‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

هم به سیاهیِ کاخ‌های گاتیک، هم به سپیدیِ فلسفه‌ی یونان. هم به تلخیِ قهوه‌ی قهوه‌ای، هم به شیرینیِ چایِ طلایی. هم رنگارنگ به تاریخ و ادبیاتِ ایران، هم دووجهی به سپید و سیاهِ روسیه. هم به مهربانیِ اوستا، هم به خشمِ زئوس. من هم جامه‌ی سیاهِ جامعه را بر تن می‌کنم و در شب‌های بارانی سیگاری روشن می‌کنم، و هم زیر آفتابِ گرمِ روزگار، بر آسفالتِ خیابان، نقش می‌کشم. من را هم در کلیسا خواهی یافت، هم در آتشگاه؛ اما اگر بپرسی، می‌گویم خدایی ندارم. من را هم در سفره‌خانه‌های سنتی خواهی دید، هم در کافه‌های بالاشهر. شب‌ها پاسور بازی می‌کنم و در سپیده‌دم شطرنج. من حافظ‌ام؛ پر از طعنه و بی‌ثباتی. من دیونیسوس‌ام؛ چرخه‌ی مستی و زندگی. من مولانا‌م؛ شیدای از خود بی‌خود شده. صبح‌ها آلبر کامو‌ام، و شب‌ها فرانتس کافکا. من هم از خود بیزارم و هم خودشیفته‌ای پرشور. هم بر فراز المپ فریاد می‌کشم، هم در خانه‌ای کاهگلی درسِ شعر می‌آموزم.

تنها صدای یکنواخت شعله‌ی چراغ گازی روی میز و جیرجیرک‌های بیرون از چادر کوچکِ افسر به گوش می‌رسید. تاریکیِ کورکننده چادر را بلعیده بود و روشنایی، تنها گوشه‌ی کوچکی از میز را زنده نگه می‌داشت. تا فردا زمان داشت، کافی نبود. برگه‌ی مهرخورده‌ای را که چند ساعت پیش به دستش رسیده بود، از سر خواند. خواسته واضح بود، یا خاک، یا جان. لحظه‌ای پلک‌هایش را بر هم فشرد؛ شهر، اهالی زیادی داشت. نمی‌توانستند در زمان مورد نیاز دستور تخلیه دهند. حتی اگر در حین تخلیه سربازان به مقاومت می‌پرداختند تلفات بسیار بود. درخواست پشتیبانی، دست‌کم چند ساعت زمان می‌خواست. و اگر هم می‌رسید، باز هم کوهی از جسد روی دستشان می‌ماند. در افکار غوطه‌ور بود که خود را در سفیدیِ بی پایانی دید. زیر پایش آب بود، داشت بالا می‌آمد. پلک‌هایش را محکم تر فشرد تا از بند تصوراتِ ذهنِ خسته اش رها شود. اگر تلفات را می‌پذیرفت چه؟ خاک مهم بود؛ بی شک یکی از مهم ترین مراکز نظامی فرانسه. ارزش تلفات سنگین را داشت. قطعا داشت. اما فقط اگر کودکی اش در بین همین مردم بازی نمیکرد؛ در مرز برخورد زانو با ران‌هایش، خیسی را احساس کرد. آب بالاتر می‌آمد. ذهنش دوباره به صدا در آمد. او افسر بود. تقریبا نیمی از جهان در جنگ فرو رفته بود. اگر هر افسری به محل تولدش فکر می‌کرد، راه نجاتی باقی نمی‌ماند. جنگ با خاطره پیش نمی‌رفت! خاک از هر چیزی مهم تر است، اولین درس هر سرباز. منطقه‌ی نظامی آنقدر مهم بود که اگر افسری دیگر بر صندلی نشسته بود از اهالی به عنوان سپر استفاده می‌کرد. می‌توانستند وقت بخرند؛ نازی ها آنقدر مشغول اسیر کردن و کشتن می‌شدند که پشتیبانی خودش را میرساند. چشمانش را آرام باز کرد؛ اما چادرش را ندید. آب تا سینه بالا آمده بود. همین حالا هم نفس کشیدن سخت بود. فشار آب روی سینه سنگینی میکرد؛ نه... انگار تصمیم، پیش از آب، گلویش را گرفته بود. خاک یا جان؟ خاک... یا جان؟ جان؟ جانِ مردم؟! بله، افسر بود اما از سنگ نبود. قلب داشت، احساس داشت. تواناییِ درکِ اهمیت زندگی را داشت. آنجا که فقط مردان جنگاور نبودند؛ زن بود. کودک بود. امید بود، آرزو بود. گناه آنها چه بود؟ تمام مدت به آب خیره بود، اما نفهمید چگونه آنقدر سریع به گردن رسید. نفس کشیدن سخت بود، تقریبا غیر ممکن. نفهمیده بود کی چنان مشتش را فشرده بود که حال انگشتانش نبض میزد. میخواست بند انگشتانش را چک کند که دوباره فریاد ها شروع شد. اگر به فکر جان می‌ماند ممکن بود هم خاک از دست بدهد هم سرباز. چه بسا نفوذ نازی ها به دلیل وقت تلف کردن برای تخلیه به باقی شهر ها برسد و اصلا تلفات بیشتر شود؟ باید می‌ماند و می‌جنگید. باید رهبری می‌کرد. با همین انگیزه نام نوشته بود. در ذهنش هیاهویی بی پایان شکل گرفت. صدای تپانچه هایی که وجود نداشتند پرده‌ی گوش را پاره میکرد و بوی باروت هوا را پر کرده بود. فریاد میزدند، حتی نمی‌دانست خودش فریاد میزند یا فردی دیگر است. ناخودآگاه دیگر نفس نمی‌کشید، یا حداقل آب دیگر اجازه نمی‌داد. میز ظاهر شد. خودکار را برداشت. نوشت، هرچند می‌لرزید. مهر زد و برگه را در پاکت گذاشت. به صندلی اش تکیه داد و اقیانوسی در بالای سرش دید؛ جای تعجب نداشت که نفس نمی‌کشید. پرتو های زرد رنگ خورشید با برخورد به آب می‌شکستند. برای لحظه ای سکوت برقرار شد. فریاد های ذهنش به ماهی ها اجازه دادند در شکست های نور بازی کنند انگار که آخرین بارشان باشد.

ساعت اطراف چهار بامداد را نشان می‌دهد. در عجبم، آسمان هنوز مانند افکارم در تاریک ترین حالات خود قرار دارد. مگر نمی‌بایست سمت سپیده دم قدم بر می‌داشت؟ در تاریکیِ کور کننده‌ی اتاق به تیغِ نه چندان تیزِ روی میز چشم دوخته‌ام. افرادی درونم فریاد می‌کشند که گوشت تنم را مانند تکه ای خوراک پاره پاره کنم. نمی‌دانم این تیغ قدیمی تا کنون چند بار درونِ بازوانم فرو رفته است. گوشم به آوای روشن شدن فندک و سوختن سرِ سیگار کشش دارد، اما مغزم از بیدار کردن باقیِ اهالیِ خانه حراس دارد. نمی‌دانم این وضعیت تا کی ادامه دارد، فقط میدانم حتی اگر این ماجرا ختم به خیر شود دیگر هیچ‌کس آدم سابق نمی‌شود. آخر رسم دنیا چنین است، گناهکاران در آرامشِ خاطر زیر چندین تن خاک دفن شده اند و حال بی‌گناهان تقاص می‌دهند. پیش چه کسی گله کنم؟ هر چهره‌ی آشنا و ناآشنایی که میبینم، خود تا انتها در این فلاکت فرو رفته اند. من از سکوت واهمه دارم. وای به حال روزی که سکوت و تاریکی ادغام شوند، جهنم است! تا به حال این‌چنین احساس تنهایی نکرده بودم. افسوس، آخر هر کسی تنهاست؛ انسان ها فقط خود را سرگرم گفت و گو های روزمره می‌کنند تا این واقعیت را فراموش کنند. یقین دارم نوشته هایم تا ابد خوانده نشوند، اصلا برای همین می‌نویسم. اگر قرار بود کسی بخواند که مانند حیوانی از این شاخه به آن شاخه نمی‌پریدم. حتی آن دوست خیالی‌تان که از قضا نامش را خدا گذاشتید هم نمی‌داند چه چیز هایی دیده ام. انزجار بر تن بی‌تابم سایه ای سیاه رنگ انداخته است. پس کو بهارانِ بعد از زمستان؟ چند سال از عمر فانی و نه چندان زیبایم را با دلداریِ بی‌خود هدر دهم؟ ما به درک واصل شدیم! مگر چیزی غیر از این هم قابل مشاهدست؟ چهل و هفت دقیقه‌است می‌نویسم، آسمان هنوز تیره و تار است. درست بازتاب ملتی‌ست که زیر سایه اش می‌زیستن. می‌دانم که بالا رفتن خورشید امری طبیعی و غیر قابل تغییر است. اما حتی اگر طلوع را ببینم، نمیتوانم از زیر سایه‌ی دیوارِ بتنیِ خاطرات خویش تن بکنم. من روشنایی را دوردست تر از عمر خود میبینم. حیف که بازی زیرِ نورِ ایزدِ مهر هیچوقت نصیب کودکیِ بیچاره ام نشد.

