رِوایَـتِ‌ مـیکآئیل

راضیم

حس می‌کنم تو از اون آدمایی هستی که «خونه» رو نه توی آدرس، که توی آدم‌ها پیدا می‌کنی. برای همین وقتی به کسی وابسته می‌شی، فقط دلت براش تنگ نمی‌شه؛ یه قسمت از روزمرگی‌ت، امنیتت و حتی تعریفِ خودت از آرامش به اون آدم گره می‌خوره. احتمالاً خیلی وقت‌ها وانمود می‌کنی چیزی برات مهم نیست، چون گفتنش یعنی باید اعتراف کنی چقدر برات مهم بوده. از بیرون شاید بشه تو رو آدمی آروم، شوخ یا حتی بی‌خیال دید، ولی من حدس می‌زنم ذهنت شب‌ها پرونده‌ی آدم‌ها رو دوباره باز می‌کنه؛ آخرین حرف، آخرین نگاه، جایی که می‌شد جور دیگه‌ای رفتار کنی. و بدترین قسمتش اینه که شاید بیشتر از رفتنِ آدم‌ها، از این می‌ترسی که یه روز برگردن و دیگه اون حسی که کنارشون داشتی، برنگشته باشه. https://t.me/Mikael_Home

افرین ببین این ورژن خوبیه

بوس صادی به کله شما. :)))

گفتم که مدرک باشه؛

-

من شیرینیم رو میدم دیگه

منم همینطور عزیز منم همینطور

ببین فراموشم نکردی!

یک استارز مونده برام به عنوان شیرینی به هر کدوم از پست ها که گفتی میدم

شیرینی رو ام میدم چشم؛

فکرشم نکن

خیلی ارادت دارید؛ سپاسگزارم

نه اندازه ی شما !