• آبی•

بارون می‌بارید. بهار بود و چشم از پنجره برنمی‌داشتم‌. حس می‌کردم پلک زدم و رسیدم به شمال، به گیلان؛ به‌ جایی که همیشه حسرت دیدنش رو داشتم. زمین‌ها سبزِ سبز بودن. ابرها متراکم و خاکستریِ روشن. مه نشسته بود روی کوه‌ها و تپه‌ها. درخت‌ها خیره‌کننده و تماشایی. درخت‌ها به مثابهٔ آغوش. انگار به تماشای نقاشی‌های مونه نشسته باشم. نقاشی‌های نرم، سبز و روان. انگار چند لحظه‌، همه‌چیز به‌جز اون پنجره رنگ باخته بود. چند لحظه‌ای زنده بودم در اوایل بهار.

دلم برای اینجا و نوشتن تنگ شده؛ در عین حال انگار هیچ شباهتی به کسی که اینجا بود ندارم و نمی‌دونم از چی بگم و بنویسم. فقط امیدوارم همگی سالم باشید..

نتیجه بهتر از این نیست وقتی باید چنان بنویسی که گفته باشی و در همان حال نتوانند بگویند گفته‌ای. طومار شیخ شرزین - بهرام بیضایی

ای بابا، آقای بیضایی عزیز…

«You were wanted enough to be born, but not enough to be loved.»

فلسفه رو دوست دارم چون انگار فکری که توی سرمه مرتب و شسته‌رفته جمله‌بندی شده و بهم این اجازه رو می‌ده که بهش دسترسی داشته باشم. انگار بهش رسمیت می‌ده و بابت تجربه‌ش احساس تنهایی نمی‌کنم. چیزیه که برای یادگیری یا وقت گذروندن نیست؛ برای شناخت و درک بیشتر خودمه. موقع خوندنش مدام اینطوریم که "وای.. دقیقا!"

I had deleted all the photos and videos I had of you to accept your absence easier; but now I'm afraid the image I have of you in my mind will be forgotten and fade away.

like.. omg my sheilaaa:((((

No, guys listen. We like these kinda things because after all we also support complicated characters (toxic empathy), and there has to be someone to cry for the cute and poor characters and hug them!