𝑅𝑜𝑜𝓂 3:13

بخشی از پرونده شماره 116 چند هفته پس از ناپدید شدن یکی از شهروندان، تحقیقات پلیس به آپارتمان نویسنده‌ای ۳۱ ساله به نام سورن رسید؛ مردی که آخرین بار با قربانی دیده شده بود. در بازرسی، هیچ اثری از وقوع جرم پیدا نشد. اما خانه، بیش از آنکه شبیه محل زندگی یک نویسنده در خط داستان های جنایی باشد، به ذهن ناتمام یک معما شباهت داشت. دیوارها و میز کار پوشیده از یادداشت‌هایی بودند که انگار برای کسی نوشته شده بودند. توجه کارآگاه به نوشته روی یکی از یاداشت ها جلب شد، که با خطی خوش نوشته‌ شده بود: «اگر کلمه‌ها از روی کاغذ برخیزند و در جهان واقعی نفس بکشند، چه می‌شود؟» کنار آن، نسخه‌ی نیمه‌تمام رمانی قرار داشت؛ رمانی که جزئیاتش با بخش‌هایی از پرونده تطابق داشت جزئیاتی که هرگز منتشر نشده بودند. با وجود ماه‌ها تحقیق، هیچ مدرک مستقیمی که متهم را به ناپدید شدن قربانی مرتبط کند، به دست نیامد. پرونده در آستانه‌ی بایگانی قرار داشت؛ تا اینکه در صبحی از ماه اکتبر، مردی ۳۱ ساله، بدون احضاریه و بی‌هیچ اطلاع قبلی، وارد ساختمان دادگستری شد.آنچه بر زبان آورد، حتی بازپرس پرونده را برای چند لحظه در سکوت فرو برد......... این‌بار، راوی داستان نویسنده‌ای بود که فراتر از قلم و کاغذ نوشت.. خوب یادم هست؛ با هر جمله‌ای که می‌گفتم، چهره‌ی بازپرس بیشتر در هم می‌رفت. زیر لب چیزی می‌گفتند، چند نگهبان از آن‌سوتر ناسزایی نثارم کردند و، عجیب‌تر از همه، میان آن نگاه‌های سنگین و غریب، کسانی هم بودند که مرا تحسین می‌کردند. وقتی روبه‌روی قاضی، در جایگاه متهم ایستادم، همه‌چیز برخلاف تصورم بود. نه فریادی، نه نفرتی، نه دستی که چیزی به سویم پرتاب کند... قاضی گفت: «متهم، آیا اعتراف می‌کنید که مسئول مرگ قربانی هستید؟» بله، مسئولش منم اما ایرادی در اعتراف من وجود داشت بخش پایانی.. قاضی: «اعتراف یا کامل است، یا اعتراف نیست. ادامه دهید، آقای سورن.» جناب قاضی، تا به حال شده متنی مهم برای کسی بنویسید؟ یا رمانی را پیش از چاپ، بارها ویرایش کنید؟ نویسنده هیچ‌وقت نسخه‌ی اول را منتشر نمی‌کند. جمله‌ای را حذف می‌کند، پاراگرافی را جابه‌جا می‌کند، حقیقتی را پشت کلمه‌ای دیگر پنهان می‌کند من هم خواستم ویرایش کنم.... اما دیر شده بود. گلوی او بین چنگ هایم فشرده شده بود چشمانش به سفیدی می زد و پس از تغییر رنگ سطحی به قرمز به ناگه لبانش کبود و پوستش به سفیدی می زد. قاضی: «حاشیه را کنار بگذارید، آقای سورن. انگیزه‌ی قتل چه بود؟» قبل از اینکه جواب سوال قاضی را بدهم ...در فکر خود بخشی از مکالمات اتاق بازجویی را یاد آوری کردم.. ظبط ۶ ام بازپرس پرسید« چرا اعتراف کردی؟ هیچ مدرکی علیه تو وجود نداشت.» چون اگر سکوت می‌کردم، این داستان نویسنده‌ای نداشت؛ و من هیچ‌وقت اثرم را بی‌نام رها نمی‌کنم. لبخندی بر لب نشاندم. جناب قاضی بابت اتلاف وقت کوتاه مرا ببخشید امکان تکرار سوالتون هست؟! قاضی: «دلیل شما برای این اقدام چه بود؟» قاضی عزیزم،من نویسنده‌ام. بعضی چیزها را نمی‌شود فقط تصور کرد؛ باید تجربه‌شان کرد تا نوشت. سکوت، آرام و سنگین، سراسر دادگاه را در خود فرو برد. برای چند ثانیه، هیچ‌کس چیزی نگفت؛ گویی همه به یک فکر مشترک رسیده بودند...مردی که اکنون در جایگاه متهم ایستاده بود، سال‌ها درباره‌ی جنایت نوشته بود. یادداشت پایانی پرونده دادگاه رأی خود را صادر کرد. سورن بدون اعتراض، حکم را پذیرفت و حاضرین جمع دادگاه را ترک کردند پرونده مختومه شد اما کسی نمی داند تا چه زمانی. بخشی از نوشته‌های سورن شنیده‌اید که می‌گویند بعد از پایان هر داستان، داستان دیگری متولد می‌شود؟ پرونده‌های جنایی هم همین‌اند... از دل هر پرونده، تکه‌ای از پرونده‌ای دیگر بیرون می‌افتد؛ نخ خونی که هنوز گره آخرش باز نشده است.حالا که این سطرها را می‌نویسم، فقط یک حسرت دارم... این‌بار، دیگر من راوی جنایت بعدی نخواهم بود.

@daily_vodka 🌟🖤

مشتیا یه موضوع بدید واسه لکچر زبان

https://t.me/Room30AM_art/6076 عاشقتم

شما عشق منیی😭🤏🏼

https://t.me/Room30AM_art/6050 خانومی اگر حالت بده به حرفات گوشمیدم اگر خواستی(تعارف نداریم)

قهقه زدم

....

برنامش این بود برینیم بهش

خب نه

https://t.me/Room30AM_art/6069 شاید برنامش کامنت گرفتن بوده؟

فکر کردم آخرش کوردی میگه ولیخب

هرچی منتظر موندم هیچ کلمه کوردی نشنیدم

تو تیک تاک یه بچه خارجی اومد اهنگ بخونه بقول خودش کوردیش

اقا

ماهم دوست داریم برار

https://t.me/Room30AM_art/6059 دوست دارم خب

چه حرفیه باو نوکرتم هستم