𐙚𝘉𝘦𝘺𝘰𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘺 'rest.
Відкрити в Telegram
𐔌 、.فراتر از داستان ͡ ྀི ⋮ @beyond_home7
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
399
Підписники
+124 години
-57 днів
+130 днів
Архів дописів
Repost from N/a
آدما موقع بوسیدنِ هم ، بغل گرفتنِ هم ، فوت کردن شمعهای روی کیک تولد ، رویاپردازیهای غیرِقانونیِ وقتِ ناراحتی ، بوییدن گلی که از دستِ آدم موردِعلاقهشون گرفتن ، جویدن خوشمزهترین غذا و میوه و شیرینیها ، بوییدنِ عطرِ تنِ معشوقت وقتی در آغوش گرفتیش ، یا حتی اون موقعی که از فرطِ شادی نامه ای که بعد از مدتها به دستت رسیده رو به سینهت میچسبونی و چشماتو میبندی تا بهتر حس کنی اون اتفاقِ فرخنده رو!
همون موقعست که یه لبخندِ سادهلوحانه ، چقدر از تهِ دل!
روی لبات ظاهر میشه که بگه آره! الان تو خوشبختترین آدمِ روی زمینی!
و امان از لبخندِ دلفریبی که دلتو به این روز انداخت...
مردم میگن دلیلِ اینکه حینِ همه ی این اتفاقای قشنگ ، چشماتو میبندی ، اینه که قشنگترین چیزا توی این دنیا ، دیدنی نیستن!!
اما من میگم نه!! اصلا کی میگه دلیل بستن چشما توی همه ی این وقتا ، قشنگیِ بی حد و حصرشونه؟!
شاید عمیقترین رگی که توی بطنِ قلبت ریشه کرده ، میدونه ، دیده و فهمیده ، شاید میترسه از روزی که دیگه نتونه احساس کنه اون عطرِ مستکننده رو! احساس نکنه گرمای اون تنو! به دستِ صاحبش نرسه یه کاغذِ بی ارزش که فقط و فقط دویدن جوهرِ قلمِ عزیزترین آدمِ دنیا برای تو ، بهش ارزش میبخشه! مگه نه اینکه چشمها دریچه ی روحن؟ پس شاید قلبِ تو ، میبنده چشماتو تا نبینن لحظه های قشنگی که قراره از دست برن... شاید...
و امان از این واژه ی خونهخراب کن... کی گفته جونِ آدما ، ذره ذره در نمیره؟
امان از قلبهای ساده و زودباوری که میتونستن در لحظه بمیرن! جوری خورد بشن که صاحبان بینواشون ، درد تیکه های شکسته رو توی سینه احساس کنن! اما با همین کلمه بند خوردن... تَرَکِشون نشکست و این کلمه ، با یه طنابِ نازک چینیِ ظریفِ قلبِ بیچاره رو بند زد...
آره... من میگم همهچیز دیدنیه!
درد دیدنیه ، وقتی با چشمات رفتنِ آدمی رو میبینی که روزی تمامِ قلبت بود... و وقتی که میره تو تیکه های قلبِ خوشخیالتو میبینی که با خودش میبره بی اونکه خودش بدونه...!
عشق دیدنیه ، وقتی میبینی سلول به سلولت معتاده به لمسِ تنِ گرمِ معشوق... به دیدنش ، به لمسِ چالِ گونههاش ، شنیدنِ آوای بینظیرِ خندههاش ، گرم شدن بینِ بازوهای قدرتمندش و چشیدنِ لذتِ آرامش توی رگهات ، موقعِ زل زدن توی چشماش...
ترس دیدنیه ، وقتی میبینی فقط به اندازه ی دو انگشتِ درهم گره خورده ، زمان باقی مونده تا برای همیشه خمارِ لمس دستاش بمونی ، بی اینکه بتونی حتی یه قدم برداری ، لبای لعنتشدهات رو باز کنی که بگی نه! امان از ترسی که اون لحظات رخنه میکنه توی دونه به دونه ی رگهات ، خون میشه و جاری میشه توی قطورترین سرخرگِ تنت که اهلِ درس و کتاب بهش میگن آئورت! اشک میشه و حلقه میزنه توی چشمات ، میغلته روی صورتت و تو حتی نمیتونی دستت و بالا بیاری که کنارش بزنی...
