وهمِ سبز

توی این چند روز به دو تا از آرزوهام رسیدم؛ یکی کنسرت علیرضا قربانی و اون‌یکی دیدن یکی از شاعرانِ معاصر و محبوبم یعنی عبدالجبار کاکایی. عجیب بود که هر دو تو یک هفته اتفاق افتادن انگار جهان یک‌باره تصمیم گرفته بود چند رؤیای قدیمی رو از قفسه برداره و مقابلم بگذاره.در مسیر رفتن به کنسرت گریه کردم شاید اسمش گریه‌ی شوق باشه اما هر آهنگ که از راه رسید، اشک‌ها دوباره پیداشون شد و من ماندم و صدایی که سال‌ها با آن زندگی کرده بودم؛ امان از وقتی که “خیال خوش”رو خواند، وقتی با چشمانی خیس زمزمه کردم: “بهانه‌ی من، بغضِ خانه‌ی من… گرفته دلم، گریه می‌خواهم…” اون شب تا صبح خوابم نبرد، نشستم و در دفترم نوشتم از آرزویی که دیگه آرزو نبود جون دیگه خاطره شده بود. چند روز بعد کاکایی رو از نزدیک دیدم؛ مردی که انگار شعر تو رگ‌هاش جریان داره. کنارش نشستم، چند کلمه‌ای حرف زدیم و بعد کتاب تازه‌اش رو برام امضا کرد، تو محفل “شرح اشتیاق” نشستم، او از شعر گفت، از مولانا گفت، از عشق و رنج و صبوری، از غزلی گفت که قصه‌اش به زنی برمی‌گشت که بیش از بیست سال با کت‌وشلوار همسرش زندگی کرده بود؛ مردی که جنگ او رو برده بود اما بودنش هنوز در خانه مانده بود. از غصه‌هایی گفت که سال‌هاست یقه‌ی آدم‌ها رو رها نمی‌کنن غصه‌هایی که نسل به نسل منتقل می‌شن و گاهی بدون آنکه بدانیم، در صدایمان، در نگاهمان و در شعرهایمان خانه می‌کنن. و من تمام آن مدت نتوانستم گریه کنم، بغض جایی میان گلو و قلبم گیر کرده بود و فقط گوش می‌دادم و فکر می‌کردم به غم، به شعر و حالا به اون چند روز فکر می‌کنم، حس می‌کنم بعضی آرزوها وقتی برآورده می‌شن تمام نمی‌شن فقط شکلشون عوض می‌شه؛ از رؤیا به خاطره و از خاطره به چیزی شبیه روشنایی؛ نوری کوچک که تا ابد در گوشه‌ای از جان آدم می‌مونه.