نــآز

فصلِ مورد علاقم دی-بهمن

بی صبرانه منتظر زمستون هستم

نرمال ترین رفتار ماهور :

هنوزم از رنگ آبی خوشم میاد‌🤓

اگه الان کنار ماهور(دختر خالم)بودم آدمِ خوشحال تری بودم.

اینو هم یادمه زندگیا تا چند سال پیش اینقد سخت نبود شرایط به دست آوردن دغدغه های آدما برای امروز و فردا نه ترس از آینده روابط آدما از لحاظ دوستی و عاطفی باهم بهتر بود راحت تر می‌شد اعتماد کرد راحت تر می‌شد به عشق و دوستی دست پیدا کرد الان اینجوری شده که دیگه خبری از مهربونی آدما باهم خبری از اون شاد بودنای‌ بی دلیل بیخیال و بدون ترس زندگی کردن و اعتماد داشتن نیست.حیف.

یه جایی از زندگیت میفهمی دیگه نیاز نیست همه رو از خودت راضی نگه داری دیگه نیست بابت هر اتفاقی دنبال یه توضیحی راجبش باشی برای راضی کردن بقیه برای ثابت کردن خودت دیگه قرار نیست تمام عمرت رو صرف نقشی بکنی که آدمای زندگیت برات انتخاب کردن وقتی که انتخاب میکنی خودت باشی و واسه خودت و آینده و رویاهای کوچیک و بزرگت زندگی کنی وارد دنیای متفاوتی از زندگی میشی فصل زندگیت تورو با آدمای مختلف آشنا میکنه یکی داستان شکست رو بهت یاد میده یکی جسور بودن و مقابله کردن رو یکی تورو با چیزایی این زندگی آشنا میکنه که حتی از‌وجودشون خبرم نداشتی یکیم تورو با زندگی جدیدی رو به رو میکنه که باعث میشه بازم زندگیت عوض بشه. اون موقع میفهمی بزرگ شدن فقط به انتخاب کردن خودت.ساختن ایندت.مهم نبودن حرف دیگران و خیلی چیزای دیگه مربوط میشه.

بعد ۳ ساعت بلاخره کنکور تموم شد.

چه قشنگ بودفکر کن تو این سن هنوزم هیجان عشقو داشته باشی

فردا مثل اینکه قراره کنکور برگزار بشه. خودمم یکی از اونایی هستم که فردا کنکوری ام،فقط خواستم به اونایی که الان پر از استرس هستن و این استرس با ترس هم قاطی شده بگم اینا همش بخشی از زندگیه با منفی شدن یا مثبت شدن این اتفاق قرار نیست دنیای ما به آخر برسه یا نشون دهنده این باشه ما تو این موضوع ناتوان بودیم،هرچیم بشه ما نهایت تلاش خودمون رو کردیم و اگه هرچیم بشه نباید خودمون رو ببازیم. یادمون نره خیلیامون بدون اینکه این همه سر این کنکور سختی بکشن در موفق ترین حالت ممکن خودشون دارن زندگی میکنن و کسب درآمد میکنن. این حرفم رو به کسایی بود که بابت فردا وجودشون پُر از استرس شده.

زندگیم به طور جالبی در متعادل‌ترین حالت خودشه و هیچ‌چیز بیشتر از وجود تعادل توی زندگی نمی‌تونه خوشحالم کنه

به سنی میرسی که دیگه با پدر مادرت سر اینکه چرا بی نقص نیستن نمی‌جنگی‌ و بحث نمیکنی یهو بهشون نگاه میکنی و متوجه میشی اینا همون جوون های ۲۰ سالِ پیش هستن که یهو پرت شدن تو دنیای امروزی و عجیب غریب ما. و میفهمی بچه دار شدن براشون یه پروژه‌ی‌ِ از پیش تعیین شده با دانایی کامل از موضوع نبوده. وقتی اینو درک میکنی تمام اون خشم ها و توقعات جاش رو میده به یه سکوت پر از درک و فقط با خودت میگی: ما هممون آدمای معمولی هستین که داریم تو این چرخه زندگی دست و پا میزنیم تا فقط یاد بگیریم چطوری زندگی کنیم یا این زندگی پرُ پیچ و خم چیه.