هِیـوا

آن شب‌ و شب‌های بعدیِ بسیاری نخوابیدم، و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کشد به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

مرا آرام تحمل کن؛ روزی نبودنم آزارت خواهد داد.

دیگر هیچ رفتن و ترک شدنی، عمیقا غمگینم نمیکند. آنکه باید می‌ماند،رفت.

گریه کردن تو خیابون، سطح بالایی از درد وُ غمه

در خانواده‌های ایرانی حفظ آبرو، همیشه مهم‌تر از حفظ سلامت روان بوده در واقع ما برای برنده شدن در مقابل مردم به خودمان میبازیم و در نهایت میشیم یه تعداد روانی آبرومند.

بماند به یادگار 💫🫠 1404/8/30

‏انسان اندوهش را فراموش نمی‌کند بلکه خود را وادار می‌کند آن را تاب بیاورد…🍂

یه روزی حالمون خوب می‌شه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

صبح ت بخیر رفیق 🙋‍♀

هرکی به سَبک خودش یه جوری داره دووم میاره.

به نظرم خیلی دست به ری‌اکتتون بده. ببخشیدا!

از خانواده‌م بابت بزرگ کردن من با آموزش این حجم از ملاحظات اجتماعی، گلایه دارم. ‏هر روز گاو بودن آدما سورپرایزم می‌کنه و من عادت نمی‌کنم.

من همیشه تو خودم دنبال مقصرم. حتی اگه ناراحتم کنی، می‌گم تقصیر منه که اجازه دادم انقدر بهم نزدیک شی تا زورت برسه ناراحتم کنی.

آدمیزاد موجود عجیبیه، یهو به خودش میاد و می‌بینه دلتنگ چیز‌هایی شده که یه روز با خواست خودش ولشون کرده بود.

بی‌توجهی، درخواستِ رفتن است عزیزِ من؛ اما به روشی دردناک و بسیار قبیح…

بعضی وقت‌ها ادامه دادن یعنی فقط تجربه کردن رنج بیشتر.

ریدن تو دنیایی که به هیچیش نمیشه دل خوش کرد