیسیمونو با تک ماده قبول شدیم ، نمیدونیم به چی بخندیم

وقتی در هنگام بحث کردن طرف مقابلت حرمت نمی‌شناسد، ادامه‌ی بحث دیگر پیروزی نیست؛ سقوطِ توست.

الحدّاد و الحدّادی: نسبتی است به حدّاده، یعنی آهنگری و کار کردن با آهن. از عالمانی که به این نسبت مشهورند، محمد بن حسین متوفای ۳۸۸ هجری است. ذهبی ـ رحمه‌الله ـ گفته است: او شیخ و بزرگِ اهل مرو و قاضی بزرگ آنجا بود؛ ابوالفضل، محمد بن حسین بن محمد بن مهران مروزی حدّادی. حاکم گفته است: او در میان مردم مرو، در حدیث، فقه، تصوف (منظور از تصوف در اینجا تصوف امروزی نیست)و فتوا دادن، از بزرگان و استادان برجسته بود.

بَربَهاری: نسبتی است به بَربَهار؛ و بربهار نام داروهایی است که از هند آورده می‌شده است.(به وارد کننده‌ی این داروها بربهاری میگفتن) از عالمانی که به این نسبت مشهورند، حسن بن علی بن خلف، ابومحمد بربهاری متوفای ۳۲۹ هجری است. صاحب کتاب شرح السنة ابن ابی‌یَعلی ـ رحمه‌الله ـ گفته است: او در زمان خود شیخ و پیشوای این طایفه بود و در انکار اهل بدعت و مخالفت با آنان، چه با دست و چه با زبان، از برجسته‌ترین افراد به شمار می‌رفت. نزد حاکم و سلطان دارای آوازه و اعتبار بود و در میان یاران و هم‌مذهبانش جایگاه والایی داشت. او از امامان دانشمند و آگاه، حافظان اصول دین، و افراد مورد اعتماد و پرهیزگار بود.

بحرانی: این نسبت به دریانوردی و سوار شدن بر دریا، یا هدایت و راندن کشتی‌ها مربوط است. از عالمان مشهوری که با این نسبت شناخته شده‌اند، محمد بن معمر بن رِبْعی بحرانی قَیسی بصری است که هر شش امام بزرگ حدیث از او روایت کرده‌اند.

اَنماطی: منسوب به فروش اَنماط، و اَنماط به فرش‌ها و زیراندازهایی گفته می‌شود که پهن می‌شوند. از جمله‌ی عالمان مشهوری که به این نسبت شناخته شده‌اند، عثمان بن سعید بن بشّار، ابوالقاسم اَنماطی بغدادی احول متوفی ۲۸۸ هجری است. ابن قاضی شُهبَه ـ رحمه‌الله ـ می‌گوید: او یکی از پیشوایان و عالمان بزرگ مذهب شافعی در زمان خود بود. فقه را از مزنی و ربیع فرا گرفت و ابوالعباس ابن سُرَیج نزد او طلب علم کرده شیخ ابواسحاق گفته است: او سبب شد که مردم به کتاب‌های فقه امام شافعی روی آورند و در فراگیری و حفظ آن‌ها اهتمام و نشاط بیشتری پیدا کنند.

آجُرّی: منسوب به ساختن و فروختن آجر. از جمله‌ی عالمان مشهوری که با این نسبت شناخته شده‌اند، ابوبکر محمد بن حسین آجُرّی متوفی ۳۶۰ هجری است که صاحب کتاب «الشریعة» می‌باشد.

بسیاری از مردم گمان می‌کنند که علمای اسلام هیچ شغلی نداشتند و فقط مشغول علم بودند و کار دیگری نمی‌کردند. در ادامه به عالمانی اشاره می‌کنم که نه تنها شغل داشته‌اند، بلکه با شغلشان مشهور گشته‌اند و به آن نسبت داده شده‌اند.

زید بن ثابت گفت: «شوهر، در کتاب خدا «سید» و سرور است.» و این سخن خداوند متعال را تلاوت کرد: [وَأَلۡفَیَا سَیِّدَهَا لَدَا ٱلۡبَابِۚ] یوسف ۲۵ و [در این هنگام] شوهرش را در آستانۀ در یافتند عمر بن خطاب گفت: ازدواج، نوعی بندگی است؛ پس هر یک از شما بنگرد که نزد چه کسی دختر گرامیش را به بندگی می‌گزارد. و در ترمذی و دیگر کتاب‌ها، از پیامبر ﷺ روایت شده است که فرمود: درباره زنان به نیکی سفارش کنید؛ زیرا آنان نزد شما همچون اسیرانی هستند. بنابراین، زن در برابر شوهرش به برده و اسیر شباهت دارد؛ ازاین‌رو، بر اساس اتفاق نظر امامان، زن حق ندارد بدون اجازه شوهرش از خانه خارج شود؛ خواه پدر یا مادرش او را به خروج از خانه فرمان دهند، و یا هر کس دیگری غیر از پدر و مادرش چنین دستوری به او بدهند.

