Nina

🔴تصاویر کم‌سابقه از ناآرامی‌های فرانسه؛ یک ماه اعتراض و درگیری‌های شدید، بدون گزارش رسمی از کشته‌شدن حتا یک نفر بعد از گذشت یک ماه از اعتراضات خیابانی‌ای که با تجمع دانش‌آموزان شروع شد، و کم‌کم در فرانسه گسترش پیدا کرد و به اعتراض علیه گرانی، کمبود امکانات مدارس و وضعیت خدمات عمومی تبدیل شد. روز گذشته (۱۷ اکتبر) روز بزرگ فراخوان سراسری بود که صدها هزار نفر از اتحادیه‌ها، جلیقه‌زردها و گروه‌های دیگر هم به دانش‌آموزان پیوستند و در ناآرامی‌ها شرکت کردند و در چند شهر به درگیری کشیده شد. گزارش‌ها از آتش‌سوزی، غارت مغازه‌ها، پرتاب سنگ و اشیا به سوی پلیس و استفاده نیروهای امنیتی از گاز اشک‌آور و ماشین‌های آب‌پاش حکایت دارد. در لیون نیز معترضان دفتر گردشگری میدان بلکور را به آتش کشیدند و بنا بر گزارش‌های منتشرشده، مانع نزدیک‌شدن آتش‌نشانان به محل شدند. با وجود این سطح از درگیری و خشونت، تا این لحظه گزارشی رسمی از کشته‌شدن حتا یک نفر در جریان این اعتراضات یک ماهه منتشر نشده است؛ همچنین اینترنت کشور قطع نشده، کسی اعدام نشده و خبری از تیر خلاص هم وجود ندارد. خبرنگاران و رسانه‌های بین‌المللی به‌صورت آزاد در محل حضور دارند و تصاویر و فیلم‌های زنده از کانون ناآرامی‌ها را به سراسر جهان مخابره می‌کنند. 🔹نکته اصلی این مقایسه، نه نادیده‌گرفتن خشونت معترضان است و نه تأیید رفتار پلیس فرانسه‌س؛ بلکه در تفاوت در نحوه مواجهه حکومت‌ها با اعتراضات خیابانی است. در فرانسه، با وجود درگیری‌های شدید و تخریب اموال عمومی، تا این لحظه گزارشی رسمی از کشته‌شدن معترضان منتشر نشده است. در مقابل، تجربه اعتراضات در جمهوری اسلامی با سرکوب مرگبار، بازداشت‌های گسترده و محدودیت شدید اطلاع‌رسانی عمومی همراه بوده است. اعتراض خیابانی، حتا وقتی به خشونت و تخریب کشیده می‌شود، به‌خودی‌خود مجوز کشتن و قتل عام معترضان نیست! مسئولیت حکومت، پیش از هر چیز، حفظ جان مردم، شنیدن صدای جامعه و پاسخ‌دادن به خواست و اراده قاطبه مردم است؛ نه سرکوب معترضان، قربانی‌کردن جان انسان‌ها و تبدیل خیابان به میدان قتلگاه برای حفظ قدرت.  🔵 لازم به یادآوری است که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ حکومت جمهوری اسلامی ایران به دستور مستقیم خامنه‌ای و به عاملیت گروهک تروریستی سپاه پاسداران به سوی مردم معترض تیر جنگی شلیک کرد. حکومت می‌گوید تعداد کشته شدگان ۳۲۰۰ نفر است ولی آمار واقعی چندین برابر این تعداد است. پس از آن، ده‌ها هزار جوان بی‌گناه بازداشت و صدها تن از آنان بدون برخورداری از وکیل و تشریفات قانونی، زیر شکنجه‌ی مأموران امنیتی وادار به اعتراف شده یا حتی بدون اعتراف با پرونده‌سازی، محکوم به اعدام شدند. حکومت آدمکش جمهوری اسلامی ایران به‌رغم مخالفت مردم و نهادهای حقوق بشری جهان تاکنون بسیاری از آنان را از طناب دار آویزان کرده است. خونخوارتر از حکومت منحوس اسلامی ایران، تابحال جهان به خود ندیده است. @NinaYevsky2

🔴 شلوار یا قطار؟ در فیلم نفرت (۱۹۹۵) ساختهٔ متیو کاسوویتز، صحنه‌ای کوتاه اما تعیین‌کننده وجود دارد. پیرمردی برای سه جوان معترض، داستانی تعریف میکند که بیش از آنکه شوخی باشد، هشدار است. «دو زندانی را با قطارهای حمل احشام به اردوگاههای سیبری میبرند. دستشویی در قطار ممنوع است. یکی از آنها، به‌دلیل شرم و پایبندی افراطی به قواعد شخصی، هنگام توقف قطار دور میشود. قطار حرکت میکند. او میدود، شلوارش میافتد و ناچار میشود انتخاب کند؛ شلوار یا قطار؟ شلوار را انتخاب میکند و در سرمای سیبری میمیرد.» این داستان دربارۀ بدشانسی نیست؛ دربارۀ ناتوانی در تصمیم گیری به‌ موقع است. در این استعاره، شلوار یعنی ایدئولوژی مقدس‌شده، باورهای غیرقابل مذاکره، شعارهای انقلابیِ منجمد، و ترس از بازنگری. قطار یعنی تاریخ، توسعه، علم، اقتصاد جهانی، سرمایه، فناوری و نظم واقعی جهان. مسئله اینجاست که این دو همیشه با هم جمع نمیشوند. جهان مدرن، برخلاف تصور ایدئولوگها، نه صبر میکند و نه توضیح میدهد. حرکت میکند؛ با ما و یا بدون ما. خطای مزمن ما دقیقاً همین بوده است. خواستیم هم پرچم تقابل دائمی را بالا نگه داریم، هم از مزایای نظم جهانی استفاده کنیم. هم نیروهای توانمندِ غیرخودی را حذف کردیم، هم از کمبود مدیر و نخبگان نالیدیم. هم به جهان اعلام دشمنی کردیم، هم انتظار داشتیم درهای سرمایه، فناوری و بازار به رویمان باز بماند. این یک توهم بود و هزینه‌اش را پرداخت کرده‌ایم. هیچ قدرتی در جهان، دشمنِ اعلامی خود را توسعه نمیدهد. هیچ نظمی، معترض دائمی‌اش را شریک پیشرفت نمیکند و هیچ قطاری، برای کسی که هنوز درگیر نگه داشتن شلوار است، توقف نمیکند. سرمای سیبری امروز، دیگر اردوگاه کار نیست؛ انزوای اقتصادی است، فرسایش اجتماعی است، فرار مغزهاست، سقوط سرمایه اجتماعی است و مهمتر از همه از دست رفتن زمان است. مشکل ما فقط تحریم یا دشمن خارجی نیست؛ مشکل، اصرار بر نرسیدن به قطار با افتخار ایدئولوژیک است. تاریخ با کسی دشمنی شخصی ندارد. فقط از کنار آنهایی که انتخاب نمیکنند، عبور میکند. قطار پیشرفت مدتهاست حرکت کرده است. ما هنوز ایستاده‌ایم و با غرور، شلوارمان را نگه داشته‌ایم. @NinaYevsky2

🔴سرلشکر حاتمی، فرمانده کل ارتش: اگر زیرساخت‌های ایران مورد تهدید قرار بگیرد، زیرساخت‌های اسرائیل و هر کشوری که با او همکاری کند، مورد حمله قرار می‌گیرد @NinaYevsky2