Nina

🔴#فوری/ رویترز: ترامپ دستور شلیک قدرتمند در ساعات آینده را صادر کرده است @NinaYevsky2

🛑مهم و نشر حداکثری برای هموطنان داخل بخصوص جنوبی ها ‏ارتش امریکا بر اساس مجموعه‌ای از پروتکل‌ها و استانداردهای بسیار سخت‌گیرانه‌ای به‌نام قواعد درگیری یا ROE در هر جایی که مستقر می‌شود عمل میکند. اینجا برخی از قوانین رو از منابع عمومی میذارم که آگاه باشید و بخاطر اشتباه یا بی‌اطلاعی، جا‌نتان را به‌خطر نندازید. ‏قوانین درگیری (ROE) و برخورد با غیرنظامیان: ‏ارتش آمریکا موظف به رعایت قوانین درگیری مسلحانه (Law of Armed Conflict) است که بر اساس دو اصل مهم بنا شده است: ‏۱- تفکیک: نظامیان باید همواره بین شبه‌نظامیان مسلح و غیرنظامیان تفاوت قائل شوند. ‏۲- دفاع مشروع: هر سرباز حق ذاتی دارد که در برابر خطر جانی قطعی از خود دفاع کند. ‏برای جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان، ارتش از پروتکلی به نام تشدید تدریجی زور (Escalation of Force - EOF) استفاده می‌کند. این یعنی سربازان قبل از شلیک، باید مراحل زیر را طی کنند مگر اینکه خطر فوری و ناگهانی باشد: ‏ هشدار بصری: تکان دادن دست، نشان دادن سلاح، استفاده از لیزر یا نورافکن. ‏ هشدار کلامی: فریاد زدن به زبان محلی مثلاً ایست یا جلو نیا. ‏ اقدام غیرکشنده: شلیک تیرهوایی یا شلیک به لاستیک خودرو و موتور. ‏ اقدام کشنده: شلیک مستقیم به فرد به عنوان آخرین راهکار. ‏رفتارهایی که از نظر ارتش آمریکا تهدید (Hostile Intent) محسوب می‌شوند: ‏مهم‌ترین عامل در درگیری‌های ناخواسته، سوءتفاهم‌های فرهنگی و رفتاری است. موارد زیر چیزهایی هستند که سربازان آمریکایی آموزش دیده‌اند تا آنها را به عنوان نیت خصمانه تلقی کنند و ممکن است باعث واکنش مرگبار شود. ‏- نزدیک شدن سریع و بی‌توجهی به ایست بازرسی: یکی از بزرگترین دلایل کشته شدن غیرنظامیان در عراق و افغانستان، رانندگی با سرعت بالا به سمت کاروان‌های نظامی یا ایست بازرسی‌ها بود. سربازان این رفتار را حمله انتحاری (VBIED) برداشت می‌کنند. اگر هشدار نور، لیزر یا شلیک هوایی نادیده گرفته شود، آنها به خودرو شلیک می‌کنند تا وسیله و راننده را متوقف کنند. ‏- همراه داشتن وسایلی شبیه به سلاح: حمل کردن اشیای بلند فلزی (حتی مثل لوله، پایه دوربین بزرگ، یا ابزارآلات خاص) به شیوه‌ای که شبیه به حمل تفنگ (RPG یا کلاشنیکف) به نظر برسد، از فاصله دور یا در تاریکی به شدت خطرناک است. ‏- حرکات ناگهانی به سمت جیب یا لباس: اگر فردی در مقابل نیروهای نظامی ناگهان دستش را به سرعت داخل کاپشن یا جیب خود ببرد (حتی برای درآوردن موبایل یا مدارک شناسایی)، ممکن است به عنوان تلاش برای کشیدن اسلحه یا فشردن چاشنی انفجاری تلقی شود و طبق پروتکل فرد حذف شود. ‏- نزدیک شدن بیش از حد (نقض حریم امنیتی): نیروهای نظامی معمولاً یک حریم امنیتی (حداقل چندین متر) برای خود تعریف می‌کنند. دویدن به سمت آنها، حتی برای کمک خواستن یا کمک دادن و یا از روی ترس و هیجان، تهدید تلقی میشود. ‏- پنهان شدن و دید زدن از پشت بام‌ها: افرادی که از پشت بام‌ها یا پنجره‌ها با موبایل، دوربین یا دوربین دوچشمی مشغول فیلم‌برداری یا نگاه کردن به کاروان‌های نظامی هستند، ممکن است با دیده‌بان‌های دشمن (Spotters) یا تک‌تیرانداز اشتباه گرفته شوند و مورد هدف قرار گیرند. ‏- پرتاب اشیا: پرتاب کردن هرگونه شی (حتی سنگ) به سمت نیروهای نظامی واکنش تدافعی به همراه خواهد داشت، زیرا ممکن است با پرتاب نارنجک اشتباه گرفته شود. ‏خلاصه: در هر محیطی که در آینده نیروهای نظامی حضور پیدا خواهند کرد، امن‌ترین کار برای غیرنظامیان حفظ فاصله فیزیکی زیاد، پرهیز از حرکات تند و ناگهانی، توقف کامل خودرو در صورت مشاهده کاروان نظامی، و باز نگه داشتن و نمایان بودن دست‌هاست تا هرگونه سو تفاهم مبنی بر مسلح بودن برطرف شود. ‏لطفا مراقب امنیت خود و اطرافیان‌تان باشید تا با مزدوران رژیم اشتباه گرفته نشوید. ‏@NinaYevsky2

