ناتموم؛

به گمونم این اسنپی که سوارم به جز پدال گاز و بوق چیز دیگه‌ای نداره که با سرعت ۲۰۰ تا داره میره.

احتمالاً تو زندگی قبلیم ببعی بودم.

رفتار آدما تا وقتی ارزشمنده که خودشون انجام بدن، نه من بهشون بگم که فلان کارو انجام بده.

ببخشید که یهو ناپدید می‌شم، زندگی یهو معناش رو از دست میده. 1991 @kafiha

ایرانی با اون مغزی که تپ‌تپ می‌زدی رو یه همستر تا پولدار شی تحلیل سیاسی نکن.

اگر پروسه سشوار کشیدن بعد از حمام نبود، قطعا حمام رفتن واسم جذاب‌تر و آرامش‌بخش‌تر بود.

همین صحبتای روزانه‌س که آدما رو بهم متصل میکنه. همین تعریف کردن اتفاقای روز و هرچیزی در روزت جریان داشته، همینا آدما رو بهم متصل میکنه.

تنها چيزي که می‌مونه قلب پاکته، پس با عقده پرش نکن، چون وقتي پر بشه، نه عشق درست می‌تونه توش بمونه، نه آرامش.

تو جهان را بر من سخت کردی؛ بعید است خدایِ من بر تو آسان بگیرد. Artikal @Kafiha

فکر نمی‌کردم تو بزرگسالی هم، جایزه گرفتن خوشحالم کنه. هربار یکی بهم میگه بهت جایزه میدم، چشمام و قلبم همزمان اکلیلی میشن.

هرکس به اندازه‌ای که برای ما ارزش قائل است باید ذهن و قلبمان را اشغال کند، نه به اندازه‌ای که ما دوستش داریم!

مثلاً دعوتم کن به عصرونه چای و رشته خشکار تو کافه‌های بازار رشت.

کاش سوشال مدیا بابت ساعاتی که توش صرف می‌کنم بهم پول می‌داد؛ اونجوری نونم تو روغن بود.

وقتی بی‌رحمی دنیا رو می‌بینم، تمام هارت و پورت دنیا واسم هیچ میشه.

داره برف می‌باره و از ذوق دیدنش خوابم نمیبره.

من فکر می‌کنم آدم‌های دویست سال بعد آدمایی هستن که سخت‌تر از ما زندگی می‌کنن. همونطور که ما با بیشتر شدن زرق و برق دنیا نسبت به اجدادمون زندگی رو سخت‌تر گرفتیم. نمیدونم دویست سال بعد دنیا چه شکلیه، اصلا آدمی وجود داره یا اینکه تعداد ربات‌ها از آدم‌ها بیشتر شده. ولی احساس میکنم به تعداد هر آدمی که میاد و از این دنیا میره، زمین خواه و ناخواه به جای غمگین‌تری‌ تبدیل میشه. از طرف من به آدم‌های دویست سال بعد؛ در لحظه زندگی کنید و هیچ‌چیز این دنیا رو جدی نگیرید.