هِیوا💒

او همیشه باور داشت که من برای او بیش از اندازه پاک و معصومم ؛ چیزی شبیه نوری که دست‌های آلوده نباید به آن نزدیک شوند. می‌گفت خودش آن‌قدر از زندگی طلبکار و بدهکار شده که دیگر به سادگی نمی‌تواند باور کند حق دارد آدم خوبی را در کنار خودش نگه دارد. می‌گفت به کارما بدهکار است؛ بدهکارِ تمام زخم‌هایی که در گذشته به جا گذاشته و تمام آدم‌هایی که شاید ناخواسته از او آسیب دیده‌اند. و بیشتر از آنکه از من بترسد، از خودش می‌ترسید. می‌ترسید روزی برسد که سایه‌ی گذشته‌اش روی من بیفتد. می‌ترسید زخمی که سال‌ها پیش جای دیگری ایجاد شده، یک روز در زندگی من سر باز کند. برای همین، حتی وقتی دوست داشتنش به ماندن فرمان می‌داد، ترسش از آسیب زدن به من، او را به رفتن وادار می‌کرد. او برای امن ماندن من، از خودش گذشت. شاید از دور، رفتنش شبیه رها کردن بود؛ شبیه خسته شدن، بی‌تفاوت شدن یا تمام شدن علاقه. اما من می‌دانستم ماجرا به این سادگی‌ها نبود. بعضی آدم‌ها وقتی دوستت دارند، برای ماندنت می‌جنگند. و بعضی‌ها، وقتی دوستت دارند، با تمام وجودشان تلاش می‌کنند خودشان را از تو دور کنند. او از دسته‌ی دوم بود. فکر می‌کرد اگر قرار باشد روزی میان دوست داشتن من و آسیب زدن به من یکی را انتخاب کند، باید خودش را از زندگی‌ام حذف کند. و شاید تلخ‌ترین قسمت قصه همین بود؛ اینکه آدمی که در تاریک‌ترین شب زندگی‌ام پیدایش شد و دوباره امید به فردا را به من برگرداند، سرانجام خودش تبدیل شد به یکی از سخت‌ترین شب‌های زندگی‌ام. او رفت، نه چون دوست نداشت بماند؛ بلکه چون دوست داشتنش را برای من خطرناک می‌دانست. و من ماندم با این سؤال که آیا بعضی آدم‌ها واقعاً برای رفتن وارد زندگی ما می‌شوند؟ یا بعضی وقت‌ها، خدا آدمی را درست در سخت‌ترین لحظه‌ی زندگی‌مان می‌فرستد تا نجاتمان دهد؛ حتی اگر قرار نباشد خودش تا آخر راه کنارمان بماند. G•N

اتفاق خیلی بدی در زندگی‌ام افتاده بود؛ آن‌قدر بد که دیگر هیچ امیدی برای ادامه‌ی راه نداشتم. همه‌چیز برایم تمام‌شده به نظر می‌رسید؛ انگار همه‌ی درها را بسته بودند و من مانده بودم با خودم و آینده‌ای که دیگر نمی‌دیدمش. اما درست همان شب، خدا او را سر راهم قرار داد. فقط چند سال از من بزرگ‌تر بود، اما انگار به اندازه‌ی تمام سال‌های دنیا درد کشیده بود. حرف‌هایش از جنس همان دردهایی بود که خودم تجربه کرده بودم؛ شاید برای همین، حرف‌هایش بیشتر از هر چیزی به دلم می‌نشست. قرار بود فردای آن شب برای یک موضوع خیلی مهم اقدام کنم؛ چیزی که برایم حکم آخرین راه را داشت. اما آن شب، او نشست و با من حرف زد. آن‌قدر گفت، آن‌قدر امید داد و آن‌قدر چیزهایی را که لازم داشتم شنیدم که برای اولین‌بار بعد از مدت‌ها، دوباره جرئت کردم به فردا فکر کنم. صبح شد. با وجود تمام شلوغی‌ها و کارهای خودش، آن موضوع را پیگیری کرد. قدم‌به‌قدم، تا آخرش رفت؛ تا وقتی نتیجه را دید و مطمئن شد همه‌چیز درست پیش رفته، دلش آرام نگرفت. وقتی برگشتم، وسط آن همه ذوق و هیجان، با بغض گفتم: «جای خالیت رو توی این صحنه حس می‌کنم...» و او، با همان لحن خنده‌دار و خاص خودش گفت: «برگرد خونه ببینم! استراحت کن تا ذهنت آروم‌تر بشه.» چقدر چیزها بین ما گذشت... آن‌قدر زیاد که حتی قلمم هم از توصیفشان عاجز است. آدم بسیار حساسی بود؛ گاهی آن‌قدر حساس که تحمل کردنش واقعاً سخت می‌شد. اما عجیب این بود که من، انگار از همین تحمل کردنش لذت می‌بردم. انگار برای اولین‌بار، تحمل کردنِ یک آدم برایم شبیه خستگی نبود؛ شبیه دوست داشتن بود. با هم ادامه دادیم. او کم‌کم شد حامی من، راهنمای من، کسی که وقتی خودم مسیر را گم می‌کردم، یادم می‌انداخت کجا ایستاده‌ام و باید به کجا بروم. اما زندگی همیشه باب میل آدم پیش نمی‌رود... بعضی اتفاق‌ها را نمی‌شود پیش‌بینی کرد، بعضی آدم‌ها را نمی‌شود برای همیشه نگه داشت و بعضی شب‌ها، پایان چیزهایی هستند که فکر می‌کردیم قرار است تا همیشه ادامه داشته باشند. آن شب، انگار همه‌چیز بی‌صدا مرد... اما نه؛ بی‌صدا نبود. فقط صدای فرو ریختنش را هیچ‌کس جز من نشنید.

