A

‏انقدر تو زندگيم همه چى رو از دست دادم كه ديگه ترس از دست دادن برام معنی نداره.

‏حالم خاکستریه؛ یعنی نه اونقدر حالم بده که از ادامه دادن دست بکشم‌، نه اونقدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم.

مغرور نیستم ولی اگه از چِشمم بیوفتی ، روبه رومم بشینی نمیبینمت

بابا وقت خدافظیه ولی به مامان چیزی نگو بابا دیگه نمیکشم از درد پر بغضه گلوم بابا اگه رفتم بدون همه اینا واسه آینده بود بدون همه آرزوم اینه؛ ببینم ایرانو آزاد یه روز.....

امروز ۶ ماه از ۱۸ و ۱۹ دی ماه و کشته شدن هزارن دختر و پسر گذشت. به یاد جاویدنامایی که دیگر در بین ما نیستند.

18-19 دی ماه 1404

باید بخوره تو ذوقت تا بفهمی همه مثل خودت نیستن.

میزارمت کنار چون به اون قشنگی که تو ذهنم ازت ساخته بودم نبودی.

نه که حرفی نباشه، هست ولی گفتن یا نگفتنش فرقی نداره.

نه که دورم شلوغ نباشه ها، من بدونِ تو تنهام.

با احساساتت زندگی کنی کلی ضربه میخوری؛ با منطقت زندگی کنی حسرتش میمونه به دلت.

مثل خودشون باهاشون رفتار کنی، میشی آدم بده.

بعضی چیزا خراب نشدن که بخوای درستشون کنی. تموم شدن؛ تموم