Meow History

گونه‌ای پذیرفته‌شده از سرده ی آلاله است این گونه به‌طور طبیعی بومی ایران است در زیست‌بوم‌های معتدل ایران می‌روید

گل‌های آلاله معمولا ظریف و درخشان‌اند منبع جهانی دامنه ی بومی آن را فقط ایران ثبت کرده است

نماد در فرهنگ ایرانی: نماد شادابی، زیبایی، افسون و جذابیت است. در افسانه‌های ایرانی، این گل از تبدیل شدن جوانی عاشق‌پیشه به گل پدید آمده و گلبرگ‌های چندلایه‌اش نماد لایه‌های جذابیت و افسون است

نماد جهانی: در زبان گل‌ها، نماد جذابیت درخشان، زیبایی و تحسین است و برای بیان "من از جذابیت تو جادو شده‌ام" به کار می‌رود. این گل معمولا در دسته‌گل‌های عاشقانه استفاده می‌شود

بومی: به طور بومی در جنوب و جنوب‌غربی ایران می‌روید استان‌های مشخص: منابع به طور خاص به خوزستان (دزفول) اشاره کرده‌اند به طور کلی در جنوب و غرب ایران پراکنده اس. آلاله‌های خودرو در جنگل‌ها، مرداب‌ها، کنار رودخانه ها و چشمه‌ها، حاشیه کشتزارها و کوهستان‌ها می‌رویند

تنوع در ایران: حدود 60 تا 70 گونه آلاله در ایران می‌روید که بیش از 20 گونه آن متعلق ایران است.

گیاهی گلدار از تیره ی کلمیان است دامنه طبیعی آن از ترکیه تا ایران کشیده شده است

در زیست‌بوم‌های معتدل رشد می‌کند. بیشتر گیاهی بوته‌ای و کم‌ارتفاع است گل‌هایش ظریف و کوچک‌اند

از نظر نمادپردازی می‌توان آن را با خوش اندامی استواری و زیبایی ساده پیوند داد در ایران، گونه و زیرگونه‌های آن در دامنه‌های کوهستانی یافت می‌شوند

استان‌ها: تهران ،زنگان ( زنجان ) ،اردبیل ، چهارمحال بختیاری ، البرز

آتشین در متون کهن پارسی با نام «آذریون» یا «آذرگون» شناخته می‌شد و به عنوان گل ویژه جشن آذرگان (جشن آتش) معرفی شده بود

شاعران بزرگی مانند امیر معزی و صائب آن را گلی با رنگ سرخ آتشین تصویر کرده‌اند این گل به دلیل فرم جمع‌وجور و گل‌های صورتی تا یاسی رنگش، در باغ‌های صخره‌ای بسیار محبوب است

و جایزه‌ی A.G.M (گواهی شایستگی باغبانی) را از انجمن سلطنتی باغبانی بریتانیا دریافت کرده است

در فرهنگ ایرانی: «گلرنگ» در معنای لغوی خود به رنگ گل سرخ و چهره‌ی زیبا اشاره دارد.

در هنر و فرش ایرانی، نقش «گل‌فرنگ» با گل‌های سرخ پنج‌تایی یا هشت‌تایی، سابقه‌ای کهن دارد و نمادی از شکوفایی و زیبایی است

نماد سنتی و اسطوره‌ای جداگانه ایی (مانند نیلوفر برای آناهیتا) برای این گیاه ثبت نشده است،

اما پیوند آن با روشنایی، گرما و سرزندگی با رنگ سرخ و طلایی گل‌هایش همخوانی کامل دارد

رنگ‌دانه‌ی طلایی: گل‌های زرد-نارنجی آن حاوی دو رنگدانه‌ی ارزشمند به نام‌های کارتامین و کارتامیدین هستند که برای رنگرزی ابریشم، پشم و حتی رنگ‌آمیزی مواد غذایی (مانند برنج و شیرینی) به کار می‌روند برای تهیه روغن و حتی در صنایع آرایشی استفاده می‌شود.

نام‌های محلی رنگارنگ: این گیاه در نقاط مختلف ایران نام‌های جالبی دارد؛ مانند کاجیره، کافشه، گل خشت (در کرمان)، هِچْک (در سیستان) و گل زرده (در اراک).

گلرنگ پارسی گیاهی علفی و یک‌ساله است. دامنه ی طبیعی آن از شرق مدیترانه تا ایران کشیده می‌شود

در ایران، عراق، ترکیه و بخش‌هایی از سرزمین‌های پیرامون نیز یافت می‌شود.

ساقه ی آن می‌تواند حدود 20 تا 60 سانتی‌متر و گاهی بلندتر شود

گل‌های آن معمولا زرد تا نارنجی هستند. گلرنگ در فرهنگ گیاهی با روشنایی، گرما و سرزندگی قابل پیوند است.

گیاهی است که بیشتر در زیست‌بوم‌های گرم‌تر و نیمه‌خشک دیده می‌شود

نام «پارسی» آن از نظر گیاه‌شناسی بسیار جالب است ولی به معنی بومی‌بودن تنها برای ایران نیست

استان‌ها:این گونه را در نواحی شمال‌غرب، غرب، مرکز و شمال‌شرق ایران گزارش کرده‌اند مانند کرمان ،سیستان و بلوچستان، خراسان ، آذرآبادگان شرقی (آذربایجان ) ، چهارمحال بختیاری

گیاهی بوته‌ای از سرده ی پیچک است دامنه ی بومی آن از کشور بلغارستان تا آسیای مرکزی و ایران گزارش شده است این گل متعلق به سواحل شنی دریای کاسپین و دریای سیاه است این گل به نواحی پیرامون دریای کاسپین وابستگی جالبی دارد

گزارش‌های مشخص در ایران، استان مازندران را نشان می‌دهند؛ از جمله نواحی نور و ساری و بابلسر.

در زیست‌بوم‌های معتدل رشد می‌کند گل‌های پیچک‌ها معمولا قیفی‌شکل و چشم‌نوازند

از دید نمادپردازی می‌توان پیچک را نشانه ی پیوند، پایداری و درهم‌تنیدگی دانست

در فرهنگ ایرانی: نماد «پیچک» در هنر و ادب ایران جایگاه ویژه‌ای دارد.

در نقوش گچ‌بری دوره ساسانی (مانند کاخ تیسفون) نقش «تاک و پیچک» در کنار نقوش نخل و انار دیده می‌شود

در فرهنگ همگانی«پیچک» نماد عاشقی وفادار و سماجت در عشق است و گویشوران مفهوم «پیچک، وفاداری است» را به کار می‌برند

برخی معتقدند شکل برگ‌های پیچک الهام‌بخش نماد قلب در فرهنگ‌های مختلف بوده است.

حتی یک مجموعه ی ساختمانی با نام امروزی «راه آیینی» در این محوطه پیدا شده که پژوهشگران آن را بخشی از ساختار دینی و اداری دوره ی هخامنشی می‌دانند

بخشی بله

خود محوطه ی باستانی پایه‌های ساختمان‌ها ساختارهای معماری و برخی یافته‌های سنگی در همان منطقه باقی مانده‌اند اما بسیاری از یافته‌های قابل‌انتقال، مانند مُهرها، سکه‌ها و اشیای کوچک به موزه‌ها منتقل شده‌اند

برای نمونه موزه ی باندیرما در استان بالیکِسیر آثار به‌دست‌آمده از کاوش‌های داسکیلیون را نگهداری و نمایش می‌دهد در میان آن‌ها آثار دوره ی ایرانی و سکه‌های ایرانی هم هست.