✧ آغوشِ سکوت ✧

خیر، دنیا تا ابد مدیون زنانی نمی‌ماند که در گوشه ای گریستند، صدایشان درنیامد و به اصطلاح "قوی" ماندند. دنیا تا ابد مدیون زنانی است که طغیان کردند،تابو‌ها را شکستند راهی را گشودند که برای زنان پس از خود،اندکی هموارتر باشد.

چشم‌هایت را می‌بندی تا مرا نبینی؟ نمی‌دانی من، خودِ تاریکی‌ام.

علی یزدان دوست

ذهنِ لبریز از نفرتتان، حتی به چهره‌هایتان هم رحم نکرده؛ آن‌قدر که زشتیِ درون، از پشتِ نگاهتان پیداست.

گفت: فکر کردم منتظرم بودی. گفتم: بودم. گفت: پس چرا چیزی نگفتی؟ گفتم: چون این‌بار، قرار نبود من شروع کنم؛ منتظرت بودم، نه دنبالت.

آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد؟ آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت؟ و شمعدانی‌ها را در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت؟

او شاعر زندگی خودش است؛ برای همین منتظر خوشبختی نمی‌ماند. برای خودش گل می‌خرد، با آهنگ مورد علاقه‌اش می‌رقصد، غروب را تماشا می‌کند، و از روزهای معمولی خاطره می‌سازد.

جایی را ترک کردم که در آن خوشحال نبودم و ترک آنجا نیز مرا خوشحال نکرد؛ اما می‌دانستم انسان در مکانی که بیمار شده است هرگز درمان نمی‌شود...!

رولان بارت

دختر ایرونی؛

اگر مرا در حال خندیدن،عشق بازی‌های بچگانه و لذت بردن از زندگی دیدی بگذار خوشحال باشم. من در درونم جنگ‌های خاموشی را پشت سر‌گذاشته‌ام که بسیاری هرگز ندیده‌اند. اکنون می‌کوشم کمی زندگی کنم...

یادم باشد عاشق کسی شوم که شعر را بلد باشد... کسی که بفهمد، وقتی ستاره را به چشمهایش، زمین را به آغوشش و بهار را به بودنش تشبیه می‌کنم؛ یعنی دیوانه وار دوستش خواهم داشت...

آدما؟پونیو تو از آدما چی میدونی؟ اونا دریارو از بین میبرن و با خونه‌ی تو‌مثل روح خالی و سیاه رفتار میکنن!

اما من یا همه قلبم را می‌دهم، یا هیچی؛ وسط‌ها برایم مرداب‌اند.

کنار دریایی بی‌انتها؛ و جهانی که هنوز بویِ رویا می‌دهد

مازندران؛ ما زنده در آن♡