هِیوا💒

از چشم افتادن رو فقط این نویسنده انقدر قشنگ توصیف میکنه : روزی با خود فکر میکردم اگر او را با غریبه ای ببینم، دنیا را به آتش می کشم. اما امروز حاضر نیستم کبریتی روشن کنم تا ببینم او کجاست و چه میکند....👀

سرم تو کار خودمه علاقه ای به زندگی بقیه ندارم و پیگیر داستانی جز داستان زندگی خودم نیستم. انرژیمو برای حرف زدن راجع به آدما و سرک کشیدن تو زندگیشون حروم نمیکنم و ترجیح میدم همونو صرف چیزای مهمتری بکنم خیلی وقته سرگرم هدفها و ساختن زندگی خودمم بخش زیادی از آرامشی که امروز دارمو مدیون همین اخلاقم... ☺️

مشکل اینجاست که ما از هر کرمی انتظارِ پروانه شدن داریم...

انگار یه چیزی درونم مرده... انگار اون آدم سابق نیستم. انگار یه جایی وسط تمام اتفاق‌ها، وسط تمام دلخوری‌ها، شکست‌ها و خستگی‌ها، یه تکه از خودم رو جا گذاشتم. هنوز همون کارها رو انجام می‌دم... هنوز می‌خندم، حرف می‌زنم، جواب آدم‌ها رو می‌دم، به زندگی ادامه می‌دم... اما یه چیزی فرق کرده. انگار اون خنده‌ی واقعی رو گم کردم. اون خنده‌ای که از ته دل می‌اومد، نه فقط برای اینکه بقیه فکر کنن خوبم. انگار قلبم یاد گرفته ساکت باشه، حتی وقتی هزار تا حرف برای گفتن دارم... شاید بزرگ‌ترین جنگ آدم، جنگی باشه که هیچ‌کس نمی‌بینه... جنگ بین چیزی که نشون می‌ده و چیزی که واقعاً توی دلش می‌گذره. آدم‌ها فکر می‌کنن چون هنوز سرپایی، پس خسته نیستی. چون هنوز لبخند می‌زنی، پس دردت تموم شده. چون هنوز به بقیه امید می‌دی، پس خودت هیچ نیازی به امید نداری. اما هیچ‌کس نمی‌فهمه گاهی قوی بودن چقدر خسته‌کننده‌ست... اینکه همیشه خودت رو جمع کنی، همیشه وانمود کنی چیزی آزارت نمی‌ده، همیشه حواست به حال بقیه باشه، وقتی کسی حواسش به حال تو نیست. بعضی زخم‌ها دیده نمی‌شن... نه خون دارن، نه جای مشخصی روی بدن. فقط یه روز متوجه می‌شی دیگه مثل قبل ذوق نمی‌کنی، دیگه مثل قبل هیجان‌زده نمی‌شی، دیگه برای چیزهایی که قبلاً خوشحالت می‌کردن، اون حس قدیمی رو نداری. ولی شاید این پایان تو نیست... شاید این فقط یه فصل ساکته. یه دوره که روحت داره خودش رو ترمیم می‌کنه. مثل زمستونی که همه‌چیز رو بی‌جان نشون می‌ده، اما زیر همون سکوت، زندگی هنوز جریان داره. شاید لازم نیست همیشه همون آدم قبلی باشی... شاید قرار نیست برگردی به کسی که قبل از همه‌ی دردها بودی. شاید قراره تبدیل بشی به آدمی که با وجود تمام چیزهایی که از دست داده، هنوز خودش رو انتخاب می‌کنه. آدمی که یاد گرفته همه رو نجات نده و خودش رو فراموش نکنه. یاد گرفته برای موندن کسی، خودش رو کوچک نکنه. یاد گرفته بعضی رفتن‌ها پایان نیستن؛ راهی هستن برای برگشتن به خودش. و شاید یه روز، بی‌خبر از همه‌چیز، وسط یک لحظه‌ی ساده... دوباره از ته دل بخندی. دوباره برای چیزی ذوق کنی. دوباره قلبت برای یک اتفاق کوچک بتپه. اون روز می‌فهمی که اون آدمِ قدیمی نمرده بود... فقط داشت صبر می‌کرد تا تو دوباره پیداش کنی. پس اگر امروز خسته‌ای، اگر حس می‌کنی یه چیزی درونت خاموش شده... به خودت زمان بده. همه‌ی گل‌ها در یک فصل شکوفه نمی‌زنن. بعضی آدم‌ها دیرتر برمی‌گردن... اما وقتی برمی‌گردن، قوی‌تر، عمیق‌تر و واقعی‌تر از قبلن. و شاید این بار، وقتی دوباره لبخند می‌زنی... دیگه برای پنهان کردن درد نباشه؛ برای جشن گرفتنِ خودت باشه G.N🌶️

ناراحت بودم +این خوشحالم کرد🫶🏻

بپذیریم یا نپذیریم آدمی که دوستمون داشته باشه ، نمیتونه ازمون بی خبر بمونه... نمیتونه پیام نده نمیتونه توجه نکنه... نمیتونه زنگ نزنه... حتی اگه بتونه بعد از یه تایمی نمیتونه دووم بیاره ، اگه دووم آورد یعنی هیچوقت دوستمون نداشته :)) 🫶🏻

خواهشاً دروغ نگید انقدر آدمارو ساده فرض نکنید باورکنید خیلی جاها دروغاتون واضحه اگه به روتون نمیارن .. از شرافتشونه شاید از نظر شما موضوع مهمی نباشه اما برای کسی که سالها اعتمادش با به دروغ شما تبدیل به شک میشه واقعاً دردناکه آدما خیلی سخت اعتماد میسازن انقدر راحت خرابش نکنید ؛ 🌝

😶

😂☺️

روابط ماندگار حاصل بارها و بارها انتخاب اند... انتخاب دوباره و دوباره يك نفر با وجود چالشها، سختی ها، تفاوت ها، اختلاف نظرها و خستگی ها انتخاب صبور ماندن، گذشت، بخشیدن حل مسئله و سازندگی... رها کردن روابط با کوچک ترین چالش و تفاوت، و سمی خواندن آدم ها دستاورد اینستاگرامی است با انتهایی از جنس تنهایی و حسرت... برای عشق بمانید، بسازید و صبوری کنید! ☺️

وای امیدوارم همونی که این روزا میرید زیارتش جوابتونو بده😩😂🙏

و در نهایت کسی قلبت را میشکند که به او گفته بودی از شکسته شدن، خسته شده‌ای...

‏چه "اوکیه، اشکال نداره" هایی که گفتیم و اوکی نبود و اشکال داشت....

زندگیمون شبیه زیر سیگاری خاکستریه