𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

بعضی وقتا هم اینجوریه که به خودت میای میبینی ساعت هاست داری فکر میکنی اما نمیدونی به چی.

اینجا ایران است؛ اندوه در سرزمینِ من چرخی‌ست، توقف ناپذیر.

نمیتونم تشخیص بدم آتیش بعدیو بزنم زیر سیگارم یا زندگیم.

00:00 کارِ این دل تمومه...

حقیقتا برام اهمیتی نداره اگه فردا بی من شروع شه، نگرانیم از اینه که فردا بی تو شروع شه‌.

کسی چه می‌داند من امروز چند بار فرو ریختم چند بار دلتنگ شدم از دیدن کسی که فقط پیراهنش شبیه تو بود گاهی اوقات حسرت تکرار یک لحظه دیوانه ترین حس دنیاست :)

لانگ دیستنس فقط فاصله بین من الان با من دو ماه پیش‌‌...

‏هر روز انگار اولین باره که می‌فهمیم چیشده؛ هضم این همه اتفاق کار یه ماه و دو ماه نیست.

و شرم زنده ماندن از همیشه بیشتر سنگینی می‌کند .

اسمش بیخوابی نیست، فکرایی که روز خفه کردیم شب خفه‌مون میکنن.

لطفا احمقا و مغزهای زنگ زده این روزا سر راه من نیاین من دهنم چفت و بست نداره.

دیگه فروپاشی روانی نداریم، ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

میخوام بمیرم اما میترسم همراه من بعضی ها هم بمیرن‌...

یعنی چی که رفتیم تو اسفند؟! من حتی نفهمیدم کی بهمن شروع شد..

حق امروز:

روحت که خسته باشه، دیگه هیچی حال نمیده.

یادت بره بهم توجه کنی یادم میره وجود داری از ما گفتن بود.

محکم تر ببوسش ، اینجا ایرانه ممکنه دفعه بعدی جنازه غرق خونشو ببوسی.