𝐍𝐀𝐙𝐋𝐈

آدما به ‌اندازه‌ی عزیز بودن‌تون ازتون دلخور می‌شن، نه اشتباهات‌تون.

عزيز من! تو یک روز بی آنکه بفهمی از چشم من افتادی،و قرار هم نیست که هرگز این را بفهمی. من هیچوقت این را به تو نگفته ام؛چون دیکر باور ندارم که ما زبان همدیگر رابلدیم.فکر میکنم ما حرف زده ایم، حرف زده‌ایم ،حرف زده‌ایم و تو انگار هرگز نشنیده ای که من چه میگویم. پس احتمالا حرف زدن بیهوده خواهد بود. مگر نه؟ البته تو هنوز برای من محترمی؛ که حرمت همه خاطرات خوبی که ساخته‌ایم و به خاطر اینکه تو انسان بدی نیستی.فقط دیگر در چشم من آن کسی نیستی که قبلا بوده ای… این ساده است. بیا فقط بپذیریم و بگذریم.

شاید به جای بستنِ در به روی رنج، نیاز دارم در را کاملاً باز بگذارم و بگویم "بفرما داخل! بیا کنار من بشین، و تا وقتی بهم یاد ندادی چیا رو باید بدونم، از پیشم نرو."

کال، می‌رسه خراب، خرابه.