My Head

جنگ بکنید، نکنید، برام مهم نیست؛ من چایی می‌خورم با غصه، کُسِ ننت، خارکسه.

عصبی

تکرر ادرار از اون بلاهایی که فقط برای دشمنم آرزو می‌کنم

کل وجودم یجوری درد میکنه که انگار گذاشتنم وسط رینگ

‏من که آرزوهام مثل روسری‌ایم افتاده از سرم.

هیچ خوشم نمیاد چشام خورشید و صبحی رو ببینه که ناقوسِ مرگه، به‌جای نویدِ زندگی.

(فکر کنم ذهن من دارک تر اینا باشه )

طرف زبان‌زد شده یعنی این:

نه، نه شکرت، بیشتر به بد حالی‌هام می‌رسم که فکر کنم.

فردا قرار نیست برم سر کار ایزد شکرت

به مو می‌رسه تازه کونتم پاره می‌شه.

دیت‌تراز یعنی چند کیلو پیاز بخرید، با هم پوست بکنید و یه دل سیر اشک بریزید، آخرش هم هر دوتون بوی گوه بگیرید و این بشه دلیلی برای یه حموم دو نفره و آره.