ناتموم؛

جوری زندگی کن که وقتایی که خودت رو تو آیینه می‌بینی به خودت بابت مسیری که اومدی افتخار کنی.

یکی میگفت: “ حریم خصوصی خیلی مهمه! هرکسی لیاقت نشستن تو ردیف اول صندلی زندگیت رو نداره”

بزرگسالی اونجاییه که تایم مورد علاقت واسه خواب ۱۱ شب تا ۷ صبح میشه و تا لنگ ظهر خوابیدن واست جواب نیست.

سلامتی اونایی که امروز گل نگرفتن.

دوست‌ دارم همیشه با هدیه برم پیش آدما؛ واسشون چیز جدید داشته باشم، با چیزای کوچیک که علاقه‌مندیشون بوده بهشون نشون بدم که جاهای زیادی که رفتم به یادتون بودم و در مقابل وقتی کسی باهام این رفتار رو میکنه خیلی واسم قشنگ و ارزشمنده.

از امشب.

یه‌سری چیزها رو نمی‌خوام تا ابد به یاد بیارم؛ فراموشی می‌خوام.

کاش منم داداش داشتم واسه عروسیم بغضی می‌شد. :(

بچه‌ها جون اجازه میدید من امروز بمیرم؟ آخه فهمیدم اون پروژه‌ای که من با ۲۰ کار کردم یکی دیگه با همون کیفیت و حتی یکم ضعیف‌تر ۱۵۰ میلیون فاکینگ تومن گرفته. :))))) اگه یکی گفت ایران کجاست؟ اینجوری بهش نشون بدید که کجاست. :))))))

آدم که واسه هرکسی انار دون نمی‌کنه. می‌کنه؟

میگفت: “رنجی که می‌کشیم از روی نداشتن آگاهی‌ست.”

امیدوارم که هرچی دلتون میخواد همون بشه، وقتی حتی یه کوچولو این ور اونورتر از چیزی که میخوایم میشه، دیگه آدم اون ذوقی که باید رو نداره حتی اگر آدم به دلش بفهمونه اینی که اتفاق افتاده واست بهتره.

خونه خیلی خوبه؛ خنکه، هر وقت بخوای چای میخوری، هروقت بخوای دراز میکشی، ساکته، آرومه، میتونی با شلوار گٌل گلی بچرخی، بالشت نرم دم دستته، خلاصه هیچی بهتر از خودش نیست.

و اما کاش در برابر زندگی زورِ بیشتری داشتم.

دردِ واقعی وقتی شروع می‌شه که بفهمی نجات دادنِ بقیه، خودت رو نابود کرده.

آدم همیشه دلش می‌خواد دست کم در یک چیز در زندگی، خیلی پررنگ باشه. مثلا من نه خودم رو چندان آدم پرتلاشی می‌دونم نه چندان باهوش؛ و حقیقتش رو بخوای، گاهی اینقدر معمولی بودن کمی دردناکه عزیزم.

خوبم! اما اگه بشینم فکر کنم، گریه‌م میگیره.