MIST

متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی میکنم؛ چه بسیار در ذهنم.

آدمی که شنیده نشه بلندتر حرف میزنه، آدمی که درک نشه دیگه حرف نمیزنه.

همیشه که نباید حرف زد میشه موزیک فرستاد.

شد شد، نشد هم راستش دیگه حوصله ندارم که بشه.

تو هرچقدر‌‌ هم به یکی‌ احترام بذاری و خوب رفتار کنی؛ در آخر اون به اندازه ی فهمش با تو رفتار می‌کنه.

‏حوصله ندارم، شاید دیگه هیچوقت کسیو جدی نگیرم.

گرچه همه چیز میگذرد؛ اما روح انسان تا همیشه برای برخی اتفاقات، غمگین می‌ماند.

من از اعتماد کردن نمیترسم، از ناامید شدن میترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی میترسم.

شاید درست بشه اما دیگه ذوقی براش ندارم‌.

چیزی که نکشتت، تا الان بیدار نگهت می‌داره.

حالمو از آهنگام بپرس، بقیه هیچی ازم نمیدونن.

‏دلم یه نوتیفی میخواد که ‏هی بخونمش ، باورم نشه ‏هی بخونمش ، باورم نشه ‏هی بخونمش ، باورم نشه

زخم خاطرات از جراحت گلوله‌ها بدترن. -سایه‌ی باد: کارلوس روئیث ثافون

زخم خاطرات از جراحت گلوله‌ها بدترن.

سایه‌ی باد: کارلوس روئیث ثافون