𝗠𝗨𝗧𝗘

‏خیلی بهش فکر می‌کنم ولی در موردش با کسی حرف نمی‌زنم و این شاید غم‌انگیزترین و درست‌ترین کار باشه.

‏خداشاهده دیگه نمی‌فهمم دارم چکار می‌کنم، فقط هی صبح می‌شه شب می‌شه.

من دختر حساس و لوسی هستم، ولی بی عرضه نیستم، مثلا در حالیکه مثل ابر بهار گریه میکنم میتونم طوری بزنمت که یدونه از من بخوری صد و نوزده تا از دیوار.

قلبم هنوز بابت چیزایی که حقم نبود درد میکنه.

تو یه وضعیت نامتعادل روحی قرار دارم که به اندازه تمام وقتایی که با جنبه بودم و بهم برنخورده الان داره بهم برمیخوره.

من از بچگیمم پاک میکردم اشکامو خودم.

‏با چه چیزا که تو مغزم نمی‌جنگم.

هرکی بم گفت عاشقتم؛ گفتم ممنون،چاکرتم.

‏از چک کردن گوشیم برای پیام‌هایی که هیچوقت دریافت نمی‌کنم، خستم.

یبار نشد همونی که نشون میدید باشید؛آشغالای دو رو.

فكر کنم اون بزى كه قراره من به دهنش شيرين بيامو گرگ خورده.

حالا خوبه صبح تا شب میخندم و دلقک بازی در میارم و وضعیت روحیم اینه اگه میخواستم جدی بگیرم الان رو تخت تیمارستان بودم.

به عنوان کسی كه هيشكى براش نريده، حس ميكنم بيش ازحد گوشیم روچک ميكنم.

کاش تو زندگی بعدیم یه ابر باشم، هر وقت ناراحت شدم گریه می‌کنم تموم شم.

حسرت به دلم مونده یه آدم نرمال وارد زندگیم بشه بمونه، بسازه، بگذره، حواسش باشه، امن باشه و تغییر رفتار نده.