هیچ؛
Відкрити в Telegram
گر نبودم بماند زِ من.
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
206
Підписники
-224 години
-2047 днів
-19130 днів
Архів дописів
206
دو تا چیزو امیدوارم هیچوقت تجربه نکنید رها کردن در اوج خواستن و بی اهمیت شدن در اوج دلتنگی.
29 серп, 11:43
206
تمام ذوق و اشتياق آدم رو ميكشن بعد ميگن چرا يطورىاى؟چرا سردى؟چرا دورى ميكنى؟خب ذوقم رو کور کردی ديگه،چیکارت كنم؟
26 серп, 15:23
206
نمیدونم شاید منم باید عاشق مشکلاتم بشم
تا اونام بیخیالم بشن و من و تنهام بزارن.
26 серп, 07:42
206
بهقدری خستهام که اگر دنیای دیگری هم وجودداشته باشد، دیگر حاضر نیستم دوباره متولد شوم و زندگی کنم، گورِ پدرِ هرچه میخواستم و نشد.
26 серп, 07:08
206
نمیدونم؛ گاهی وقت ها فکر میکنم حتی اگه همه چیز هم درست بشه، من دیگه درست بشو نیستم.
26 серп, 05:13
206
خستهام..نه از زندگی، از این همه نرسیدن.از آدمهایی که دوستشان داشتم و هر بار، درست همانجایی که فکر کردم قرار است بمانند، از من دور شدند.انگار زندگی همیشه چیزی را از من دریغ کرد؛یک آدم، یک آغوش، یک«میمانم»،یک روز که بالاخره همهچیز خوب باشد.من دویدم، صبر کردم، بخشیدم،حتی وقتی دیگر چیزی برای بخشیدن نداشتم، باز هم امیدوار ماندم.اما بعضی آدمها قرار نیست به ما برسند؛قرار است فقط بیایند،تکهای از قلبمان را با خودشان ببرندو بعد، ما بمانیم و جای خالیشان.گاهی فکر میکنم شاید سهم من از زندگی همین باشدخواستنِ چیزهایی که نمیتوانم داشته باشم و از دست دادنِ آدمهایی که نمیخواهم از دستشان بدهم.دیگر حتی ناراحت هم نیستم فقط خستهام.آنقدر خسته که دیگر توان جنگیدن برای ماندنِ کسی را ندارم.شاید بعضی نرسیدنها پایان نیستند؛فقط جاییاند که آدم میفهمدباید دستهایش را از دستِ کسی که دیگر دستش را نمیگیرد، آرام رها کند و برود،حتی اگر تمامِ دلش هنوز همانجا مانده باشد..
-خستگیِ نرسیدن. 4 شهریور 1405 ✍🏻..12:38
25 серп, 17:08
