تراوش | علی‌سینا بصیر

پارادس و دی‌ماریا بازیکنان محبوب من در تیم ملی آرژانتین هستند. گفته می‌شود پارادس در سه بازی اخیر خود با وجود شکستگی دنده به میدان رفته و برای حفظ روحیه هم‌تیمی‌هایش، این موضوع را از کادر فنی، مربی و سایر بازیکنان پنهان کرده است. آرژانتین تاکنون سه بار به فینال جام جهانی راه یافته که در دو فینال شکست خورده است؛ جالب اینجاست که دی‌ماریا در هر دوی آن فینال‌های باخته غایب بوده است.

جام جهانی تمام شد. همانند هر چیز دیگری در این دنیا، زندگی هم روزی به پایان می‌رسد؛ پس این که چیزی نیست. تصمیم گرفته بودم دیگر متن ورزشی پست نکنم؛ چون اکثر مخاطبان من در اینجا، فقط نام فوتبال را شنیده‌اند و درک چندانی از خود این ورزش ندارند. همین موضوع باعث می‌شد پست‌های من بیش از حد حساسیت‌برانگیز شود. واقعیت این است که در نوشتن چنین یادداشت‌هایی، حتی بزرگ‌ترین مفسران و تحلیل‌گران فوتبالی هم نمی‌توانند کاملاً بی‌طرف بمانند؛ پس چطور از من چنین انتظاری می‌رود که تمام عمرم طرفدار تیم و بازیکنان خاصی بوده‌ام؟ گرچه من هیچ‌وقت منکر کیفیت تیم‌ها و بازیکنان دیگر نشده‌ام. همان‌طور که در اولین یادداشتم در شروع جام جهانی نوشتم، دوست داشتم آرژانتین دومین جام جهانی متوالی‌اش را ببرد و به افتخاراتش اضافه کند، ولی بیشتر از آن، که در یادداشت هم ذکر کردم، دوست داشتم پرتغال قهرمان شود. برخلاف تیم‌های برتر دیگر، من پتانسیل بالایی در این تیم می‌دیدم. متأسفانه مربی بی‌کیفیت پرتغال، همان‌طور که نسل طلایی بلژیک را به باد داد، این تیم را هم نابود کرد؛ البته رفتار غیرحرفه‌ای و حاشیه‌های خود بازیکنان نیز بی‌تأثیر نبود. شاید این حرف من در دنیای فوتبال شبیه به یک پارادوکس باشد، چون این دیدگاه در میان مخالفت‌های متعصبانه‌ای که همه شاهدش هستیم، کمتر پیدا می‌شود؛ ولی من همیشه طرفدار خودِ فوتبال بوده‌ام. طرفدار تیمی که با دل و جان بازی کند؛ فوتبالی شبیه به بودو گلیمت در لیگ قهرمانان فصل گذشته، یا رئال مادرید ۲۰۲۲، کیپ‌ورد و نروژ در جام جهانی ۲۰۲۶، و مثال‌های زیاد دیگری از این دست. هدف من از نوشتن این یادداشت، صحبت درباره نسل طلایی فوتبال است که شخصاً کودکی‌ام را با آن‌ها گذراندم. اکنون تقریباً همه رفته‌اند. بازیکنان بزرگی که در این دور از جام جهانی مثل لوکا مودریچ، کوین دی‌بروینه، لوییس سوارز، ادینسون کاوانی، کریم بنزما و روبرت لواندوفسکی، و یا در دوره‌های قبل مثل تونی کروس، گرت بیل، ادن هازارد، آنخل دی‌ماریا و سرخیو راموس با مستطیل سبز خداحافظی کردند. وقتی اسپانیا دیشب قهرمان شد، گرچه هشت بازیکن از بارسلونا در آن تیم حضور داشتند، واقعاً هیچ شوری در دلم زنده نشد. شاید به این خاطر باشد که من بارسا را به خاطر بازیکن دیگری (مسی) دوست داشتم و این بازی، مرزی بود میان نسل طلایی و نسل جوان؛ نسلی که دیگر کمتر زیبایی آن سال‌ها را برایم دارد. شاید هم به این دلیل است که در آن دوران، زندگی بهتری را می‌گذراندیم، یا اینکه واقعاً در آن سال‌ها فوتبال مثل حالا سیاسی و ابزاری برای تجارت، مافیا و پول‌شویی نشده بود. خواستم بگویم وقتی به بازیکنانی نگاه می‌کنم که به احتمال خیلی بالا دیگر آن‌ها را در جام جهانی نمی‌بینیم مانند مسی، رونالدو و نیمار واقعاً چطور باید مثل گذشته فوتبال تماشا کرد؟چطور دیگر دوستان‌مان را اذیت کنیم و تیم‌ها و بازیکنان حریف را ترول کنیم؟ البته سر همین ترول کردن‌ها هم بعضی‌ها علیه من جبهه گرفتند؛ کسانی که بویی از فوتبال نبرده‌اند و نمی‌توانند نام ده بازیکن را پشت سر هم بگویند. اگر روراست باشم، اندکی هم برایم مهم نیست. خلاصه بگویم؛ با تمام شدن این جام جهانی، خیلی از هواداران فصلی نیز ناپدید می‌شوند و فقط تعداد اندکی از ما باقی می‌مانیم؛ با حسرتِ خداحافظی بازیکنان بزرگ و جالی خالیِ آن شور و شوق قدیمی برای دیدن بازی‌ها.

