📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

یک نفرم اما اندازه‌ی هزاران نفر خسته‌ام و زندگی زبانه‌ی هرزه قفلی‌ست که نه بسته می‌ماند نه باز می‌شود کسی دستپاچه‌ی دردهای ما نیست لق‌لقه‌ی زبان‌ام می‌گوید خواب ترسناکی سرزمین‌ام را در بر گرفته و یکی آن بالا بر نمایش غمگین زمین می‌خندد حتی ماه کنار دست‌ام سطل لب پریده‌ای که رَدش در آینه دیوار گلی پیداست می‌بیند و رد‌ پای عجیب بر سنگها می‌گوید غولی روی زمین پرسه می‌زند این را جن‌ها که از شعله‌های اتش بدنیا می‌آیند دیده‌اند آه یک نفر مترسک را دستپاچه کند بگوید لامصب حتی اشیاء بعد سالها یکجا ماندن ناگهان پرت می‌شوند حرص می‌خورم قرص می‌خورم حرص می‌خورم قرص.... می‌خورم کارگری می‌گذرد بربری‌ها در عرق زیر بغل‌اش خیس خورده‌اند زن شیره‌ای نایلون خرید مشتری را کِش می‌رود گنجشکی از مژه‌های ازگیل جنگلی حشره نوک می‌زند صدایی آه..... گفتم از خانه‌ای نخاله پرت می‌کنند نگو یکی آن بالا کم اورده آن خدای ناممکن‌ها او که جیوان نقره‌ای بر لبان‌اش دود می‌کند بر نمایش غمگین زمین گریه می‌کند ✍#فاطمه_ملک‌زاده 🎙#مریم_فاتحی 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher