آذرگان | Ādūragān

آموزه‌ی دو‌بن‌انگاری ... هم غیرعادی و هم غیرمنطقی است ... مکتبی است که بنابرآن خداوند از شکوه و جلالش، که جزء لاینفکِ اوست ربوده شده. (John Wilson ,The Parsi Religion...,Bombay,1843,p170_171)

این کشیش مدعی می‌شود دینِ بهی، به علتِ قائل نبودنِ تواناییِ شر و بدی برای آفریدگار، شکوه و جلال را از خداوند سلب کرده است : خداوند از شکوه و جلالش ربوده شده در این دیدگاه ، شکوه و جلال، در تواناییِ بی‌حد و مرز معنا پیدا ‌می‌کند. یعنی توانایی هایی مثلِ نابود کردن، ویرانی پدید آوردن، میراندن، ترساندن، زجر دادن و بیمار کردن به عنوانِ ضروریاتی برای شکوهمندی و جلالِ خدا در نظر گرفته‌ می‌شوند و زرتشتیان به علتِ قائل نبودنِ چنین ویژگی هایی برای اهورا مزدا (سرچشمه‌ی آفرینش =آفریدگار)،شکوه و شوکتِ خدا را از او گرفته‌اند!

🔥 @adurgan 🔥 🏆 @adurgan 🏆

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

Dādīg Šāhān Šāh bē ō stāyišnīg Mowbedān Mowbed guft kū: pad Ērīh pid hē ud amā tō pad tan pānag hēm ud tū amā pad ruwān pānag bawē. (Dādestān ī dēnīg)

شاهنشاهِ دادگر به موبدان‌موبد که شایسته‌ی ستایش است گفت: تو پدرِ ایرانیّت و ایرانی‌‌بودن(Ērīh) هستی. ما نگهبانِ جسمِ تو هستیم و تو نگهبانِ روانِ ما. (دادِستانِ دینی)

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

هرودوت، تاریخ‌نگار بزرگی که به عنوانِ پدرِ علم تاریخ‌نگاری شناخته می‌شود، در مورد نام‌گذاری در ایران باستان،اطلاعاتِ جالبی به‌ ما می‌دهد. او پیرامونِ هخامنشیان چنین می‌گوید که : [ نام‌های ایشان که نشانه‌ای از ویژگی‌های جسمانی یا ذهنی‌شان است، همگیِ این نام ها با یک حرفِ یکسان به پایان می‌رسند] زمانی که به فهرستِ نام‌ها در زبانِ اوستایی نگاهی بیندازیم، درمی‌یابیم که بیشترِ آن‌ها با حرف 'آ' پایان می‌یابند. در سوی دیگر، نام‌های مشابهی که نویسندگانِ یونانی در نوشته‌های خود یاد کرده‌اند، اغلب با حرف 'س' پایان می‌یابند. این تفاوت را به سادگی می‌توان از فهرستی که راولینسون از نام‌های ایرانی و معادل‌های آن‌ها در آثار یونانی ارائه داده، تشخیص داد. از اشاراتِ پراکنده‌ای که در متون پهلوی و فارسی وجود دارد، می‌توان دریافت که در برخی مواقع، کودکان بر اساس رویدادهایِ خاصی که در زمان تولدشان رخ می‌داده‌است، نام‌گذاری می‌شدند. برای نمونه، نامگذاریِ نام‌هایی چون رستم و کی‌قباد با حوادثِ ویژه‌ای که در هنگام تولدشان رخ داده است،پیوند داشته‌‌است. چنانچه گفتیم، هرودوت درباره‌ی گروهی از نام‌های پارسی صحبت می‌کند که نمایانگر ویژگی‌های ظاهری و جسمانیِ افراد بوده‌اند. احتمالاً این الگو تا دورانِ ساسانی هم ادامه داشته‌است چرا‌که در داستان خسرو و شیرین ، نوشته‌ی نظامی می‌خوانیم که پدرِ خسرو‌ پرویز نام فرزندش را خسرو گذاشت، زیرا در نگاه نخست، فرزندش در نظرش [پادشاه مانند و خسروی ] جلوه‌ می‌کرد.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,8

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

فرآیند نام‌گذاریِ کودکان از منظر دینی از اهمیت ویژه و برجسته‌ای برخوردار است که این اهمیت در جنبه‌های مختلف قابل تبیین است: در تمامی آیین‌های دینی، اعم از دوران حیات فرد و حتی پس از مرگ او، نام شخص به صورت رسمی و همان‌گونه که در زمان تولدش انتخاب شده، خوانده و بیان می‌شود. این نام رسمی که تحت عنوان «جَنَم‌نام» یا «نامِ هنگامِ زایش» شناخته می‌شود، از ارزش و اعتبار بسیار بالایی برخوردار است. در آیین نوجوت/نوزوت، که مراسم ورود فرد به دینِ بهیِ مَزدَیسنی به شمار می‌رود و شامل پوشیدن سدره و کشتی (پیراهن و بند مقدس) است، نامِ تولد به همراه نامِ پدر به کار‌ می‌رود. در واقع در همه آیین‌هایی که در زمانِ حیات و زندهِ بودن فرد برگزار می‌شوند( یعنی زمانی که فرد را زنده‌روان می‌نامند) ، همانندِ آیینِ ازدواج و دیگر آیین‌های دینی که برای هر بهدینی شایسته و بایسته است، از همین نامِ رسمی(جَنَم‌نام) استفاده می‌شود. همچنین، در همه‌ی آیین‌هایی که پس از مرگ برای روانِ درگذشته برگزار می‌شوند و در آن‌ها فرد را اَنوشه‌رَوان می‌خوانند، نام به همین شکلِ رسمی(جَنَم‌نام) گفته می‌شود. در مورد زنان، تا زمانی که نامزدی نکرده باشند، نام شخصیِ آن‌ها به همراه نام پدرشان ذکر می‌شود. اما پس از آن که به مرحله‌ی نامزدی وارد شوند، نام آن‌ها به همراه نام همسرشان به کار گرفته می‌شود. از آنجا که نام یک زن در همه‌ی آیین‌های بعد از نامزدی به همراه نام همسرش ذکر می‌گردد، مراسم نامزدی در زبان فارسی به عنوان «نامزد شدن» شناخته می‌شود که به معنای «نام‌گذاری» است. همچنین، در زبان گجراتی این آیین با عنوان «نام پادوان» به معنای «دادنِ نام» شناخته می‌شود.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,7,8

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

در دورانِ قاجار به علتِ شرایط بسیارِ وحشتناکی که بر بهدینان حکم‌فرما بود، حتی بسیاری از موبدان و بزرگانِ جامعه‌ی بهدینان هم، شرایطِ استفاده از سدره و کشتی را نداشتند. مانِکجی لیمجی هاتَریا که از پارسیانِ هندوستان بود و در دوران قاجار برای ساماندهی به اوضاعِ بهدینان ایران در حالِ تلاش و کوشش بود، از این موضوع که اکثریتِ بهدینان و حتی موبدانِ ایران سدره ‌‌و کشتی بر تن نداشتند، ناراحت و اندوهگین بود. او به ایشان توصیه کرده بود حتماً سدره و کشتی بپوشند. ولی به علتِ شرایطِ حاکم در آن دوران، همچنان بخش زیادی از موبدان هم امکانِ پوشیدنِ سدره و کشتی نداشتند و نتوانسته بودند به توصیه‌ی جنابِ مانِکجی لیمجی هاتَریا عمل کنند. ✔️به همین علت جناب مانکجی اندوه خود را در این باره این‌چنین بیان کرده بود: شما برادرانِ پنَجایت و موبدان قول داده بودید که سدره بپوشید حالا می‌بینم بسیاری به قول خود رفتار نمی‌کنید.

این مطلب در درجه‌ی نخست، نشان‌دهنده‌ی شرایط اجتماعیِ بدِ بِهدینان در دوران حکومتِ قاجاریان است. اما آنچه که در این میان مهم است این است که امروزه هم بسیاری از بهدینان به علتِ شرایطِ خفقان و فشاری که جمهوریِ ضحاک‌نشانِ اسلامی ایجاد کرده است، همانندِ دورانِ قاجار برای حفظِ امنیت جانی و ... امکانِ خرید و تهیه‌ی سدره و کشتی که پوشش دینیِ مَزدَیَسنان است را ندارند. این موضوع نشان ‌می‌دهد با وجودِ‌ فشارها و محدودیت ها از سویِ مسلمانان نه تنها جمعیتِ هازمانِ بهدینان از دورانِ قاجار تا به اکنون کاهش پیدا نکرده است ،بلکه امروزه با گردشِ آزاد اطلاعات روز به روز شمار بهدینان در حالِ افزایش است و عملاً تلاش هایِ آنها برای نابودیِ دین و فرهنگِ ایرانی، با شکستی مفتضحانه همراه بوده است و فرهنگِ فرهمندِ ایرانی همچون سروی استوار برجای خویش ماندگار است و به یاری ایزدان تا روز رستاخیزِ تنِ پسین، همچنان پایدار خواهد بود.

از منظرِ دینی پوشیدن سدره و کشتی ، بسیار شایسته و بایسته است و در نیکویی های فراوانی که این پوششِ مینویی و اهورایی وجود دارد،شکی نیست اما نباید فراموش کنیم در دوران‌هایی ممکن است بخش قابل توجهی از بهدینان به علتِ تباهی ها و گزند های اهریمنیِ دوران، افتخار و فرصتِ سدره بر تن داشتن را نداشته باشند، این موضوع دلیلی بر عدمِ تعلق این بخش از بهدینان به دینِ بهی نیست، نبوده و هیچگاه چنین نخواهد بود. و همچنین این موضوع باعثِ بی تاثیر بودنِ نیایش های بهدینان هم نیست. مشخصاً بسیار پسندیده و شایسته‌ی است که در ایرانِ آزاد و آباد که شرایط برای زندگی بهتر و آسوده تر بهدینان در این مرزهای مزدایی فراهم بشود، همگیِ ما بکوشیم این نمادِ درخشانِ دینِ بهی را بر تن داشته باشیم .

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

شما برادرانِ پنَجایت و موبدان قول داده بودید که سدره بپوشید حالا می‌بینم بسیاری به قول خود رفتار نمی‌کنید.

📚تاریخ زرتشتیان ایران، اوضاع سیاسی اقتصادی و فرهنگی زرتشتیان ترجمه هاشم رضی،نشر تهران : بهجت ، ۱۳۹۴،ص ۲۳۶ ✅سند اصلی در بنگاهِ خاورشناسی خورشیدجی‌کاما به شماره 213(HP (ms محفوظ است.

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

📚هرودوت به رسم نام‌گذاری کودک در میان پارسیان باستان اشاره می‌کند. از آنچه او می‌گوید، به این نتیجه‌ می‌رسیم که پدر و مادر های ایرانی(=زرتشتی) در بسیاری از مواقع، تا مدتی پس از تولد و زاده شدنِ نوزاد ،شکیبایی می‌کردند و سپس با مشاهده‌ی ویژگی‌های جسمی و ذهنیِ کودک، نام‌هایی را بر می‌گزیدند که نشان‌دهنده‌ی این ویژگی‌ها باشد.

در مورد پارسیانِ امروزی در هندوستان، بسیاری از آنها کودکان را به نام یک جدِ متوفیِ نزدیک خود نام‌گذاری می‌کنند. نام های پارسیانِ هند، از سه بخش تشکیل شده است. بخش اول نام شخصیِ خود فرد است. بخش دوم نام پدرش است و بخش سوم نام خانوادگی یا همان فامیلِ اوست. باید توجه کنیم از میان این سه اسم، اسمِ اول فرد نامِ واقعی و حقیقیِ اوست؛ و در باره‌ی این نام، بسیاری از خانواده‌های پارسی، ترجیح می‌دهند که کودک را به نام یک جد نزدیک خود نام‌گذاری کنند.

↩️مثال : فرض کنید یک فردِ پارسی، نامش جیوانجی است، نامِ پدرش جمشیدجی می‌باشد و مادرش آوان‌بائی نام دارد. سپس، در زمان تولد و زاده شدن کودکش، اگر آن کودک پسر باشد و پدرش (جمشیدجی) در گذشته باشد، او ترجیح می‌دهد که کودک را جمشیدجی نام‌گذاری کند. و اگر مادرش درگذشته باشد و کودک هم دختر باشد، فرد می‌پسندد که نامِ دخترش را آوان‌بائی و هم‌نام با نامِ مادرِ درگذشته‌اش بگذارد. برخی از خانواده‌های پارسی هم به کسانی که به اصطلاح ستاره‌شناس/اخترمار هستند، مراجعه می‌کنند و بر اساس مشاوره‌‌ی آنها کودکانشان را نام‌گذاری می‌کنند.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,7

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

در گذشته، مادری که در حال زایمان بود، ابتدا چند قطره از نوشیدنیِ مقدس هوم که در یک آتشکده تهیه و تقدیس شده بود را می‌نوشید. کتاب فارسیِ فرضیات‌نامه نوشته‌ی دستور داراب پالِن می‌گوید که باید به نوزاد چند قطره از این نوشیدنی داده شود. اگر نوشیدنیِ مقدس هوم (پارا هاوما para-Haoma) در دسترس نباشد، می‌توان در خانه چند شاخه هوم و چند برگ درخت انار (اوروارام urvarâm) را در آب مخلوط کرده و در هاون کوبید و با خواندن اهونور، شربتی را تهیه کرد و به عنوانِ نخستین نوشیدنی به کودک داد.¹ در هوم یشت، گفته شده است که هوم به زنان فرزندان تندرست و زیبا می‌‌دهد. در دینِ زرتشتی، هوم نماد جاودانگی می‌باشد. آنکتیل دو پرون به این آیینِ دینی که در زمان او بسیار رایج بوده است، اشاره می‌کند. اما امروزه این رسم به ندرت مشاهده می‌شود و به جای نوشیدنیِ هوم، یک شربتِ شیرین که از شکر یا عصاره‌ی میوه تهیه شده است به عنوان نخستین نوشیدنی به کودک داده می‌شود. و باور بر این است که این نوشیدنی خوش‌یمنی و خوش‌بختی برای نوزاد ایجاد می‌کند. فرضیات نامه از مادر می‌خواهد که در صورتی‌که کودک پسر باشد، به مدت ۱۸ ماه و در اگر‌که دختر باشد، به مدت ۱۵ ماه به او شیر خود را بدهد.²

1. این‌کار‌ به طور معمول باید در هاون‌گاه انجام بشود. 2. اختلاف بین زمان شیردهی پسران و دختران مربوط به نیازهای متفاوت تغذیه ای کودکان است. در واقع تفاوت در میزان سرعتِ رشد دختران و پسران در سنین مختلف است که باعث می‌شود نیازهای تغذیه‌ای غیرمشابه داشته باشند و این موضوع ارتباطی با اختلاف جنسیتی ندارد بلکه صرفاً یک پروتکل تغذیه‌ای و بهداشتی است.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,5,6

در طول این چهل روزی که به عنوان یک دوره خاص و ویژه در زندگی زنان شناخته می‌شود، نیاز است که زن در وضعیت ایزولاسیون قرار بگیرد و از دیگران کاملاً جداسازی شود. این ایزولاسیون نه تنها به‌عنوان یک ضرورت فرهنگی بلکه به عنوان یک شیوه‌ای برای حفظ سلامت و پاکیزگی تعریف شده است. او باید در این مدت از هرگونه تماس با دیگران پرهیز کند و حتی از لمس کردن مبلمان خانه، به‌ویژه مبلمان چوبی و لوازم کتانی و چرمی هم باید پرهیز و خودداری کند. همچنین خوراک زن هم باید به طور ویژه و با دقت توسط دیگران روی بشقاب او سرو شود؛ او اجازه ندارد در این بازه‌ی زمانی که بدنش ضعیف شده است، خودش به پختن یا سرو غذا بپردازد. این اقدامات به نوعی نماد احترام به زنان و حفظ شان و منزلت آن‌ها در این دوران حساس است. افرادی که با او در ارتباط هستند هم باید قبل از اینکه به جمع خانواده برگردند و با دیگران تماس برقرار کنند، به حمام بروند و به این ترتیب، چرخه پاکی و ایمنی را حفظ کنند. حتی در موارد پزشکی هم، پرستاران و کادر درمانی موظف به رعایت این قاعده‌ی بهداشتی هستند.اما امروزه معمولاً این فرمان به‌طور دقیق اجرا نمی‌شود و کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. ممکن است این فرمان به دلایل دیگری نیز وجود بوده باشد، اما یکی از اهداف اصلی آن حفظ "پاکیزگی" برای جلوگیری از شیوع بیماری‌هایی است که زنان ممکن است در این دوران به آن‌ها گرفتار بشوند. در پایان چهل روز، زمانی که دوره ایزولاسیون و جداسازی به پایان می‌رسد، زن باید قبل از اینکه به‌طور عادی با دیگران ارتباط برقرار کند، خود را با یک حمام پاکیزه کند. ابتدا او یک حمام معمولی می‌گیرد و سپس از فرآیندی به نام 'نان nân' استفاده می‌کند که کوتاه شده کلمه سانسکریت "snân" به معنای حمام مقدس است. این حمام آیینی معمولاً توسط یک موبد، که اغلب موبدِ خانواده است، با آب مقدس برگزار می‌شود. در این دوره، همه‌ی تشک‌ها و لباس‌هایی که زن در طول چهل روز ایزولاسیون و پس از زایمان مورد استفاده قرار داده است، باید از رده خارج شوند. دستور العمل‌ها به‌صراحت بیان می‌کنند که این تشک‌ها و لباس‌ها باید نابود گردند تا از انتقال میکروب‌های بیماری‌زا به دیگران جلوگیری به عمل آید. اما با این حال، امروزه این فرمان‌ها به‌طور کامل به اجرا در نمی‌آیند و بسیاری از این لباس‌ها و تشک‌های مربوط به دوران زایمان به خدمت‌کاران سپرده می‌شوند تا آنها را بشویند و دوباره به چرخه مصرف بازگردانند.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,5,6

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

برایِ زایمان اول، به‌طور کلی زایمان در‌خانه‌ی والدینِ شوهر اتفاق می‌افتد. اتاق یا قسمتی از یک اتاق، معمولاً در طبقه پایین، برای این منظور آماده و جدا می‌شود. همان‌طور که وندیداد می‌گوید، محل زایمان باید بسیار تمیز، خشک و کم‌رفت و آمد باشد. به نظر می‌رسد که در زمان‌های قدیم، چنین مکان‌هایی به‌طور ویژه در خانه‌های پارسیان در طبقه پایین ساخته می‌شدند. خانه‌های پارسیان در آن زمان‌ها معمولاً دارای طبقات پایین وسیع و پهناوری بودند که برای تمام مقاصد این‌چنینی قابل استفاده و بهره‌برداری یودند. طبقات بالا کوتاه بودند و بیشتر شبیه انباری بودند. بنابراین، طبقات پایین مکان‌های مناسبی برای زایمان فراهم می‌کردند که مطابق با توصیه‌های وندیداد بود. اما با تغییر شرایط، خانه‌های پارسیان امروزی مانند گذشته نیستند و در حال حاضر،در خانه‌های چند طبقه در شهرهای بزرگ، طبقات پایین معمولاً بدترین قسمت‌های خانه به شمار می‌روند به همین علت امروزه طبقات پایین به عنوانِ جایگاه زایمان، مکان‌هایی ناسالم و نامناسب شناخته می‌شوند. برایِ خانه یا مکانی که پیش از این، هیچ زایمانی در آن انجام نشده است، بهدینانِ راست‌کیش و باورمند، معمولاً می‌کوشند تا پیش از زایمان، یک آیینِ دینی در آنجا انجام شود. به عبارت دیگر، آن مکان را تقدیس‌ و پاکسازی می‌کنند. چند موبد نماز آفرینگان Afrinagan را در آن مکان می‌خوانند و مراسمی انجام می‌دهند. گاهی حتی نیایشِ باژ Baj هم خوانده می‌شود. به نظر می‌رسد یکی از نسک‌های گم‌شده‌ی اوستا، که هوسپارام Husparam نام داشته، بخش‌هایِ ویژه‌ای پیرامونِ آیین‌های مربوط به زایمان داشته است که شوربختانه به دستِ ما نرسیده‌است.

هنگام زاده شدن کودک، چراغی روشن می‌شود و به مدت سه روز در اتاقی که مادر در آن زایمان کرده است، روشن باقی‌می‌ماند. سددر چنین می‌گوید: «زمانی که نوزاد از مادر جدا می‌شود، ضرورت دارد که چراغی به مدت سه شبانه‌روز روشن باشد و اگر آتش افروخته شود، بهتر است تا دیوان و موجودات پلید نتوانند به نوزاد آسیب برسانند؛ زیرا در این سه روز، کودک به شدت آسیب‌پذیر است.» برخی افراد چراغ را به مدت ده روز و عده‌ای دیگر تا چهل روز روشن نگه می‌دارند، که عدد چهل معمولاً به عنوان زمان قرنطینه شناخته می‌شود و با مدت زمان جداسازی و مراقبت از مادر مرتبط است.

پس از زایمان، مادر موظف است که از دیگران جدا بماند. او نباید با آتش، آب و سایر وسایل خانه تماس پیدا کند. در مورد کسانی که کودک مرده به دنیا می‌آورند، در وندیداد گفته‌شده است که آنها باید به مدت ۱۲ روز جداسازی و ایزولاسیون بشوند. این دوره‌ی ۱۲ روزه، در کتاب‌های متأخرِ پهلوی و فارسی به ۴۰ روز در همه‌ی موارد مختلفِ زایمان افزایش پیدا کرده و تمدید شده‌ است. به همین علت امروزه یک خانم پارسی معمولاً بعد از زایمان ۴۰ روز جداسازی‌ می‌شود و در قرنطینه به سر می‌برد. سددر می‌گوید: «در طول ۴۰ روز مناسب نیست که کودک را تنها بگذارند؛ و همچنین مناسب نیست که مادر نوزاد پا بر روی آستانه در منزل بگذارد (یعنی نباید از خانه‌خارج‌ بشود) یا به تپه‌ای نگاه کند، زیرا این برای قاعدگی او بد است.» برخی از خانواده‌های پارسی، با پیروی از سنت هندوها، روز پنجم بعد از تولد را که به نام پچوری (یعنی روز پنجم) شناخته می‌شود و روز دهم را که داسوری (یعنی روز دهم) می‌نامند، به عنوان روزهای جشن گرامی‌می‌دارند ، ولی این روزها هیچ معنایِ دینیِ خاصی ندارند.

📚THE RELIGIOUS CEREMONIES AND CUSTOMS OF THE PARSEES By JIVANJI JAMSHEDJI MODI,p,4,5

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆

نخست ، شایسته است با آذرباد مهراسپندان آشنا بشویم.موبدان موبد آذرباد مهراسپندان، در دوره‌ی شاهنشاهِ ساسانی، شاپورِ دوم می‌زیسته است و یکی از برجسته ترین موبدان در دینِ زرتشتی به شمار ‌می رود. وی در زمانی بسیار پیش تر از تازشِ تازیان به ایران، در نگارش و تالیفِ اندرزنامه هایی سودمند و نیایش هایی گوناگون و ارزشمند، کوشش ها کرد و با پیروزی در آزمونِ وَر (که در آن برای اثباتِ حقانیت دینِ زرتشتی ، در مقابلِ چشمانِ هفتاد هزار نفر، رویِ گدازه و داغ بر روی سینه اش ریختند و او هیچ آسیبی ندید)، به سرعت به شخصیتی شناخته شده و ناموَر تبدیل شد.

مهم ترین راه برای پِی بردن به اندیشه ها و دیدگاه های یک نفر، بررسیِ نوشته ها و آثارِ به جای مانده از اوست. و از برجسته ترین آثاری که از موبدان موبد آذرباد مهراسپندان باقی مانده و به دستِ ما رسیده است، اندرزنامه‌ای است که نزدیک به سه هزار واژه دارد. به همین علت، این اندرزنامه برای شناختِ اندیشه های آذرباد مهراسپدان بسیار ارزشمند است و اهمیتِ فراوانی دارد. همچنین از آنجا که موبدان موبدِ خردمند، آذرباد مهراسپندان و پیامبرنمایِ فریبکارِ کیشِ دیویَسنیِ اسلام، با هم اختلافِ زمانیِ قابل توجهی دارند، یکی از راه هایی که می‌توانیم از دیدگاه و منظرِ آذرباد مهراسپندان به بررسیِ شخصیتِ این مردِ پلید و بدکردار (محمد) برسیم نیز بررسیِ همین اندرزنامه‌ی گرانبهاست است.

از میانِ ویژگی ها و حالت‌هایی که مردِ بداندیش و بدمنش( دُژآگاه)، انجام می‌دهد و به‌خود‌ می‌پذیرد، چهار چیز نسبت به دیگر چیزها،در وجودِ انسان‌ها،بدتر از دیگر موارد است. یکی قدرت‌نماییِ دروغین و پوچ است. یکی اینکه مردی ناتوان و فقیر،مغرور و خودبزرگ‌بین باشد و به ستیز و دشمنی با افراد توانگر و نیرومند بپردازد. یکی پیرمردی که شخصیتش همچون کودکان است و زنی‌جوان به زنی می‌گیرد. یکی مردِ جوانی که با زنی پیر و سالمند، ازدواج می‌کند.(اندرز ۱۵۲)

👈🏻چنانچه در متنِ بالا خواندیم، چهار کردارِ بد وجود دارد که از میانِ کردار های‌‌ بد و کارهایِ اهریمن‌خویانه‌ای که مردانِ بَداندیش و بدمنش انجام می‌دهند ، بدترین هستند. این چهار کار، اگرچه تنها نشانه‌های بداندیشی و دُژآگاهی نیستند،اما بدترین نشانه‌های آن هستند.

↩️ از این میان، حداقل دو مورد از این کار کردار‌های اهریمنی ،به وضوح توسطِ محمد انجام شده اند و در تاریخی که خودِ مسلمانان نوشته اند ثبت شده اند: 1_ مردِ جوانی که با زنی سالمند به زنی بگیرد. 2_ مردِ پیری که زنی جوان به زنی بگیرد. 👈🏻در نتیجه محمد از بدترین و برجسته ترین نشانه‌های بداندیشی و بَدمنشی برخوردار بوده است.

🔞ازدواجِ محمد با خدیجه ،نمونه‌ای از ازدواجِ مرد جوان با زنی سالمند : محمد زمانی که جوان بود، با خدیجه که از او بسیار بزرگ تر بود و زنی سالمند حساب‌ می‌شد ازدواج کرد.

🔞ازدواجِ محمد در پیری با زنانِ جوان : محمد پس از مرگِ خدیجه و در زمانی که قدرت و ثروت به دست آورده بود و به آستانه‌ی پیری و کهنسالی رسیده بود، زنانِ جوانِ بسیاری را به زنی گرفت و آن‌ها را به چنگ آورد. حتی در برخی از سنت های اسلامی، احادیثی از ازدواجِ او با کودکی خردسال به نامِ عایشه جود دارد که نشان می‌دهد گناهانِ او بسیار غیراخلاقی‌بوده‌اند.حتی ماجرایی از اینکه او زنِ پسرخوانده‌اش زید بن حارثه را تصاحب کرده است در سنت های اسلامی وجود دارد.

📝نتیجه گیری : این دو موردِ ذکر شده که توسطِ محمد انجام شده‌اند،در دینِ زرتشتی به عنوانِ نمود هایی بسیار برجسته از بداندیشی،بدمنشی و دُژآگاهی در رفتار و کردارِ انسان ها به شمار‌ می‌روند و مصداقِ بارزی از کردارِ بد و اهریمنی محسوب‌ می‌شوند. در نتیجه، محمد با انجامِ چنین کارهایی در کارنامه‌ی ننگینِ خود، از منظرِ اندیشه‌ی بزرگانِ دینِ زرتشتی و فرزانگانِ جهان‌بینیِ ایرانی، همچون آذرباد مهراسپندان، نه تنها انسانی بد اندیش و دُژآگاه شمارده‌ می‌شود بلکه باید او را مردی بدکردار و گرفتارِ رفتارهای اهریمنی در نظر گرفت.

🔥@adurgan🔥 🏆@adurgan🏆