‌نَفَس‌المهموم‌

عشق شه زینب است

نسیم رفت به زلف کجت همانجا مُرد

همه روزه ، روزه‌ی من غم است همه شب شبم ، شب ماتم است

دورت بگردم این همه در فکر نوکری کج می‌روم ولی تو به رویم نمی‌زنی من مطمئنم که آبرویم را نمی‌بری

مرا کشت تنهایی غافله

رسیده روز چهلم چه ماتمی چه غمی غمت بُوَد ابدی پس ، الی‌الابد مددی

حرف از عشق میان من و تو خیلی هست از زمان متولد شدنم میلی هست پدرم گفت که مجنون بشو من هم گشتم رو به تمثال به من گفت ببین لیلی هست • حرف عشق

گر شود کافه ی مردم به حساب آلوده قهوه ی چشم تو فالی ست به خواب آلوده

همه باغ دلم آثار خزان دارد کو آنکه سامان بدهد این همه ویرانی را

کاش میدیدی به چشم عاشقان رخسار خویش تا دریغ از چشم خود میداشتی دیدار خویش • صائب

شرمسار از رخ ساقی

ستون قامت ما از زیاد غم بشکست فلک بدور ز رافت سر صنم بشکست • آه

ریشه در ژرفای اقیانوس دارد شاید این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران

به خون نشسته دل ما ، جلا نمی‌گیرد که زخمی عشق است ، شفا نمی‌گیرد