Don't trust

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

بله درسته من هنوز پیگیر خبرت هستم، خبر مرگت.

حالمو از آهنگام بپرس، بقیه هیچی ازم نمیدونن.

بعضی زخما با داد و دعوا به وجود نمیان، با یه جمله ساده ساخته میشن. یه جمله‌ای که شاید گوینده چند دقیقه بعد فراموشش کنه، ولی تا سالها توی ذهن طرف مقابلش بمونه. تلخ‌ ترین قسمت ماجرا اینه که اون حرف رو یه غریبه نزده، کسی زده که بهش اعتماد داشتی، کسی که فکر میکردی بیشتر از هر آدمی تو رو میشناسه، برای همین دردش چند برابر میشه. بعد از اون شاید همه چیز به ظاهر عادی بشه، شاید باز هم حرف بزنید، بخندید و کنار هم باشید؛ اما یه چیزی ته دلت شکسته که دیگه مثل قبل درست نمیشه.

عمق رفاقت ما در حدیه که اسمت رو همه‌ی کسانی که توی زندگیم هستن می‌دونن؛ حتی اگه هرگز تو رو ندیده باشن.

گاهی سنگین ترین چیزی که انسان حمل میکنه فکر های تو سرشه.

منو از قطع ارتباط نترسون خودم زودتر سیکتو میزنم به زحمت نیوفتی.

برای خود قبلی ِ احمقم همیشه دلم تنگ میشه.