مادر دیگر این فقدان هولناک را تاب نیاورد و.... 🔴مادر دیگر این غم را تاب نیاورد… برای ما، بازماندگان، ١٨ و ١٩ 🩸دی، یک پیمان ابدی است. پیمان با مادرمان ایران‌. این سوگ چون سوگ سیاوش یک سوگ ابدی است. یک وظیفه و مسئولیت است که نسل به نسل باید ادامه یابد تا چنین فاجعه‌ای به آگاهی جمعی تبدیل شده و دیگر هرگز تکرار نشود. خانواده‌ی جاویدنامان دچار دو رنج هم‌زمانِ هولناک‌اند. یکی فقدان و دیگری فشار رژیم برای سکوت و تنها نگهداشتن آنها. مادر سامان ابراهیم‌پور متاسفانه به زندگی‌اش پایان داد. برای مادری که تمام جهانش را در یک لحظه ویران‌شده دید، این اندوه از توانش فراتر رفت و زندگی‌اش نیز به پایان رسید. هر خبر از چنین فقدان‌هایی، فقط از دست رفتن یک انسان نیست؛ گاهی آغاز فروپاشی خانواده‌ای است که از بیرون هنوز ایستاده به نظر می‌رسد، اما در درون، زیر بار سوگ آرام‌آرام فرومی‌ریزد. اگر می‌خواهیم با خانواده‌های داغدار همدردی کنیم، همدردی را به چند جمله در فضای مجازی محدود نکنیم. از آنها بپرسیم امروز به چه کمکی نیاز دارند. برایشان غذا ببریم. خرید یا کارهای روزمره‌شان را انجام دهیم. چند ساعتی مراقب فرزندانشان باشیم تا بتوانند نفسی بکشند. اگر توان مالی داریم، بی‌هیاهو بخشی از هزینه‌هایشان را بر عهده بگیریم هر چند کم باشد. و مهم‌تر از همه، چند هفته و چند ماه بعد هم سراغشان را بگیریم؛ زیرا وقتی مراسم تمام می‌شود و جمعیت می‌رود، تازه تنهاییِ سوگ آغاز می‌شود. هر کجای دنیا هستید، اگر خانواده‌ای را می‌شناسید که داغ عزیزش هنوز تازه است، منتظر نمانید تا خودش درخواست کمک کند. بسیاری از انسان‌های سوگوار، حتی توانِ کمک خواستن هم ندارند. گاهی یک حضور، یک وعده غذای دوستانه، یک تماس، یا چند ساعت همراهی، می‌تواند جان انسانی را از فروپاشی نجات دهد. همدردی، زمانی معنا پیدا می‌کند که به عمل تبدیل شود. هر کجای دنیا هستید، خانواده‌ی جاویدنامان را دریابید که در محاصره‌ی سنگدل‌ترین وحوش تاریخ این سرزمین‌اند. #زهرا_عبدی @NinaYevsky2