هِیـوا

چطور پوچی میتونه اینقدررر سنگین باشه؟؟؟

کاش می‌شد دلتنگی‌ام را، چون لباسی، بی‌دغدغه و بی‌درد از تن درآورم.

‏بدتر از خودِ ناراحتی، اینه که تو دلت نگهش داری و نشون بدی همه چی عادیه؛ غم روی غم.

و باز هم شب، هجوم تنهایی وَ خفگی در غم!

زانوی غم منم، لطفا بغلم کن.

نمی‌دونم عزیزم، شاید تلخ ترین قسمت زندگی اونجاییه که مجبور می‌شی قبول کنی هیچی قرار نیست اونجوری که تو دلت می‌خواد پیش بره.

می‌شه هرگز خوب نشد و همچنان ادامه داد.

ما وظیفه ی شفا دادن زخم هیچکس رو نداریم ! بار اضافی برندارید تنها وظیفه ما زخمی نکردن دیگرانه .

@Heiyva

به خانواده بگو زنم پریوده نمی‌تونیم بیایم مهمونی به دوستات بگو نامزدم پریوده تاریخ سفر رو جا به جا کنیم، به پسرت بگو خواهرت پریوده روی اعصابش نرو به بچه‌ت بگو مامانت پریوده اذیتش نکن بیان کردن این ماجرا خجالت نداره عزیز رعایت نکردنِ حال آدمی که از لحاظ روحی و جسمی به هم ریخته خجالت داره .

@Heiyva

آخرش یا بخاطرِ پریود می‌میرم، یا بخاطرِ تصمیم‌های دوره‌ی پریود :/

دُختر نیستی که بفهمی

@Heiyva

اگه کسی بهت نگفته صبح بخیر من بهت میگم صبح بخیر عزیزدلم 🫂

امشب آرزوش کن شاید رسیدی بهش... شب بخیر عزیز دلِ هِیوا 🫂

همه یه مشت افسرده‌ایم..

یه وقتایی دیگه چیزی ازم نمونده… نه توان، نه انگیزه، نه حتی یه دلیل کوچیک برای ادامه دادن. انگار همه چیز سنگین شده، سنگین‌تر از چیزی که دوشای من بتونه تحمل کنه. دنیا دورم می‌چرخه، آدما میان و میرن، ولی من؟ من یه گوشه نشستم، خسته‌تر از همیشه، بریده از همه چیز و همه کس. یه روزایی فکر می‌کردم هنوز امیدی هست، که می‌شه یه راهی پیدا کرد، که می‌شه از نو ساخت، از نو شروع کرد. اما حالا؟ حالا می‌دونم که بعضی خستگی‌ها فقط با خواب خوب نمی‌شن، بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت درست جوش نمی‌خورن، و بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت دوباره اون آدم قبلی نمی‌شن. من اون آدم قبلی نیستم. دیگه نه توان جنگیدن دارم، نه حتی دلِ جنگیدن…

هِیوا