مرغِ سخندان

ز دیوار و درش پایِ دلِ خورشید می‌لغزد؛ که دارد طاقتِ نظارۀ آیینه‌رویانش؟

گرچه وصالش نه به کوشش دهند، هر قَدَر، ای دل، که توانی بکوش.

پرسید: «اسمت چیست؟» سراپا می‌لرزید و احساس کرد که مغلوب شده است و دیو شهوت زنجیر بریده است. «ماریا! چه‌طور؟» دختر دست او را گرفت و بوسید و بعد یک دست خود را به دور کمر او حلقه کرد و خود را به او فشرد. پدر سرگی گفت: «چه می‌کنی؟ ماریا، تو شیطانی!» «خوب، شاید هم باشم. مگه چه می‌شود؟»

و به راستی اگر یوگنی اوتنیکف را هنگام ارتکاب این جنایت دیوانه بشماریم همه‌ی مردم را باید دیوانه بدانیم. و دیوانه‌تر از همه بی‌تردید کسانی هستند که در دیگران آثار جنونی را می‌بینند که در خود نمی‌بینند.

someone loves something most of all when he believes that the same things are advantageous to it as to himself and supposes that if it does well, he’ll do well, and that if it does badly, then he’ll do badly too.