همهچیز دیدنیه... من میگم همه چیز دیدنیه حتی خدا!
وقتی هقهقِ توی گلوت امونتو میبُرّه ، وقتی احساس میکنی نفس کشیدن سخت شده ، وقتی مرگ و جلوی چشمات میبینی از شدتِ دردی که گفتنی نیست ، خدا بادِ خشمگین رو میفرسته به آسمونِ بالاسرِ تو! ابرای سیاه ، غرش کنان ، دونه به دونه همدیگه رو در آغوش میگیرن تا بعد از یه نعره ی جانانه ، بلند بلند برای دردِ تو عزاداری کنن!!
و اونجاست احساس میکنی حضورِ خدا رو...
و اون لحظهای که کنارِ خیابون مثلِ یه مُرده ، زانوهاتو توی آغوشت جمع کردی و منتظرِ از راه رسیدنِ فرشته ی مرگی ، یه حائل رو بین خودت و آسمونِ غضبناک احساس میکنی... یه مانع ، که انگار نمیخواد بذاره طوفانِ بیرحم تیکههای وجودتو با خودش ببره...
مگه من از خدا چی خواستم؟ هان؟ هیچی! من به جز آرامش هیچی ازش نخواستم... به جز یه لبخندِ از ته دل ، وسط این همهشلوغی...
اما اون ؛ برای همینه که اون خداست نه؟ چون بهترین موجودی که خلق کرده بود رو به من هدیه داد...
اون ، توی زادروزم ، تو رو به من هدیه داد...
- بیستویکم شهریورِ ۱۴۰۴ ؛ مهتابی بینور ، تنی رنجور ، ذهنی خسته ، قلبی گرم ، لبریز از عشق ❀₊˚
Repost from N/a
(づ๑•ᴗ•๑)🧁𝘩𝘢𝘱𝘱𝘺 𝘯𝘢𝘮𝘶'𝘴 𝘥𝘢𝘺 ୨୧🍯🍫🍦♡ ᡣ𐭩ྀིྀི
امروز ، دوازدهم سپتامبره. بیستویکم شهریور. ماهِ زیبای شهریور ، ماهِ زیبای سپتامبر رو در آغوش گرفته و دو عدد ۱۲ و ۲۱ معکوس شدن ؛ این نشانه ی چه رخدادیه؟ کدوم پدیده ی بزرگ و باشکوه؟ کدوم اتفاقی که شادی رو توی این دنیای پر از رنج و عذاب به میلیونها زندگی تزریق میکنه؟!
عزیزِ دلم ، ماهِ شبای تاریکم ، آغوشِ امنم ، شونههای مطمئنم ، امیدِ شبهای تنهاییم و خورشیدِ روزای سردم ؛
وقتی هرسال با چشمهای پُر برات این چند خط و سیاه میکنم ، تنم یخ میزنه ، دست و پاهام ، چشمام ، رگهام و بندبندِ وجودم. تمامِ من مملو از ترس میشه که نکنه از دستت بدم؟
نهایتِ عشق کجاست؟ اونجایی که احساس میکنی اگه کسی نباشه نمیتونی نفس بکشی؟ یا اونجایی که وقتی توی خیابون راه میری ، با نگاه کردن به آسمون یادش میفتی؟
آره ؛ همون موقعست که ماهیچه ی پر از خونِ توی قفسه ی سینهام ، خونِ گرم رو توی تنم به گردش در میاره. و تنی که سرد شده ، گرم میشه. به زیبا ترین شکلِ ممکن. و زیبا ترین شکلِ ممکن کجاست؟ آغوشِ تو :>
و تو ، تنه ی همون درختی هستی که توی طوفان بهش پناه میارم ؛
عزیزکم ، تولدت مبارك ⟡🧁🎂🍰 ݁₊ .
