『 بَعدِ آدم‌ها 』

یه جایی از زندگی میرسه که دیگه نه از رفتن کسی ناراحت میشی و نه از موندن کسی خوشحال. فقط میشینی و تماشا میکنی که آدم‌ها چطور با انتخاب‌هاشون خودشون رو از زندگیت حذف میکنن. میفهمی هرچقدر هم که خوب باشی بازم برای بعضیا کافی نیستی؛ و هرچقدر هم که بد باشی، برای بعضیای دیگه همچنان عزیزی. اونجاست که دست از جنگیدن برمیداری، نه برای اینکه کم آوردی؛ برای اینکه فهمیدی ارزش بعضی رابطه‌ها حتی به اندازه‌ی زخمی که میزنن هم نیست. بعد از اون، آروم‌تر میشی، کم‌ حرف‌تر، بی‌تفاوت‌تر و شاید کمی سردتر؛ نه چون قلبت سنگ شده، چون یاد گرفتی هر احساسی لیاقت خرج شدن نداره. و تلخ ترین حقیقت اینه که بعضی آدم‌ها رو نباید از دست داد؛ باید شناخت.

اینترنت را وصل کردیم. اینترنت:

توی کتاب "رختکن بزرگ" نوشته بود: از پنجره به پیاده‌رویِ مملو از جمعیّت نگاه کرد. گفت: می‌بینی، لباس‌هایی هستند که راه می‌روند،  دروغ می‌گویند، عاشق می‌شوند، می‌میرند... کمتر لباسی آن بیرون است که درونش "انسان" وجود داشته باشد. به راستی که این دنیا یک رختکنِ بزرگ است.

_بیرون چه می‌بینی؟ (از پنجره‌ی پشت سرش به بیرون نگاه می‌کنم.) +درخت‌ها، آسمان و قدری ابر را می‌بینم؛ و چند پرنده روی شاخه‌های درخت. _هیچ چیز غیر عادی نیست، درست؟ +درست است. _ولی اگر می‌دانستی فردا صبح، دیگر نمی‌توانی این‌ها را ببینی، همه چیز ناگهان در نظرت جلوه می‌کرد و ارزشمند می‌شد، نه؟

هرچی بزرگتر میشم، بیشتر دلم میخواد زندگیم خصوصی‌تر باشه و آدم‌های کمتری باشن که چیزهای زیادی ازم بدونن.

‏ما درونگرا نیستیم؛ در بیرون چیزی ارزش گراییدن نداشت.

تمام غم دنیا در دلم ریخته و روی صندلی نشسته‌ام و لیوان پنجم هم کنار دستم است. تلویزیون را روشن نکردم. به این نتیجه رسیده‌ام که وقتی حال آدم بد است این حرام‌زاده فقط حال آدم را بدتر می‌کند. یک مشت چهره‌ خالی از روح که پشت‌سر‌هم می‌آیند و می‌روند و تمامی هم ندارند. احمق پشت احمق، احمق‌هایی که بعضاً مشهور هم هستند.

گفتم اینجا بزارم اینو بی جواب نمونه حرف دوستمون با تشکر از همراهی شما

عجیبه که آدم از دشمنش انتظار مهربونی نداره، برای همین حرفاش زیاد ناراحتش نمیکنه. اما وقتی کسی که براش ارزش قائلی، کسی که جای خاصی توی قلبت داره، یه حرفی میزنه که نباید میزد، همه چیز فرق میکنه. نه به خاطر خود اون جمله، به خاطر اینکه میفهمی توی اون لحظه‌ از زندگی، اون آدم اینطوری بهت فکر کرده. بعدش هرچقدر هم عذرخواهی کنه، هرچقدر هم سعی کنی فراموشش کنی، یه گوشه از ذهنت همیشه اون لحظه رو نگه میداره. بعضی آدما با رفتنشون از قلبت کم نمیشن؛ با حرفی که میزنن، خودشون رو از اون جایگاهی که براشون ساخته بودی پایین میارن.

جمعه خیابانی‌ست که به هیچ کجا نمی‌رسد؛ هر هفته از آن عبور می‌کنم و هر هفته کمی بیشتر از خودم جا می‌مانم. بعد از تو پنجره‌ها دیگر رو به آسمان باز نشدند؛ آن‌قدر بسته ماندند که دیوار شدند.

تعهد رو مد كنيد؛ هم شيكه ، هم لول آپ ، هم باكلاس.