{ تک‌ نقطه }

از اندوه که بگذریم در بسیاری از مواقع خشمگین هم هستیم و گاهی همین خالی کردن خشم هم می‌تواند وسوسه‌ای برای شروع دوباره رابطه باشد. اما به یاد داشته باشید تخلیه خشم، به هر شیوه‌ای؛انتقام،تلافی،هر شیوه‌ای که اسیبی اشکار یا نهان در آن باشد، فقط برای لحظاتی مارا تسکین میدهد

فصل چهارم/تفکراتی که صمیمیت را در رابطه کم می‌کند |تکه‌هایی از یک کل منسجم|

«خاطرات، چه شیرین چه تلخ، همیشه منبع عذاب هستند؛ دست کم برای من که چنین است؛ اما حتی این عذاب هم شیرین است. و وقت هایی که دل آدم پر است، بیمار است، در رنج است و غصه دار، آن وقت خاطرات تر و تازه‌اش می‌کنند، انگار که یک قطره‌ی شبنم شبانگاهی که پس از روزی گرم از فرط رطوبت می‌افتد و گل بیچاره‌ی پژمرده را که آفتاب تند بعد از ظهر تفته‌اش کرده، شاداب می‌کند.» ~ فئودور داستایوفسکی / بیچارگان

«تو هم بدون آن‌که بدانی، یک رویا هستی‌.» ~ از نامه‌ی ژرژ ساند به گوستاو فلوبر

اون موقعی که انگشتم اسیب دیده بود پی بردم که چه اعضای مهمیه حالا که پاهام اسیب دیده پی بردم که چههههه اعضای مهمیه واکنش خدا اینجوریه که حتما باید یه جاییتو داغون کنم تا قدر بدونی؟

در چشمانی درست، تو تبدیل به اثر هنری خواهی شد‌.

خیلی از کلمه ی جانم خوشم میاد خیلی اصیله خیلی باکلاسه انگار تمام عشق های دنیا درش نهفته‌ست خیلی لطیفو نرمه انگار پارچه ی حریر شیریه انگار گیپورِ کنارِ بندِ تاپه انگار اون لحظه ایه که داری گلارو آب میدی انگار گل محمدیه روی لیوانِ چاییه انگار چشماشه... _ELZ

دنیای درونی آدم ها همیشه پنهان و درونی نیست. با بسیاری از رفتار ها، صحبت ها، برخوردها و کلمات ما، دنیای درونی ما لو می‌رود.

به هرحال در هر صمیمیتی، ریسک هم وجود دارد.

صمیمیت عمیق و شفا بخش زمانی در رابطه ایجاد می‌شود که هر دو نفر لحظه‌ای کوتاه همدیگر را درک می‌کنند و جهانشان باهم یکی می‌شود.

رویایی که قرار نیست به واقعیت تبدیل شود و این خود دردناک است و واقعیتی که گه گاه آزاردهنده است اما نمی دانید دردش از چیست.

تنها چیزی که میتونه من رو از رویاپردازی های مکرر بیهوده و ناامن دور کنه، کتاب خوندنه.

زیر تمام اظطراب ها، احساسی پنهان شده است که به جای پیدا کردن آن، از دستش فرار میکنیم.

بسیاری از مواقع ما لذت هارا قبل از اینکه اتفاق بیفتند برای خودمان حرام میکنیم، چون میترسیم که شاید در آینده آن لذت را از دست بدهیم.

ترسیدن به معنای احتیاط است نه کلا منفعل شدن و هیچ کاری نکردن. بترسیم و با ترسی پخته جلو برویم.