مریمِ نامقدس

دیشب چیزیو پذیرفتم و امروز احساس می کنم از این بابت درونم روشن شده. ✨

خط قرمز بزرگ من از وقتی دیگه بچهٔ دبستانی نبودم حقوق زنان بوده و هست، این بی ربطه ولی اینجا می نویسمش تا یادم نره.

این بار فهمیدم ما مهاجرت هم بکنیم فقط انگار قراره ظاهر زندگیمون بهتر بشه و بتونم پول جمع کنیم و مایحتاج فراهم کنیم، وگرنه به قول خانم خیال نویس مهاجرت ایرانی اینجوریه؛ گلیم بخت کسی را که بافته‌اند سیاه به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد

یچیزی وجود داره، اگر غمگینی، غمگینی. دیگه نمی تونی براش روز و ساعت تعیین کنی. که دیگه گذشته دیگه. نه، عزیزت که بره، تا آخر عمرت عزاداری و جای خالیش همیشه هست. کمرنگ شاید بشه ولی از بین نمی ره. در مورد این عزایی که ما درگیرشیم هم باید بگم اینقدر عظیمه که من فکر می کنم اگر تا آخر عمرم هم گریه کنم، اگر تا آخر عمر دست و دلم به هیچی نره، اگر نتونم از این حال دربیام کاملاً طبیعیه و حق دارم. چون بچه هایی مردند، آدمهای زیادی همسن من مردند، و حالا هم تعداد زیاد دیگری در صف مرگ هستند.. تعدادی از اونا کسایی ان که سوگند خوردن در هر شرایطی جون بیمار نجات بدن و سر همین سوگند ممکنه بمیرن! باورم نمی شه در این وضعیتیم.

به آیندگان بگویید که در ورای ابرهای این وطن در آسمان بالای سر قهرمان های بی جان این خاک در زمستان ۱۴۰۴ هیچ خدایی پیدا نشد.

امشب احساس عجیبی پیدا کردم. یک نفر در تمام زندگیم به من حس یک مرد واقعی رو داده، یک مردی که واقعا بهم ثابت بکنه که همهٔ مردها شبیه هم نیستن. این مرد همیشه تفکراتش از زمان خودش سال های سال جلوتر بود. صحبت کردن باهاش همیشه حس خوبی می داد ولی من فرصت کمی برای نزدیکش بودن داشتم. امیدوارم خدا این مرد رو برای من حفظ کنه. امیدوارم قلب بیمارش خسته نشه. امیدوارم که این امیدِ من همیشه برام بمونه؛ خیلی دوستش دارم.😭

عوض کردن پروفایل چیه؟ یه ذره تمایل به اونم ندارم دیگه. هرچیزی که برام جالب و با معنا بوده، معناش رو از دست داده و در قعر غم هستم. غم عادی نیست، یک احساس عجیب و جدیده. یچیزی که همه‌ی دیگر مسائل رو در خودش حل کرده، هیچ چیزی دیگه برام مهم نیست، منظورم مسائل روزمره ست. چیزایی که قبلا ناراحتم می کردن الان اصن برام معنی ای ندارن. اصن حتی بهشون فکر نمی کنم. فقط می گذرونم و می گذرونم ..

دیگه هیچوقت last seen recently نمی شه .

خدایا شکرت این ترم انقلاب اسلامی نداریم

")

غم انگیز ترین چیز برام اینه! ما اجباراً به زندگی عادی برمی‌گردیم درحالی که آدمای زیادی وجود دارن که دیگه زندگیشون هیچوقت عادی نمی شه.

فاجعه وقتی کامل میشه که از تو بخوان «به زندگی عادی برگردی».

خیلی وحشتناکه که بلاهایی که به طور واقعی! سر یک عده آدم اومده رو ما حتی نمی تونیم تماشا کنیم.. :))

من خیلی ناراحتم برای آدمایی که مردن و هربار قلبم بیشتر می گیره. از اون طرف ولی ناراحتیم برای زنده ها خیلی بیشتره. خیلی برای زنده هایی که عزیزشون رفته ناراحتم، خیلی برای کسایی که با جراحت های سخت رنج می کشن ناراحتم، خیلی برای کسایی که زندگیشون آتیش گرفت ناراحتم، خیلی برای کسایی که به واسطه قطعی اینترنت نونشون آجر شده ناراحتم، خیلی برای کسایی که نتونسته بودن با خانوادشون تماس بگیرن و الان ممکنه دیگه هرگز نتونن، ناراحتم. برای این زندگی های بر باد رفته واقعاً ناراحتم و رو به مرگ..

چرا هی وحشتناک تر می شه همه چیز؟

خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم راحتِ جان طلبم و از پِیِ جانان بروم گر چه دانم که به جایی نَبَرد راه غریب من به بویِ سرِ آن زلفِ پریشان بروم دلم از وحشتِ زندانِ سِکَندَر بگِرفت رخت بربندم و تا مُلکِ سلیمان بروم چون صبا با تنِ بیمار و دلِ بی‌طاقت به هواداریِ آن سروِ خُرامان بروم در رهِ او چو قلم گر به سرم باید رفت با دلِ زخم‌کَش و دیدهٔ گریان بروم نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی تا درِ میکده شادان و غزل‌خوان بروم به هواداری او ذَرِّه‌صفت، رقص‌کنان تا لبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان بروم تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم ور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم

اعلام حیات :))

شب به پایان راهش نزدیک می‌شود. ما را هرگز خوابی نیست. بیدار می‌مانیم تا سپیده‌دمان.