نشانیِ سوّم

و امشب متتتنننفرم متنننفرم‌ متنننفرم.

She's my partner in all my little crazy ridiculous adventures. We step onto the cinema stage and dance with the end credits rolling behind us, not caring who's watching. We run through the streets. We sing along, skip around, and laugh out loud. We share our songs with each other, then somehow end up with actually liking them too. We eat ice cream as we walk through the city. And none of it ever, ever gets old.

Because she's pretty.

آن‌قدر نکته‌هایِ اشاره به زندگیِ مرا داشت که هر لحظه منتظر بودم بازیگران برگردند به سمتِ دوربین و در صورتم بخندند.

آقا خلاصه بگم. ما امروز رفتیم تهران کنارت دیدیم.

_

مثلاً واکنشم موقعِ سند کردنِ این پیام (به دوست عزیزم که ولی خب عقاید متفاوتی داریم) این بود که:

شما تصور بنمایید خدایِ یک چیزی هستید. مثلاً گیم آف ترونز. ته ته تهش را درآورده‌اید دیگر. یعنی دیگه جوری نیست که نتونن یک درصد بهتون نگن فن. بعد فصل آخرش که خراب شد و شما در حال حرص خوردن، یک (هزار نفر) تازه از راه رسیده بیاید هی از فصل آخر تعریف کند. هی تعریف کند. هی بگوید اوه راست می‌گفففتی عجب چیز خفنی‌ست. هی مثل این باشد که ماهیتابه گرفته باشد رویِ سرتان و بنگ بنگ بنگ.

واکنشم یک: بود.

اجازه بدید نشون بدم.

تمام این مدتی که می‌دونید کدوم مدت، به خانواده‌م، هم‌شهری‌هام و دوستایی که تا دیروز گلومو پاره می‌کردم یک دونه چاوشی گوش بدن و نمی‌دادن، (مخصوصاً اونایی که گوش نمی‌دادن چون به کل آهنگ حرامه) و حالا یکهو تمامِ شهر پر بود چاوشی، هر روز تو خونه چاوشی و تو گروه‌ها چیزی که می‌فرستادن چاوشی،، واکنشم یک حالتی بود این طوری که: "هع". یه "پوف". یه نیشخندِ از سرِ مضحک بودنِ این موضوع.

تو زندگیم تنها همین رو کم داشتم که چاوشی آهنگ بده بیرون و خودم رو بزنم به اون راه.

نبودنت بر همه‌ی وجودم ریشه دوانده و سراسرش را پوشانده. جوری که زخم‌های دیگرم باعث خونین شدن زخم تو که در سراسر وجودم گسترده شده، می‌شوند.