سَرمَد

عزیز من هرگز از زندگی، آنگونه که انگار گلدانی‌ست بالای تاقچه یا درختی در باغچه، جدا از و تو و نیروی تغییر دهنده‌ی تو، گله مکن هرگز از زندگی آنگونه سخن مگو که گویی بدون حضور تو، بدون کار تو، بدون نگاهِ انسانی تو، بدون توان درگیری و مقاومت تو، بدون مبارزه‌ی تو، بدون پافشاری تو، سر سختی تو، محبت تو، ایمان تو، نفرت تو، خشم تو، فریاد تو، انفجار تو، بازهم زندگی‌ست و می‌تواند زندگی باشد.

به جست‌و‌جوی بیهوده ی چیزی نباش، که اگر تو نباشی و دیگران نیز نباشند، آن چیز، همچنان باشد، و خوب و دلخواه و سرشار از نشاط نامکرر باشد نه... تنها به اعتبار وجود زنده و پویای توست که چیزی بد است یا چیزی خوب، چیزی کهنه است و چیزی نو، چیزی زیباست و چیزی نازیبا، و تنها بر اساس اراده، عمل، و اندیشه ی تو آنچه بد است به خوب تبدیل خواهد شد، آنچه نازیباست به زیبا و آنچه مکرر است به نامکرر! هر گز گمان مبر که زندگی، بدون انسان، یا بدون موجود زن زنده‌ که قدرت تفکر و انتخاب داشته باشد باز هم زندگی‌ست.

آخرین چالشِ نامه‌ی چنل اینجا‌دیوانه‌ای‌می‌نویسد!

ظرفیت: فردا خط می‌زنم.