₊°𝘭𝘪𝘵𝘵𝘭𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘳˓˚

6 ماه گذشت و من هنوز توی 18 و 19 دی گیر کردم....

یه جایی توی ذهنم همیشه یه دنیای دیگه وجود داره؛ جایی که عجله‌ای نیست، آدم‌ها مهربون‌ترن و هرکس می‌تونه بدون ترس، همون چیزی باشه که قلبش می‌خواد. شاید اسمش خیال باشه، ولی من دوست دارم باور کنم بعضی خیال‌ها یه روزی واقعی می‌شن.

اگه یه روز گم شدم، احتمالاً توی خیابون‌های یه شهری‌ام که فقط توی خیال خودم وجود داره. همون‌جا که غروب‌ها طولانی‌ترن، بارون بی‌دلیل می‌باره، و هیچ‌کس برای رویا دیدن، بزرگ نشده.

بعضی شب‌ها فقط دلم می‌خواد چراغ اتاق خاموش باشه، بارون آروم بباره، و من بشینم به زندگی‌ای فکر کنم که هنوز نرسیده. نه از روی ناراحتی، فقط چون بعضی رؤیاها، قشنگ‌ترین جایی‌ان که آدم می‌تونه برای چند دقیقه توش زندگی کنه.

گاهی تمام چیزی که از یک انسان باقی می‌ماند، خاطره‌ی حضورش نیست؛ تغییری است که در نگاه تو به دنیا ایجاد کرده است. بعضی آدم‌ها می‌روند، اما بعد از آن‌ها دیگر هیچ غروبی شبیه قبل نیست، هیچ خیابانی همان خیابان سابق نمی‌شود و هیچ نسخه‌ای از تو، شبیه کسی که پیش از آمدنشان بود، باقی نمی‌ماند. شاید معنای واقعیِ تأثیر همین باشد؛ اینکه کسی نباشد، اما نبودنش تا سال‌ها در زندگی‌ات حضور داشته باشد.

جنوب قلب ایران است .

Some people only notice your light after they lose access to it.

I still believe people can be good. Maybe that's my greatest strength, or maybe it's the reason my heart keeps breaking.

I don't chase people anymore. If they want to leave, I'll hold the door.