✧ آغوشِ سکوت ✧
Відкрити в Telegram
🌙 پناهِ شبهای بیصدا
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
1 119
Підписники
-524 години
-117 днів
-7530 днів
Архів дописів
1 119
+1
ز قیامت همه ترسند و من آنجا شادم
به امیدی که در آن معرکه دیداری هست...
15 лип, 09:07
1 119
گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم؟آن دل به کجا برم...
15 лип, 08:57
1 119
به من بگو
آیا جهان طوری با تو کنار آمد
که احساس کنی میشود همه چیز را
در عوض شادی قلبت
تاخت زد
و تا ابد برنده این معرکه باقی ماند؟
_رقیه برومند
15 лип, 08:53
1 119
چطور ممکنه در زندگی از کسی جلوتر یا عقب تر باشی،وقتی در مسیری حرکت میکنی که فقط خودت میتونی اون رو طی کنی؟
15 лип, 08:51
1 119
از مردمی بنویسید که در سختترین روزها تنها ماندند.
از خونهایی که ریخته شد،
از خانههایی که ویران شد،
و از سکوتی که بلندتر از هر فریادی بود.
تاریخ خواهد نوشت؛
آنها که مدام از انسانیت سخن میگفتند،
وقتی نوبت به مردم خودشان رسید،
سکوت را انتخاب کردند.
و هیچ حکومتی از قضاوت تاریخ در امان نخواهد ماند.
14 лип, 15:41
1 119
در تاریخ بنویسید؛
جنوب، فقط یک جغرافیا نیست؛
نامِ صبوریِ این سرزمین است.
سرزمینی که زیر آتش و در میان سختیها،
بیهیاهو ایستاده است؛
با مردمانی که رنج را تاب آوردهاند و
هنوز استوار ماندهاند.
14 лип, 15:34
1 119
به آن جهانِ زیبایی که در سرم میسازم؛ تهی از واقعیت، اما نزدیک به باورهایم.
13 лип, 16:38
1 119
من خیلی وقته قبول کردم انسان ها ناامید کننده هستن اما نمیدونم از کی قراره بابتش ناراحت نشم...
13 лип, 14:47
1 119
آدم ها مسئول کمبود های ما نیستند؛
گریه کنید،درد بکشید،فریاد بزنید
اما بلند شوید وجلو بروید.
حفره های قدیمی را خالی باقی بگذارید
و توقع نداشته باشید آدم ها جاهای خالیتان را پر کنند!
_تکه هایی از یک کل منسجم
13 лип, 10:36
1 119
صمیمیت عمیق و واقعی،
تنها زمانی آغاز میشود که سکوت میان دو نفر به اندازه کلام،قابل فهم،پذیرفتنی و زیبا باشد.
مرگخوش_آلبرکامو
13 лип, 10:31
1 119
چه خوشبختاند آنان
که میان هیاهوی جهان،
هنوز
بوی کاغذ،
صدای ورق خوردن،
و سکوتِ یک کتاب را
به هر گفتوگوی بیهودهای ترجیح میدهند.
12 лип, 07:52
1 119
با من از وفاداری سخن نگو...
من دل به کسی سپردهام
که حتی نمیداند
تمامِ فصلهای قلبم
با او آغاز شدهاند؛
و هرگز
از ازدحامِ سکوتِ دلم،
نامِ خویش را نشنیده است.
12 лип, 07:50
1 119
راه،همان راه بود اما من،همان آدم نبودم.
هر قدم چیزی از من گرفت و چیزی به من آموخت
فهمیده بودم گاهی مقصد،
جایی نیست که به آن میرسی
بلکه آدمیست
که در طول مسیر به آن تبدیل میشوی
12 лип, 07:11
