Dodo Eskachi

به امید چتر فردایَت، زیر بارانم

سه تا یِش

ببار ای بارون ببار!

ما همه چیز رو درباره هم میدونیم ولی هیچوقت نمیتونیم باهم حرف بزنیم “ تهران، پاریس، تهران “

“ برای گونه سُرخِ لاله که امشب هزار امید ساخت “

گیسوانم طنابِ دارت خواهند شد.

دمِ غروب باشد و چای دم، شاید هم کمی بسکوئیت پرتقالی. لم بدهیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم. تو از کتابی که اخیراً خوانده‌ای بگویی و من از موزیکی که نواختم. سخن گفتن با تو برایم پناه است. پناه. پ ن ا ه.

دوستتووووووون دارم ! بمونید برام

کوه نباش و دل ببند