دومــــ☁️ـــــان

اما این بعد از ظهرهای جمعه پایان و تمامی نداشت می‌گفتند از کودکی به ما که زمان باز نمی‌گردد اما نمی‌دانم چرا این بعد از ظهرهای جمعه باز می‌گشتند ⏳️🍂

#احمدرضا_احمدی

به نامِ واژه؛ واژگانی که چونان اشکال و اعماق بکر و پهناوراَند واژگانی که در هیأتِ ستارگان بر می‌خیزند … قیام می‌کنند و در امتدادِ متروک، و بیاتِ شب از خونینْ وسعتِ جاده‌هایِ خصم می‌گذرند و وقتِ سحر؛ هنگامه‌یِ نهال و نیاز الفبایِ یک سرزمین را بر فرازِ هر بام و کوچه و خیابان می‌سُرایند

#پل_الوار

ماهیان‌ برای‌ شنا کردن‌ نیازی‌ به‌ آموزش‌ ندارند پرندگان‌ نیز برای‌ پرواز به‌ تنهایی‌ شنا کن‌ به‌ تنهایی‌ بال‌ بگشا عشق‌، کتابی‌ ندارد عاشقان‌ بزرگ‌ جهان‌ خواندن‌ نمی‌دانستند 🪑📜🕰

#نزار_قبانی

‏مهم نیست چقدر به دیگران نزدیکیم، مهم این است کە هر کس باید به تنهایی با زندگی روبرو شود ‎🌨🌂🍂

-آروین د یالوم

هرکس به هوای جان گرفتار ما بی تو ز جان خویش بیزار

#قاآنی

«لقد فعلتَ ما بوسعكْ، ولكن أحياناً يكون كُلّما بوسع المرء غير كافٍ» 🌿 تو همه ی آنچه كه در توانت بود را انجام دادی اما گاهی تمام آنچه كه در توان آدم هست، كافی نيست...

شب‌ها خنک‌تر شده بودند؛ خستگی روز روی شانه‌ام بود، اما انگار جهان داشت مرا آماده می‌کرد برای تغییری آرام، مثل گذر بی‌صدا از یک صحنه به صحنه‌ای دیگر... 🐌🪴

#آلبر_کامو

امید چونان پرنده ایست؛ که در روح آشیان دارد، و آواز سر می‌دهد با نغمه‌ای بی‌کلام... و هرگز خاموشی نمی‌گزیند، و شیرین‌ترین آوایی‌ست که در تندباد حوادث به گوش می‌رسد؛ و توفان باید بسی سهمناک باشد، تا بتواند این مرغک را که بسیار قلب‌ها را گرمی بخشیده از نفس بیندازد...

دلم از اون پناهگاه‌ها می‌خواد که میگه:

«سوی او گریخت، [كطير الي عشّه في الغروب] همچون پرنده‌ای، وقت غروب، سوی آشیانه‌اش» 🦢

غم به شما عمق می‌دهد و شادی ارتفاع، غم ریشه‌هایتان را گسترده می‌کند و شادی شاخه‌هایتان را؛ شادی مثل درختی است که به سمت آسمان می‌رود و غم مانند ریشه‌هایی که تا بطن زمین پایین می‌روند‌... هر دو مورد نیازند و هر چه درختی بلندتر شود همزمان ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شوند...