𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

اگر تناسخ حقیقت داشته باشد، من تو را به زندگی دیگری می‌سپارم؛ به قرنی دور، به شهری ناآشنا، به تقدیری که شاید این‌بار با عشقِ ما سرِ ستیز نداشته باشد. چه دشوار است رها کردنِ کسی که حتی در غیابش، تمامِ جهان به او ختم می‌شود. من از تو دست می‌کشم، اما از اندوهِ نداشتنت نه؛ گویی روحِ من، پیش از آنکه تو را بشناسد، سال‌ها داغِ فقدانت را به دوش کشیده بود. کاش حافظه‌ی روح، از مرگِ خاطره‌ها جان سالم به در ببرد. کاش در تولدی دیگر، میانِ ازدحامِ غریبه‌ها، ناگهان نگاهت به نگاهم گره بخورد و هر دو، بی‌آنکه بدانیم چرا، اندوهِ آشناییِ دیرینه‌ای را احساس کنیم. من تو را برای این زندگی نمی‌خواهم؛ دیگر نه. تنها آرزو می‌کنم جایی در امتدادِ ابدیت، جهانی باشد که در آن، دوست داشتنت به معنای از دست دادنت نباشد. و اگر باز هم سهمِ ما از یکدیگر تنها یک دیدارِ کوتاه بود، کاش این‌بار دست‌کم فرصت کنم به تو بگویم که روحم، چندین زندگی برای رسیدن به تو دلتنگ بوده است.