"king, sage, warrior" این تست درواقع یک تست نمادین و کوچیک شده از سه پردازش شخصیت حقیقی روانشناسیه که یکی از قدیمی ترین نوع شخصیت شناسی توی روانشناسیه و همچنان پابرجاست و کسی تا به امروز که نتونسته نقضش کنه. حالا این شخصیت پردازی چی میگه؟ میگه ما سه نوع شخصیت "کلی" داریم Warrior که همون شوالیست اینجا Sage یعنی شاعر King هم خب خودشه که ریشه این ها از همون آرکی‌تایپ های معروف یونگ یکی از بزرگترین روانشناس های تاریخ گرفته شده. حالا بزارید این سه تا شخصیت رو براتون باز کنم. مشخصا ما وقتی اسم پادشاه میخوره به گوشمون یاد اقتدار و قدرت و رهبری و نظم و اینا میوفتیم دیگه، و اینجا هم دقیقا منظور همونه. اگه بخش پادشاه شما قوی تر باشه بخش منظم و رهبری قوی تری دارید و توانایی تصمیم گیری بالایی هم توی وجودتون هست که چیز نادریه حقیقتا و خیلی هم به درد بخور البته من از هر لحاظ این پادشاهو دوست دارم چون منو یاد شیر میندازه شایدم بخاطر آوای اسمش یا وایبی که میدست به هر حال ازش خوشم میاد. ویژگی های ذهنی دسته ی پادشاه معمولا تفکر ساختار یافته و میل به سیستم سازی و هدف محور بودنه و راستش من از اعتبار این قضیه مطمئن نشدم چون توی مقالات حقیقتا به چیزی برخورد نکردم اما توی رسانه ها زیاد دیدم که انگار این سه تا شخصیت به نوعی یک خواسته ی درونی نمایشی و نمادین هم دارن و برای خواسته‌ی شخصیت پادشاه میگن "آزادی مثل حکیم(یا همون شاعر)" هست که البته امیدوارم این نتیجه ها رو از روی میستایپ ها در نیاورده باشن ولی به هر حال من هرچی به چشمم اومدو گفتم دیگه. شخصیت بعدی که همون جنگجو یا شوالیست یک شخصیت نمادین برای قدرت اراده، تلاش، نبرد با چالش‌ها و پایداریه که ما تو زبان فارسی بهش میگیم چشم سفید معمولا این دسته بندی ادمایی رو در بر میگیره که معمولا عمل‌گرا ان تا متفکر. یعنی ترجیح میدن انجامش بدن حالا چه درست چه غلط اما یک بخش مهم ازش اینه که به طور "کلی و معمول" این دسته بندی افرادی رو شامل میشه که تحمل سختی بالایی هم دارن. درسته که سرشونو میندازن پایین و همینجوری میرن جلو ولی خب از درد و این چرت و پرتا هم نمی‌نالن و تمرکزشونم معمولا میزارن روی رقابت برای چیزی که براشون ارزشمنده و بعد حفاظت از همون چیز و احساس غالبشونم تعهده و قاعدتا آدمای وظیفه شناسی هم هستند. و خب درمورد اون خواسته نمادین هم من اکثر جاها دیدم که میگفتن "قوی(powerful) مثل پادشاه" بازم تاکید میکنم از صحت این موضوع بی‌خبرم. ازونجایی که Sage کلی اسم داره من دیگه نمیدونم حکیم صداش کنم شاعر صداش کنم فیلسوف صداش کنم یا هرچی هرکدومو گفتم خودتون متوجه میشید. حکیم یک شخصیت نمادین از تفکر عمیق، معناجویی و هنر و خلاقیته از اسمشم که مشخصه. افرادی که توی این دسته قرار میگیرن معمولا بیشتر از حساسیت روی نظم و پیشرفتن روی معناش تمرکز دارن. معمولا هم بیشتر از هنر به مفهوم پشت اون هنر علاقه دارن و کلا دلشون میخواد همه چیزو برا خودشون پیچیده کنن به صورتی. نه جزئی نگرن نه کلی نگر کلا به هردو توجه میکنن و خودتون از اسمش بفهمید دیگه جملات فلسفی و عرفانی و اینجور چیزا جذبشون می‌کنه. تمرکز و اهمیتشون بیشتر روی آزادی ذهنی و تجربه‌های متفاوته و اون خواسته ی نمادین هم اگر درست یادم باشه "قدرتمند(strong) به اندازه ی شوالیه" درمورد strong و powerful هم نمیتونم هم معنی که هم معنی نباشن تو فارسی پیدا کنم شایدم من احمقم نمی‌دونم.