عاشق وقتایی ام که اون حرکت آخرو میزنن و باعث میشن با خیال راحت و بدون عذاب وجدان کنار بزاریشون...🖕

خدا داره نصیبم‌میکنه انگار

به شدت از انسان هایی که تو عصبانیت هرچی از دهنشون درمیاد میگن دوری کنید چون به نفعتونه...🫷🫩

با من خوب باشی از من مهربون تر نیست با من بد باشی قول‌میدم عوضی تر از من تو عمرت نخواهی دید!🤷‍♀️

من خا*یه انجام هرکاری که فکرشو بکنی دارم جز اعتماد کردن به آدم ها...

من اگه یکم اخلاقم بهتر بود الان کلی آدم دور و برم بود؛ ولی خب من اخلاقمو بیشتر دوست دارم:)🤣🤷‍♀️

من به شخصیتم افتخار میکنم میتونم بی ادب، خودخواه ،بد اخلاق ،مغرور باشم اما هرگز خیانتکار نباشم

وقتی امروز حکم کمربندمو بهم دادن، خیلی ساده نگاهش کردم و گفتم: «ممنونم.» ولی همون لحظه یه چیزی توی دلم فرو ریخت... این من بودم؟ همونی که برای گرفتن همین حکم، خودش رو فدا کرد؟ همونی که برای رسیدن به این لحظه، بارها خسته شد، درد کشید، گریه کرد و بازم ادامه داد؟ پس چرا امروز هیچ حسی نداشتم؟ سوار ماشین شدم، حکم رو انداختم کنارم و حتی حوصله نکردم دوباره نگاهش کنم. چند دقیقه بعد چشمم افتاد بهش. به همون چیزی که یه زمانی عکسش پس‌زمینه‌ی گوشیم بود. به چیزی که برای داشتنش روزشماری می‌کردم. چقدر براش ذوق داشتم... چقدر فکر می‌کردم روزی که بهش برسم، از خوشحالی دلم می‌خواد گریه کنم. ولی امروز فقط نگاهش کردم. نه خوشحال بودم، نه هیجان‌زده. فقط یه حس پوچی عجیب داشتم. انگار تمام ذوقی که برای این لحظه داشتم، خیلی قبل‌تر از اینکه بهش برسم، تموم شده بود. شاید بعضی آرزوها وقتی بالاخره بهشون می‌رسی، دیگه شبیه چیزی که توی ذهنت ساخته بودی نیستن. شاید آدم اون‌قدر برای رسیدن به یه هدف خودش رو خسته می‌کنه که وقتی بالاخره بهش می‌رسه، دیگه چیزی برای خوشحال شدن باقی نمونده. من امروز حکممو گرفتم... ولی انگار اون آدمی که آرزو داشت یه روز اینو دستش بگیره، دیگه وجود نداره. و شاید غم‌انگیزترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه برای چیزی که یه زمانی حاضر بودم همه‌چیزمو بدم، امروز حتی نتونستم یه لبخند واقعی بزنم. حکم هنوز کنارمه. ولی اون شوقی که باید باهاش می‌اومد، دیگه نیست. کاش می‌شد برگردم به همون روزهایی که عکسش پس‌زمینه‌ی گوشیم بود... همون روزهایی که فقط فکر کردن بهش خوشحالم می‌کرد. کاش وقتی ذوقشو داشتم، می‌شد زمان همون‌جا نگه داشته بشه... که هیچ‌وقت به امروز نرسم... کاش گاهی اوقات دیر نشه

تکست داریم!🫶🏻 منتظرم باشید دارم تایپ‌میکنم براتون

هی میگن رابطه خوب ساختنیه خب با یه بلاتکلیف سرشار از اختلال شخصیت میخوای چیو بسازی؟😂

pov: وقتی برام اینو میفرستین و میگین خوده تویی تو اسمون🌑

دفعه بعدی کسی خواست از زندگیم بره خودمم باهاش میرم دیگه خسته شدم از کارای‌خودم😂

ازم پرسیدن چطوری وقتی کنارت نیست این‌قدر دوسش داری؟! گفتم وقتی ریشه یه رابطه محکم باشه فاصله مهم نیست...

shopping 🛍️

به پستای غمگینی که لایک کردم توجه نکنید اونا اغلب واسه اخر شباس در طول روز برام مهم نیستن🌑

من هیچ شوخی در رابطه با خانوادم استایلم ،بدنم و تصمیماتم از هیچ احدی نمیپذیرم، لطفا حد خودتون بدونید....

are!☺️