■مجموع الفتاوی|| ابن تیمیه

بارک الله فی جهدک شیخ جوابی بسیار عالی و علمی بزرگواران أکیدا توصیه میکنم کانال روزنه را دنبال بفرمایید و از مطالب علمی آن استفاده بفرمایید

و مسئله (جشن مولد نبی صلی الله علیه وسلم) مهمتر از یک جشن ساده است بلکه مربوط به تحریف معنای «محبت» و داخل کردن مفهوم آن در دایره‌ی هوای نفس است. مثل جشن گرفتن و رقص و موسیقی و ... و با این حال کسی که مرتکب این اعمال شده با خود گمان میکند که رسول خدا را بیشتر از کسی دوست دارد که به سبب برپا داشتن سنت آن حضرت مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد ، و بخاطر رعایت سنتی ظاهری ، به باد تمسخر گرفته می‌شود. #عبدالله_الخليفي #بدعة_المولد

آن روز استاد به من و استاد‌یار دیگر گفت که برای کلاس جدید، شاگردی ویژه داریم. بعدها فهمیدیم شاگرد جدیدمان در کلاس مجازی صرف و نحو، نابیناست. طالب علمی که کتابی پیش رویش نیست؛ صیغه‌های صرف را باید بی‌آنکه چیزی بنویسد، در ذهن و با گوش دنبال کند. نه صفحه‌ای که زیرش خط بکشد، نه جدولی که دوباره به آن نگاه کند، فقط صدای درس و حافظه‌ای که باید همه‌چیز را در خود نگه دارد. او درس‌ها را گوش می‌داد و تمرین‌ها را با همان صدای خودش، به صورت ویس می‌فرستاد. هرچه درس‌ها جلوتر رفتند و مباحث سخت‌تر شدند، تلاش او را بیشتر دیدیم. تصحیح تمرین‌هایش با من نبود، اما ویس‌هایش را باز می‌کردم و گوش می‌دادم. دلم می‌خواست صدایش را بشنوم؛ نه از روی کنجکاوی، برای انگیزه. او برای شنیدن همان چیزی که ما بی‌زحمت می‌بینیم، باید بارها گوش می‌داد. برای پیدا کردن یک اشتباه، باید دوباره و دوباره برمی‌گشت. امروز ویسی از او را برای استاد شنیدم. صدایش می‌لرزید. بغض سنگینی در کلماتش بود و آثار گریه‌ی پیش از آن هنوز در صدایش مانده بود. گفت: «شاید رها کنم... برایم سخت شده. هرچه گوش می‌دهم تمرین‌هایم غلط دارند...» همین... باز در ویس بعدی با رگه‌ای از امید در صدایش گفته بود می‌مانم، می‌مانم و باز تلاش میکنم... و من دیگر نتوانستم بی‌تفاوت گوش بدهم. بغضم گرفت؛ برای صدایی که از ناتوانی خودش نمی‌نالید، از خستگی تلاشش می‌گفت. برای کسی که تلاش کرده بود و این بار، نه از بی‌حوصلگی نه از تنبلی نه از کم‌کاری، که از سختی تحمیل‌شده‌ی راه، به جایی رسیده بود که می‌خواست دست بکشد. و من به خودم فکر کردم. به تمام روزهایی که چشم داشتم و نخواندم. گوش داشتم و نشنیدم. توان داشتم و عقب انداختم. آن لحظه فهمیدم شاید قرار نبود ما به او چیزی یاد بدهیم. شاید او آمده بود تا بی‌آنکه بداند آینه‌ای جلوی صورت ما بگیرد؛ تا ببینیم چقدر از چیزهایی که خدا بی‌حساب در اختیارمان گذاشته کم استفاده می‌کنیم و چقدر آسان، نامِ تنبلی‌مان را سختی زندگی و یا نبود وقت‌کافی می‌گذاریم. و چه تلخ است اینکه گاهی کسی که از نعمت دیدن محروم است، بیشتر از ما راه را می‌بیند. او به همه‌ی ما یاد داد که تلاش، می‌تواند روشنی راه باشد؛ حتی وقتی جلو چشم‌هایت تاریکی‌ست... قدمت استوار ای‌ روشن‌دل پرتلاش...

علم تنها یک موهبت الهی است؛ خداوند آن را به بندگان محبوبش می‌دهد. امام احمد بن حنبل

زنان سلفی گرانبهاتر از طلای قرمز هستند من نمیگم، شیخ مقبل میگه😅

مخلص، قضاوت و واکنش دیگران یا کثرت و قلت مخاطبین تأثیری بر روند کارش نمیگذارد.