FALL

از توضيح دادن خودم به دیگران متنفرم، برام هيچ اهمیتی نداره كه تو درباره من چه فكرى ميكنى، من حتى حاضر نيستم ذره اى تلاش كنم تا طرز تفكر تورو نسبت به خودم عوض كنم.

من هر بار که میباختم به تو نگاه میکردم،حالاکه تورو باختم به کی نگاه کنم؟:)

‏بعضیا یجوری غریبه شدن که آدم نمیتونه باور کنه یه زمانی روزهامون با همینا میگذشت.

جوری حرف میزنی که انگار نمیخوای از دستم بدی ولی طوری رفتار میکنی که انگار نمیخوای نگهم داری،عجیبه.

بغض یعنی خنده های ساختگی.

وقتی چشمت به اسکرین شاتای یه بحث قدیمی میوفته و میفهمی هنوز بابتش عصبانی‌ای.

دلم میخاد فقط چایی بخورم سکوت کنم.

رفتن آدما از زندگیم ناراحتم میکنه، حتی وقتی میدونم به تبعات وجودشون تو زندگیم بهم ضرر میرسونه، حتی وقتی میدونم اونقدرا که برام ارزش داشتن براشون ارزشمند نبودم. ‏آدما عجیبن.. کلی سوال ازشون دارم که فکر نمیکنم هیجوقت جوابی براشون پیدا کنم ‏فقط این و میدونم که همیشه ناراحتت میکنن.

ببخشید جواب تماست رو ندادم، داشتم از مهمون همیشگیم (غم) پذیرایی میکردم دستم بند بود.

باور کن انقدر دغدغه‌ی فکری و درگیری دارم که تو و بچه بازیات بینشون fade اید