بودن تان زیباست، نبودن تان اهمیتی ندارد.

فراخوان دوفصلنامه علمی‌-پژوهشی مطالعات سیاسی دانشگاه خاتم‌النبیین (ص)؛ فرصتی ویژه برای پژوهشگران همراه با پرداخت حق‌التألیف مناسب به نویسندگان مقالات.

بابه مستان می‌نوازد😂

از اسپانیا اصرار و از آرژانتین انکار…

ویلیامز خائن با دنی دولمه تعویض شد، حس خوبی از آمدنش ندارم.

گزارشگر میگه خط هافبک اسپانیا به هافبک آرژانتین چربید، عزیز من اسپانیا مکتب فوتبال است، مگر فراموش کردی در فینال ۲۰۱۰ با ۶ هافبک وارد میدان شد؟

انگار اسپانیا هست که به این اصل بیشتر عمل کرده.

حالا دنی اولمو اینقدر آرژانتین را اذیت میکند، فرض کنید فرمین لوپز در این بازی حضور داشت، ای وای.

خشونت مقابل آرژانتین؟

یکی از بخش‌های ۱۴ فصل و چند صد صفحه‌یی که باید برای امتحان فردا صبح یاد داشته باشیم، چی میتوان کرد جز صبر و منتظر ماند تا فقط یک گول زده شود و تیم‌ها از حالت محافظه‌کارانه خارج شوند😁

در دانشگاه همواره به ما می‌آموختند که چه در تجارت و چه در امور اداری، باید به جای صرفاً تاثیرگذار بودن، اثربخش بود؛ اصلی که به نظر می‌رسد در دنیای فوتبال نیز صادق است. فکر می‌کنم آرژانتین هم می‌خواهد با یک بازی حساب‌شده، اثربخشی استراتژی خود را در نیمه دوم نشان دهد.

عزیزانی که برق ندارند و یا به هر دلیلی نمیتوانند بازی را ببیند، این لینک لایف بازی هست. https://t.me/FaramarzFaizee?livestream

مارتینیز بعد گرفتن کارت زرد، به دلیل مصدومیت اُتامندی تعویض شد. بله نباید ریسک ده نفره شدن را کرد.

رئال مادرید بعد از مارسلو رئال left back خوبی دستگیرش نشده، ولی این بدون شک کوکوریا خرید خوبی برای آنها خواهد بود.

برادر کوچکم: بازی چند بجه شروع میشه؟ من: او بچه سبا امتحان نداری؟ برادر: دارم خو ای بازی ره باید ببینم من: طرفدار کدام تیم هستی؟ برادر: آرژانتین. من: پس بیا یکجای می‌بینیم پ.ن: ایشان ۱۱ سال دارد و خوشحالم برایش که سمت خوبی ره انتخاب کده. البته مه هم دنبال بهانه بودم برای دیدن بازی. 😂